บทที่ 871 ไม่ได้ก็คือไม่ได้

เกิดความเงียบขึ้นทั่วทั้งจัตุรัสจนได้แม้กระทั่งเสียงเข็มหล่นลงพื้น ร่วมทั้งเสียงกระซิบที่เอ่ยขึ้นเมื่อครู่ด้วย

ทันใดนั้นเอง ราวกับน้ำหนึ่งหยด ที่ตกลงในกระทะน้ำมันร้อนๆ!

ฝูงชนทั้งหมดก็พลันเกิดความโกลาหล หลายคนหันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง

นี้มัน… เหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น

เพราะเมื่อพิจารณาจากสภาพของซั่งกวนหว่านแล้ว ดูเหมือนว่าเมื่อครู่นางจะใช้พลังทั้งหมดไปแล้ว

แต่ทว่าคทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งกลับไม่ขยับเลย!

“ไม่มีทาง… องค์หญิงสามเก่งกล้าถึงระดับเจ็ดเลยมิใช่หรือ? ความจริงแล้วน่าจะทำได้สิ…”

“แต่คทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งด้ามนั้น ไม่ได้ถูกหยิบขึ้นมาเลยนะ!”

“ถ้าวันนี้องค์หญิงสามทำไม่ได้ล่ะก็ ข้าคงทนดูต่อไปไม่ได้แน่ๆ”

เสียงพูดคุยแผ่วเบาดังไปถึงหูของซั่งกวนหว่านเป็นครั้งคราว และทุกคำพูดล้วนทำให้นางอับอายและเจ็บช้ำน้ำใจยิ่งนัก!

นางกัดฟันและพยายามอีกครั้ง!

แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งด้ามนั้น จะหลุดออกมาเลย!

เสียงซุบซิบที่ด้านล่างค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ

ผู้อาวุโสในราชวงศ์ที่อยู่รอบตัวนาง เริ่มทำหน้าตาสงสัยใคร่รู้อย่างปิดไม่มิด

หัวใจของซั่งกวนหว่านเต้นแรงจนแทบจะกระเด้งออกมาจากหน้าอก และเพียงช่วงเวลาสั้นๆ หน้าผากของนางก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเสียแล้ว!

คทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งเย็นยะเยือกจนนางมือชา แต่ก็ยังชาไม่เท่าหัวใจของนางในขณะนี้!

นางสั่นสะท้านไปทั้งกายและใจ ราวกับเอาถังน้ำแข็งราดศีรษะตัวเอง!

เหตุใดคทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งถึงไม่ขยับล่ะ?

นางยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อฟื้นฟูชีพจรดั้งเดิมของตัวเอง และถึงมันจะไม่ใช่ชีพจรระดับสูง แต่ก็ยังอยู่ในระดับชีพจรตี้จิงเชียวนะ!

ประกอบกับพลังปราณที่นางสั่งสมมาอย่างยากลำบากอีก…

นางลงทุนทำไปแล้ว แต่เหตุใดถึงยังหยิบคทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งออกมาไม่ได้อีกล่ะ?

ซั่งกวนหว่านเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ยิ่งกังวลมากเท่าไร จิตใจของนางก็ยิ่งหวั่นไหวมากขึ้นเท่านั้น

เดิมทีนางคิดจะรวบรวมพละกำลังทั้งหมดในร่างกาย และพยายามอีกครั้ง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง แขนขาของนางกลับรู้สึกอ่อนแรงไปชั่วขณะ และไม่ว่าจะทำอย่างใด นางก็ไม่สามารถดึงพลังเหล่านั้นขึ้นมาได้

แต่นางก็ยังไม่กล้าปล่อยมือ

…เพราะถ้าปล่อยมือแล้ว นั่นจะถือว่านางยอมรับว่าตัวเองทำไม่ได้ทันที!

