บทที่ 973 อ่า ข้ามีอสูรศักดิ์สิทธิ์สองตัวล่ะ

หมายความว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง!

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วและถลึงตามองอย่างเคร่งเครียด!

เชียงหว่านโจวเป่านกหวีด พลางพยุงตัวขึ้นยืนแล้วเดินไปข้างหน้า

ราวกับว่าเขาอยากจะออกไปจากหุบเขาลึกแห่งนี้

แต่ทันทีที่ก้าวเท้าออกไป ขาทั้งสองข้างของเขาก็พลันอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง แล้วล้มลงกับพื้นอย่างจัง

ร่างนั้นแน่นิ่งไป

เหลือเพียงเสียงนกหวีดที่ดังหวิวอยู่ในห้วงอากาศเป็นเวลานาน! ไม่เลือนหายไปเสียที!

ฉู่หลิวเยว่รีบยกนกหวีดของตนขึ้นเป่าด้วยความร้อนใจ

มันส่งเสียงตอบรับโดยอัตโนมัติ! และส่งสัญญาณประสานเข้ากับนกหวีดบนร่างของเชียงหว่านโจว พลันส่งเสียงหวีดแหลมออกมาอย่างรุนแรง!

ทันใดนั้นฉู่หลิวเยว่ก็ตระหนักได้ทันทีว่า เชียงหว่านโจวกำลังตกอยู่ในอันตรายมากเพียงใด!

ส่วนเจี่ยนเฟิงฉือที่อยู่ไม่ไกลนั้น ก็เกรงว่าจะหนีไปไหนไม่ได้เช่นกัน!

จักต้องรีบลงไปช่วยคนที่อยู่ด้านล่างโดยด่วน!

ฉู่หลิวเยว่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด พร้อมกำนกหวีดในมือแน่น แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่เหลือ

“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะลงไปพาพวกเขากลับมาเอง!”

“ไม่ได้!”

ทุกคนคัดค้านเป็นเสียงเดียวกันทันที

“ฝ่าบาท สถานที่แห่งนี้อันตรายนัก ข้าจะปล่อยให้ท่านลงไปเสี่ยงเพียงลำพังได้เยี่ยงไร?” อู๋หมิงขมวดคิ้วแน่น

“ถูกต้อง หากมีคนต้องลงไป เช่นนั้นข้าจะไปเอง!” อวี่เหวินจิงหงตบแผ่นอกของตนปักๆ “ท่านอย่าได้กังวล ตอนนี้ร่างกายของข้าฟื้นฟูไปมากแล้ว!”

“ให้ข้าลงไปน่าจะเหมาะที่สุด ในบรรดาพวกเขาจะมีใครสู้ร่างซวีหยวนของข้าได้บ้าง?” มู่หงอวี่เลือกใช้ไพ่ใบสุดท้ายเพื่อจบการโต้เถียง “และคงไม่มีใครรู้ดีไปกว่าข้า ว่าหลังจากลงไปแล้วควรจะทำอย่างใดต่อ?”

อวี่เหวินจิงหงและอู๋หมิงถึงกับเงียบกริบอย่างพร้อมเพรียง

เพราะในส่วนนี้พวกเขาด้อยกว่ามู่หงอวี่จริงๆ

“แต่ว่า… ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเจ้ายังน้อยกว่าจอมยุทธ์ระดับเจ็ด…”

สีหน้าของมู่หงอวี่ถมึงทึงขึ้นทันตา

“พวกเจ้าทั้งสองระดับสูงกว่าข้า แต่เชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้สาวน้อยอย่างข้า สามารถจัดการเจ้าทั้งสองได้ทุกเมื่อ?”

ชายหนุ่มทั้งสองถึงกับสำลัก

ฉู่หลิวเยว่จึงเอื้อมมือไปตบไหล่มู่หงอวี่เบาๆ

“เช่นนั้นเราสองคนก็ลงไปด้วยกัน”

ไม่ว่าจะเป็นนางหรือมู่หงอวี่ หากลงไปคนเดียว โอกาสชนะย่อมมีไม่มาก

ณ เวลานี้การร่วมมือและคอยเสริมกำลังให้กัน ย่อมเป็นวิธีที่ดีที่สุด

มู่หงอวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ตกลง!”

เมื่อเห็นว่าคนสองคนที่แข็งแกร่งที่สุดได้ตัดสินใจแล้ว อีกสองคนที่เหลือจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมตกลงตามน้ำไปโดยปริยาย

“ถวนจื่อ เจ้าอยู่ที่นี่คอยปกป้องพวกเขาสองคน”

ฉู่หลิวเยว่สั่งเสียงเด็ดขาด

“ฝ่าบาท จะทำเช่นนั้นได้อย่างใด?”

ถ้าทำอย่างนั้น หัวเด็ดตีนขาดอย่างใดพวกเขาก็ไม่มีวันยอม

หุบเขาลึกแห่งนี้อันตรายมาก แค่พวกนางลงไปสองคนก็เสี่ยงมากพอแล้ว

หากนำกษายะหางวายุลงไปด้วย อย่างน้อยมันก็ช่วยเพิ่มความมั่นใจให้พวกเขามากขึ้นว่าพวกนางจะปลอดภัย ฉะนั้นแล้วจะให้มันอยู่เฝ้าพวกเขาได้อย่างใด?

ฉู่หลิวเยว่ชำเลืองมองพวกเขาสองคน

“ข้าเพิ่งช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้ และข้าไม่อยากให้เวลาและพลังปราณที่เสียไปสูญเปล่า”

“แต่ว่า… ถ้าไม่มีอสูรศักดิ์สิทธิ์ไปด้วย ท่านกับมู่หงอวี่…” อวี่เหวินจิงหงหน้าแดง เพราะความละอายใจ

ทว่าเพียงฉู่หลิวเยว่นึกคิด ก็มีแสงสีทองพวยพุ่งออกมาห่อหุ้มกายของนางไว้อย่างรวดเร็ว!

แล้วก่อตัวขึ้นเป็นชุดเกราะสีทอง!

“ชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองแดง?”

อู๋หมิงพึมพำด้วยความงุนงง

ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ มีข่าวลือว่าชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองแดงของซั่งกวนเยว่ ถูกทำลายขณะอยู่ที่แดนภังคะไปแล้วหรอกหรือ?