บทที่ 918 เปลี่ยนเถอะ

หรงซิวที่ได้ยินเช่นนั้นก็พลันชะงักฝีเท้า พลางเหลือบมองนาง และเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ประกายแสงเย็นยะเยือกวาบผ่านนัยน์ตาคมกริบ

และจู่ๆ ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลังอย่างใดไม่มีสาเหตุ ช่างอันตรายยิ่งนัก!

เขาไม่ได้พูดอันใดออกมา ทว่าในหูกลับได้ยินเสียงหึ่งๆ ราวกับเสียงแมลงดังก้องขัดเจน

“อย่าพูดจาไร้สาระแบบนั้นอีก”

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบ และรู้สึกราวกับนางได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่เข้า

หืม เมื่อครู่นางพูดอันใดออกไปนะ…

“วางใจเถิด”

หรงซิวจ้องมองฮูหยินของเขาเชิงย้ำเตือน

“ผู้ชายของเจ้าเก่งทุกอย่าง”

ใบหน้าของฉู่หลิวเยว่ร้อนผ่าว และลามไปถึงใบหู นางเบือนสายตาหนีทันทีและเดินตามคนอื่นๆ เข้าไป

จิ๊ จะไม่ให้นางห่วงเขาได้อย่างใด!

ทั้งๆ ที่รู้จักกันมานานแล้ว แต่นางไม่เคยรู้เลยว่าหรงซิวฝึกฝนจนได้เป็นปรมาจารย์แล้ว?”

ก่อนหน้านี้ถึงนางจะรู้ว่าหรงซิวแข็งแกร่งมาก แต่นางก็คิดเสมอว่าเขาเก่งแค่ในด้านศิลปะการต่อสู้เท่านั้น

ทว่าตอนนี้เขากลับกำลังจะแข่งปรมาจารย์กับจ้าวจื่อเฉิง… ลึกๆ แล้วนางไม่มั่นใจเลย!

นอกจากนี้ ถึงพรสวรรค์ของจ้าวจื่อเฉิงในด้านนี้จะด้อยกว่านางเล็กน้อย ทว่าหลังจากผ่านการฝึกฝนอย่างมุมานะมาหลายปี ก็สามารถจินตนาการได้ไม่ยากว่าตอนนี้ ระดับพลังปราณในแขนงจอมยุทธ์ของเขานั้นจะเหนือกว่าระดับปรมาจารย์มากเพียงใด!

ทว่าหรงซิวเองก็ไม่ต่างจากพายุที่ยังสงบอยู่…

แต่คนที่ได้รับคำเตือนอย่างเข้มงวดเมื่อครู่ ย่อมไม่กล้าถามคำถามใดๆ อีก

แต่ในเมื่อเขามีปฏิกิริยาเช่นนี้ ฉะนั้นนางก็ควรมั่นใจในตัวเขา…

พอเห็นหรงซิวมีท่าทางสงบเยือกเย็นแต่ก็มั่นใจ เสมือนไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้มากนัก ฉู่หลิวเยว่ที่แต่เดิมรู้สึกกังวลก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ผู้ชายคนนี้ ไม่เคยทำให้นางต้องเป็นกังวลเลย…

…

ณ ลานฝึกซ้อมด้านหลังตำหนักหยวนเหอ

หรงซิวและจ้าวจื่อเฉิงยืนประจันหน้ากัน

ส่วนซั่งกวนโหยวกับฉู่หลิวเยว่ก็นั่งรอชมการประลองตรงหน้า

บริเวณโดยรอบยังคงมีทหารรักษาการณ์จากกองทหารม้าทมิฬเฝ้าอยู่

ทั่วทั้งลานตกอยู่ในความเงียบ

ทุกสายตาจับจ้องไปยังบุรุษทั้งสองในสนาม

บางคนสงสัย และบางคนตั้งคำถาม

และยามนี้ ทุกคนในสถานที่แห่งนี้ก็รู้แล้วว่าชายในชุดขาวอย่างหรงซิวนั้น คือคู่หมั้นของฝ่าบาท

ส่วนจ้าวจื่อเฉิงคือคนที่ขอฝ่าบาทแต่งงานไม่สำเร็จ ดังนั้นทั้งสองคนจึงนัดประลองกัน!

เรื่องนี้ถือได้ว่ามีฉู่หลิวเยว่เป็นเดิมพัน นั่นจึงทำให้พวกเขาจริงจังกับการประลองอย่างมาก

ถึงมองผิวเผินจะดูเหมือนว่าพวกเขาต่างใจเย็นไม่วู่วาม แต่ความเป็นจริงแล้วในใจของบุรุษทั้งสอง กลับมีคลื่นอารมณ์บางอย่างประทุขึ้นไม่หยุดหย่อน

ไกลออกไปนอกประตูตำหนัก มีคนใช้กลุ่มหนึ่งกำลังรวมตัวกัน และสอดส่องลอบมองเข้าไปข้างในอย่างระแวดระวัง

“ข้าได้ยินว่าบุรุษชุดขาวนั้นเป็นคู่หมั้นของฝ่าบาทตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่ที่แคว้นเย่าเฉิน และเหมือนว่าเขาจะเป็นองค์ชายเจ็ดของแคว้นด้วยนะ!”

“เย่าเฉินหรือ? นั่นไม่ใช่แคว้นในปกครองของราชวงศ์เทียนลิ่งหรอกหรือ? ถึงเขาจะเป็นองค์ชาย แต่สถานะของเขาก็เทียบกับฝ่าบาท…”

“แต่บนโลกนี้…หาคนที่มีรูปร่างท่าทางแบบนี้ยากมากเลยนะ! เมื่อก่อนข้าคิดว่าคุณชายรองจ้าวเองก็ดี แต่เหตุใดไม่รู้ พอลองเปรียบเทียบสองคนดูแล้ว ข้ากลับรู้สึกว่าคุยชายรองจ้าวด้อยกว่าฝ่ายนั้นนิดหน่อย…”

“นี่ ทั้งหมดที่เจ้าว่ามานั้นเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอก ไม่เห็นจักสำคัญตรงไหน! ฝ่าบาททรงมีสถานะสูงส่ง หากพระนางจะยินยอม ขี้ข้าอย่างเราก็ทำได้แค่ก้มหน้าน้อมรับเท่านั้น…”

“ย้อนกลับไปครั้นคุณชายรองจ้าวออกจากซีหลิง เขาเป็นปรมาจารย์ขั้นเจ็ดแล้ว หลายปีผ่านไป ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขาพัฒนาไปมากเพียงใดแล้ว การประลองครั้งนี้ ข้าเกรงว่ามันอาจจะรู้ผลแล้วก็ได้…”

…

จ้าวจื่อเฉิงมองหรงซิวที่ยืนประจันหน้าเขาอยู่ แล้วประสานมือทั้งสองข้าง

“เรียนเชิญ…”

หรงซิวพยักหน้าอย่างใจเย็น

เมื่อเห็นท่าทางสงบนิ่งของอีกคน จ้าวจื่อเฉิงก็พลันขมวดคิ้ว

เขาจะปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใจไปก่อนโดยไม่บุ่มบ่าม และพอการเผชิญหน้าที่แท้จริงเริ่มขึ้น เขาจะทำให้หรงซิวรู้ว่าเหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า[1]มันเป็นอย่างใด!

และคนผู้นั้น ย่อมมิใช่คนที่องค์ชายเจ็ดของแค้วนเย่าเฉินจักต่อกรได้ง่ายๆ!

จ้าวจื่อเฉิงกลั้นหายใจและตั้งสมาธิ เขาแยกเท้าสองข้างออกเล็กน้อย และยกมือขึ้นอย่างสง่างาม

พลันปรากฏมวลพลังปราณสีเงินเส้นหนาเท่าหัวแม่มือขึ้นบนฝ่ามือของเขา