ดังนั้นซั่งกวนหว่านจึงทำเพียงถือคทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งไว้เช่นนั้น และยืนเฉยๆ

ทว่าความจริงแล้วนางก็พยายามขยับมันตลอด แต่ก็ไม่เป็นผล ดังนั้นในสายตาของทุกคนแล้ว มันจึงดูเหมือนว่านางกำลังยืนอยู่เฉยๆ เสียมากกว่า

และจนถึงตอนนี้ ก็ดูเหมือนว่าเวลาจะผ่านไปนานแล้ว

ผู้อาวุโสของราชวงศ์มองหน้ากัน พลันเห็นความกังวลในดวงตาของกันและกัน

สุดท้ายเจียงอวี่เฉิงเองก็ทนไม่ไหว และหุบรอยยิ้มหวานๆ นั่นไปแล้ว

หากวันนี้ซั่งกวนหว่านคว้าเอาคทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งมาไว้ในครอบครองไม่ได้ นางก็จะไม่สามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้!

ยิ่งไปกว่านั้น นางจะไม่มีโอกาสทำมันอีกเป็นครั้งที่สอง!

และหลังจากนั้น คนที่คอยสนับสนุนนางอยู่เบื้องหลังอย่างเขา ก็จะโดนดึงเขาไปพัวพันด้วย!

ซึ่งเมื่อถึงครานั้น ความพยายามทั้งหมดที่สั่งสมมาก่อนหน้านี้ ก็จะไร้ประโยชน์ในทันที!

และเขาอาจจะไม่มีโอกาสหาองค์หญิงสักคน มาแต่งงานกันเป็นครั้งที่สามอีกแล้ว!

“หว่านเออร์ อย่าเพิ่งกังวลไป ค่อยๆ ทำมันช้าๆ”

ในที่สุด เจียงอวี่เฉิงก็เอ่ยปากออกมาอย่างอดไม่ได้ เมื่อมองแวบแรก จะเห็นว่าสีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แต่ถ้ามองให้ดีๆ แล้วล่ะก็ จะสามารถมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลของเขาได้อย่างชัดเจน

ซั่งกวนหว่านหันกลับไปมองเขา

นางรู้ดีว่าตอนนี้เจียงอวี่เฉิงหมดความอดทนแล้ว และกำลังจี้สั่งนาง!

แล้วถ้าเกิดนางทำไม่ได้ขึ้นมาจริงๆ…

แต่เมื่อคิดถึงผลอันน่ากลัวที่จะตามมา ซั่งกวนหว่านก็พลันเม้มปาก และมองไปยังคทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งที่อยู่ตรงหน้านางอีกครั้ง!

ทว่าจะให้นางพึ่งพาความแข็งแกร่งในตอนนี้อย่างเดียว ก็เกรงว่าจะไม่ได้

ฉะนั้นแล้ว…

“ท่านผู้อาวุโส ท่านช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่?”

ซั่งกวนหว่านส่งกระแสจิตถามอีกคน

ครู่ต่อมา เสียงที่ไม่แยแสและเย็นชาก็ดังขึ้น

“เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้จริงๆ ด้วยสินะ ถึงแม้เจ้าจะฟื้นฟูชีพจรดั้งเดิมของตัวเองได้แล้ว แต่สุดท้ายมันก็ยังมีจุดบกพร่องอยู่ อีกทั้งแต่เดิม ระดับชีพจรดั้งเดิมของเจ้าก็ไม่ได้สูงนัก และยิ่งหลังจากถูกเปลวเพลิงของ

ชีพจรเทียนจิงทำลาย มันก็ยิ่งพังและด้อยสภาพกว่าเดิม ซึ่งกว่าจะฟื้นฟูจนมันกลับมาใช้การได้อย่างทุกวันนี้นั้น ไม่ง่ายเลยจริงๆ”

อีกฝ่ายพูดออกมาสามสี่ประโยค น้ำเสียงนั้นช่างฟังดูใจเย็นยิ่งนัก เสมือนกำลังพูดถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทั่วไป

แต่สำหรับคนฟังอย่างซั่งกวนหว่านแล้ว กลับไม่ใช่เช่นนั้น ตลอดเวลาที่รับฟังนางรู้สึกเหมือนกำลังถูกดูหมิ่นเหยียดหยามอยู่อย่างใดอย่างนั้น

ความรู้สึกโกรธเกลียดพวยพุ่งขึ้นมาในใจของนางอีกครา

ถ้าไม่ใช่เพราะซั่งกวนเยว่ นางคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้!

“องค์หญิง ท่าน…ต้องการทำต่อหรือไม่?”