บทที่ 954 ตามหาคน

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ บริเวณเชิงหุบเขาบรรพกาลเฟิ่งหวง ทุกคนล้วนปักหลักรออยู่ตรงนั้นอย่างสงบ

ชั่วพริบตาเดียวก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว

แต่เรื่องที่ทำให้ฉู่หลิวเยว่วางใจเล็กน้อยก็คือ หลังจากกระดิ่งทองคำของอู๋หมิงแหลกสลายไปแล้ว กระดิ่งทองคำของคนอื่นล้วนยังปกติดี ไม่ได้เกิดเหตุการณ์แบบเดียวกัน

“ทุกคนล้วนอยู่ด้านในนั้นมาหนึ่งคืนแล้ว เช่นนั้นพวกเราควรกลับไปพักผ่อนกันก่อนดีหรือไม่ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

ในที่สุดจวินฉีจือก็พูดขึ้น

แม้ว่าสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว การปักหลักอยู่ที่นี่เป็นเวลาหลายวันหลายคืนก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่ความจริงแล้วจะต้องรอทั้งหมดสิบห้าวัน ซึ่งเป็นเวลาที่ค่อนข้างจะยาวนาน

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ปักหลักรออยู่ที่นี่ล้วนเป็นจักรพรรดิของหลายเมือง ล้วนไม่มีใครเป็นคนที่ว่างงาน

แม้กระทั่งตัวของจวินฉีจือเอง ก็ต้องหาเวลากลับไปจัดการราชกิจ

เมื่อกงซุนเซียวและคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเล็กน้อย

จะกลับกันแล้วหรือ…แบบนี้ไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังอยู่ข้างในกันอยู่เลยนะ ความเป็นจริงเรื่องนี้ทำให้เขาไม่สามารถวางใจลงได้

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เข้าใจ เช่นนั้นข้ากลับก่อนนะเพคะ”

ท่ามกลางความเงียบงัน ฉู่หลิวเยว่ก็ลุกขึ้นยืน

ทุกคนต่างตกใจกันอย่างมาก จากนั้นก็ค่อยๆ หันไปมองหน้านาง

พวกเขาไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่?

คาดไม่ถึงว่าซั่งกวนเยว่จะเดินออกไปเป็นคนแรก?

หรือว่านางจะไม่เป็นห่วงคนของราชวงศ์เทียนลิ่งที่เข้าไปเลยใช่หรือไม่?

ต้องบอกก่อนว่า ในกลุ่มของคนที่เข้าไปด้านในนั้น กลุ่มของพวกนางเป็นกลุ่มที่อ่อนแอที่สุด และสถานการณ์จึงน่าเป็นห่วงมากที่สุดด้วย…

จวินฉีจือเองก็แปลกใจเล็กน้อย แต่ในเมื่อฉู่หลิวเยว่พูดเช่นนี้แล้ว แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่ได้พูดอันใดมาก จึงพยักหน้าตอบรับ

“ข้าจะให้คนไปส่งเจ้า”

ริมฝีปากของฉู่หลิวเยว่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

หลังจากนั้น นางก็เบนศีรษะไปพูดกับผู้อาวุโสเฉินเค่อและคนอื่นๆ ว่า

“ข้าจะกลับไปพักผ่อนก่อน ลำบากผู้อาวุโสทั้งหลายแล้ว”

เมื่อพูดจบนางก็สาวเท้าเดินออกไปจริงๆ

ขั้นตอนทั้งหมด ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ แต่ก็สามารถจัดการทุกอย่างได้หมดจด

“ช่างเยาว์วัยจริงๆ แค่นี้ก็รอไม่ได้”

กงซุนเซียวหัวเราะฮ่าๆ

“ที่นี่มีผู้อาวุโสทั้งหลายคอยดูแลอยู่ เดิมทีก็ไม่มีอันใดน่าเป็นห่วง”

จวินฉีจือพูดขึ้นและลุกขึ้นยืน

“ข้านั้นยังมีธุระต้องไปจัดการ ต้องขอตัวไปก่อน ทุกคนเชิญตามสบาย ถ้าหากพวกท่านมีปัญหาอันใด ที่นี่มีผู้อาวุโสมากมายและแม่ทัพชี พวกเขาสามารถช่วยท่านแก้ไขปัญหาได้”

เดิมทีที่นี่ก็เป็นดินแดนของเป่ยหมิง พวกเขาไม่จำเป็นจะต้องกังวลเรื่องอันใด

พวกเขารออยู่ด้านนอก สถานการณ์ด้านในเป็นอย่างใด พวกเขาล้วนมองไม่เห็น อยู่ที่นี่ก็จะมีแต่ความลำบาก ความจริงแล้วมันไม่ค่อยจำเป็นเลย

เมื่อเห็นว่าจวินฉีจือและฉู่หลิวเยว่หายลับตาไปแล้ว สีหน้าของกงซุนเซียวก็หวั่นไหวเล็กน้อย

เขาหันไปมองทางหนิงหยวนครู่หนึ่ง

“พี่หนิง ท่านมีความคิดเห็นว่าอย่างใด? จะรออยู่ตรงนี้ต่อหรือไม่?”

ท่าทางของหนิงหยวนดูสงบนิ่ง

“อยู่ที่นี่ข้าก็สามารถบำเพ็ญเพียรได้ ดังนั้นจึงไม่เป็นปัญหาถ้าจะต้องรอ”

กงซุนเซียวสำลัก

หนิงหยวนตั้งใจจะปักหลักรออยู่ที่นี่จนจบเลยหรือ?

“ที่พี่หนิงพูดก็มีเหตุผล”

กงซุนเซียวล้มเลิกความคิดที่จะจากไป และรอพร้อมกันอยู่ที่นี่