บทที่ 941 เลือกพระชายาเถอะ

ยามราตรีที่มืดมิดมีแสงดวงดาวดาษดาอยู่บนท้องฟ้าสีดำสนิท

ภายในและนอกเรือนไร้เสียงเคลื่อนไหว มีเพียงสายลมยามค่ำคืนเท่านั้นที่พัดผ่านมา จนทำให้รู้สึกเย็น

ฉู่หลิวเยว่กำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ในห้องของตัวเอง

ดวงตาของนางปิดสนิท ขาทั้งสองนั่งขัดสมาธิ ลมปราณวนเวียนอยู่รอบร่างกาย

บางครั้งก็สามารถเห็นเปลวไฟสีชาดและเปลวเพลิงสีใสประกายออกมาจากร่างกายของนางอย่างมีชีวิตชีวาด้วย

ในตอนนั้นเองนางก็ยกมือขวาขึ้น

นิ้วเรียวยาวและบอบบาง แตะขึ้นที่กลางอากาศอย่างแผ่วเบา

กระแสพลังสีเงินพวยพุ่งออกมา และกลายเป็นลำแสงจำนวนมาก ก่อนจะร้อยเรียงกลายเป็นสัญลักษณ์รูปหนึ่ง!

หลังจากนั้นนางก็สะบัดมือไปทางซ้ายเบาๆ และพลังดั้งเดิมจำนวนมากก็พุ่งออกมา!

ลำแสงเหล่านี้แปรเป็นสัญลักษณ์รูปประหลาดและสามารถเชื่อมกับสัญลักษณ์ก่อนหน้าได้พอดี!

หากผู้อาวุโสซูจิ่นและคนอื่นๆ อยู่ที่นี่ในตอนนี้ พวกเขาก็จะสามารถมองออกว่าค่ายกลนี้มีส่วนคล้ายกับค่ายกลระดับเก้าที่พวกเขาเจอที่ชายแดนอย่างมาก!

…เพราะว่านี่คือสิ่งที่ฉู่หลิวเยว่คัดลอกลงมาตามลักษณะเดิม!

สำหรับคนทั่วไปที่ไม่มีพรสวรรค์ปรมาจารย์ค่ายกลแล้ว สำหรับพวกเขานั้นค่ายกลเป็นเพียงแค่สัญลักษณ์และลายเส้นที่แปลกตาเท่านั้น

ไม่ว่าจะมองอย่างใด ก็ยากที่จะจดจำ

เพราะว่าในค่ายกลก็มีกฎของตัวมันเอง ซึ่งมันไม่ง่ายเหมือนกับการท่องจำหนังสือ

อีกทั้งค่ายกลระดับเก้าก็มีความซับซ้อนอย่างมาก ยากที่จะจินตนาการออกมาได้!

ต่อให้เป็นปรมาจารย์ค่ายกลระดับสูง หากจ้องไปนานๆ ก็จะรู้สึกตาลายได้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางจำได้อย่างแน่นอน

แต่ฉู่หลิวเยว่นั้นไม่เหมือนกัน

ชาติที่แล้วนางฝึกฝนจนอยู่ในปรมาจารย์ค่ายกลระดับแปด แม้ว่าตอนนี้นางจะเปลี่ยนร่างกายไปแล้ว และพลังมีจำกัด แต่ความรู้ของนางก็ยังอยู่ในปรมาจารย์ระดับแปด!

กอปรกับนางมีพรสวรรค์ที่น่าประหลาดใจเช่นนี้อยู่แล้ว ดังนั้นการจดจำค่ายกลระดับเก้า จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนางเลย

ตอนนี้สิ่งที่นางต้องทำคือพยายามจำลองรูปแบบค่ายกลนั้นออกมาให้ได้มากที่สุด

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละน้อย

ฉู่หลิวเยว่สลักรูปแบบที่นางจดจำไว้ในสมองออกมาทีละนิด และค่อยๆ บรรยายออกมาทีละส่วน

ลำแสงสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ตรงหน้านางก็ค่อยๆ ร้อยโยงเป็นรูปแบบที่ลึกซึ้ง

แสงสว่างส่องสะท้อนใบหน้าของนาง ใสสะอาดราวกับกระเบื้องเคลือบและหยก

…

ห่างออกไปหมื่นลี้

ผืนน้ำสุดลูกหูลูกตาเปล่งประกายสีน้ำเงินแวววับ

เกาะหลายเกาะลอยเหนือน้ำ พลังดั้งเดิมรวมกันหนาทึบกลายเป็นกลุ่มหมอกสีขาว ราวกับแดนสวรรค์

ทันใดนั้นแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นมา!

หลังจากนั้นแสงสีทองที่ว่านั้นก็ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเกิดเป็นรัศมีสีทอง!

ระลอกคลื่นปรากฏขึ้นที่กลางอากาศ!

ทันใดนั้นเงาร่างสูงใหญ่ก็ก้าวออกมา!

คนผู้นั้นคือหรงซิวนั้นเอง!

ในตอนนี้เขากำลังสวมเสื้อคลุมสีดำ รอบกายมีปราณเย็นแผ่กระจายออกมา

เขาหลับตาลง ตอนที่ลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ความอ่อนโยนขององค์ชายเจ็ด หลีอ๋องก็ได้หายไปจนหมดสิ้นแล้ว!

มีเพียงความเฉยเมยและเย็นชาจนทำให้หัวใจของคนรู้สึกสั่นสะท้านเข้ามาแทนที่!

แรงกดดันที่อยู่บนร่างกายของเขาหายไป แต่ทันใดนั้นพลังของเขาก็ระเบิดขึ้น!

หากมองดูผิวเผินจะคิดว่าเป็นเทพสงครามที่เพิ่งออกมาจากนรก ดูกระหายเลือดและน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก!

หวูด…

เสียงแตรดังขึ้น!

“ยินดีต้อนรับฝ่าบาทกลับมาพ่ะย่ะค่ะ!”

ในตอนนั้นเองผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็หันมามองทางหรงซิว และคุกเข่าทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง