บทที่ 958 หาเจอแล้ว

หลังจากที่ซั่งปิ่งเหอเข้าไปในห้องทรงอักษรแล้ว เขาก็ตั้งใจตรวจสอบอย่างละเอียด

แต่เมื่อสำรวจไปแล้วรอบหนึ่ง กลับไม่พบร่องรอยของความผิดปกติ เหมือนไม่เห็นร่องรอยว่าเคยมีใครมาที่นี่มาก่อน

แต่อย่างใดก็ตามสิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม

เพราะนั่นหมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจเข้ามาหยิบสิ่งของจริงๆ แต่จุดประสงค์คืออย่างอื่นมากกว่า!

เขาตั้งใจเข้ามาที่นี่ อีกทั้งระมัดระวังเพื่อไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ ใครจะรู้ว่าความในใจของเขาคืออันใดกันแน่?!

สุดท้ายซั่งปิ่งเหอก็เดินไปที่ชั้นวางหนังสือ จากนั้นก็ลูบคลำมันอยู่ครู่หนึ่ง

หลังจากนั้นด้านหลังของชั้นหนังสือก็มีช่องทางลับช่องทางหนึ่งปรากฏขึ้น

เขาหยิบของบางอย่างออกมาจากช่องทางลับ หลังจากมองมันอยู่สักพัก เขาก็ถอนหายใจออกมา แล้วเก็บมาลงไปที่เดิม

“ยังดี…”

เสียงของนั้นเบามาก แต่น้ำเสียงนั้นยังแฝงไปด้วยความสุขและความหวาดกลัว

หลังจากที่เขายืนอยู่ที่เดิมสักพัก เขาก็เดินออกมา พร้อมกลับมาลูบคล้ำที่ช่องหนังสืออีกครั้ง เหมือนว่ากำลังปิดกลไกช่องทางลับกลับไป

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง และเขามั่นใจแล้วทุกอย่างไม่มีอันใดปลอดภัย เขาจึงหมุนตัวออกไป และลงกลอนอีกครั้ง

ซั่งปิ่งเหอยืนอยู่ตรงบันไดหน้าประตู พร้อมสั่งการเสียงเย็นว่า

“รีบไปนำตัวเฉียนเต๋อโฮ่วมา!”

เขารู้สึกว่ามันมีบางอย่างผิดปกติไป นายทหารที่เฝ้ายามก็รีบตอบรับทันควัน

“ขะ ขอรับ!”

เมื่อพูดจบพวกเขาก็รีบไปอย่างว่องไว

ส่วนนายทหารที่โดนเขาทำร้ายก็นอนกองอยู่ที่พื้นครึ่งเป็นครึ่งตาย ใบหน้าและร่างกายเต็มไปด้วยคราบเลือด เขาอยากจะขอความเมตตา แต่เขาไม่กล้าพูดอันใดแม้แต่น้อย เขาได้แต่สั่นสะท้านเพราะความหวาดกลัว

พวกเขาต่างรู้กันดี เมื่อเกิดเรื่องขึ้น เขาจะต้องเป็นคนตายคนแรก!

สายตาของซั่งปิ่งเหอเย็นชาอย่างมาก

“ใครก็ได้! มาเอาทั้งสองคนนี้ไปขังด้วย! และเรียกให้เฉียนเต๋อโฮ่วให้มาพบข้าด้วย!”

“ขอรับ!”

…

ด้านนอกห้องทรงอักษร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง บรรยากาศกดดันและเย็นชา จนทำให้คนแทบจะหายใจไม่ออก

แต่ฉู่หลิวเยว่ที่อยู่ภายในห้องทรงอักษรกลับสามารถหายใจได้อย่างโล่งคอแล้ว นางจึงขยับมือและคอเพื่อคลายความปวดเมื่อย

เมื่อครู่ตอนที่ซั่งปิ่งเหอเข้ามา นางก็ฉวยโอกาสเคลื่อนที่และลอบเข้ามาด้านใน

ซั่งปิ่งเหอสำรวจอยู่รอบหนึ่ง ทำให้นางจะต้องขดตัวอยู่ในพื้นที่ขนาดเล็ก ทำให้ร่างทั้งร่างของนางแข็งทื่อ

ยังดีที่ในที่สุดเขาก็ออกไปสักที อีกทั้งปิดประตูลงกลอนไปอีกครั้ง

สิ่งนี้ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับฉู่หลิวเยว่อย่างใหญ่หลวง

แม้กระทั่งตัวนางเองยังต้องยอมรับเลยว่า โชคเข้าข้างนางอย่างมาก!

คนที่อยู่ด้านนอกยังคงรอจับตัวเฉียนเต๋อโฮ่วมาอยู่ ฉู่หลิวเยว่จึงรู้สึกวางใจได้เล็กน้อย และเดินไปที่ชั้นวางหนังสืออย่างไร้เสียง

เมื่อครู่นางเห็นเพียงเลือนรางเท่านั้น ว่าซั่งปิ่งเหอยืนอยู่ตรงนี้แล้วสามารถเปิดประตูห้องลับได้ แต่นางไม่สามารถมองอย่างชัดเจนว่าวิธีการเปิดนั้นมันทำอย่างใดกันแน่

ดังนั้นตอนนี้นางจึงต้องหาวิธีเปิดให้ได้เร็วที่สุด ชั้นวางหนังสือนี้ หากมองผ่านๆ ก็จะเห็นว่ามันเป็นเพียงชั้นหนังสือทั่วไปเท่านั้น ไม่มีความแตกต่างจากชั้นหนังสืออื่นเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีม่านพลัง ไม่มีค่ายกล แม้กระทั่งสัญลักษณ์พิเศษก็ไม่มี

ปกติ ธรรมดา

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองมันไปสักพักหนึ่ง จากนั้นก็ลงมืออย่างลังเล

ก่อนหน้านี้นางเคยเรียนรู้เรื่องกลไกกับเฉินอี จึงสามารถมองเห็นกลไกได้บางอย่าง

แต่นางก็ไม่มั่นใจว่าสามารถเปิดได้อย่างราบรื่นหรือไม่

หลังจากนั้นนางพยายามหาวิธีหลายอย่าง แต่ไม่ว่าอย่างใดประตูช่องทางลับก็ยังไม่ยอมเปิดสักที

“ใต้เท้าซั่ง นำตัวเฉียนเต๋อโฮ่วมาแล้วขอรับ!”

ทันใดนั้นที่ด้านหน้าก็มีเสียงกรีดร้องดังลั่นขึ้นมา

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกตกใจอย่างมาก

เวลาของนางเหลือไม่มากแล้ว!

นางต้องรีบเปิดกลไกนี้ให้ได้เร็วที่สุดแล้ว!

ภายในความเร่งด่วน นางต้องพยายามอีกครั้งอย่างรวดเร็ว!

และในที่สุดชั้นหนังสือก็มีการเปลี่ยนแปลงแล้ว!

พื้นผิวกระดานที่เรียบเนียนถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วนอย่างกะทันหัน มีทั้งขึ้นและลง มีการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา!

น่าเสียดายที่ช่องทางลับนั้นไม่ปรากฏออกมา