บทที่ 976 หรงซิว ข้าปล่อยให้เจ้ารอเสียนาน

ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามซั่งกวนเยว่หัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและผ่อนคลาย

“ตกลง”

ฉู่หลิวเยว่พลันเบิกตากว้าง!

มันเป็นเสียงที่นางคุ้นเคยมากๆ!

นางกำหมัดแน่นและจ้องมองภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบ

หญิงสาวในศาลาแปดเหลี่ยมเท้าคางลงบนมือข้างหนึ่ง พลางหยิบตัวหมากจากโถหมากรุกขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม และโยนมันลงบนกระดานจนเกิดเสียงดัง “กุกกัก”

จากนั้นนางก็ช้อนตาขึ้นมอง แพขนตายาวงอนสั่นไหวเบาๆ ดวงตากลมเหมือนหยกเกลี้ยงเกลาของเธอเปล่งประกายด้วยไหวพริบและความฉลาดหลักแหลม

“หรงซิว เจ้าแพ้แล้ว”

…

หรงซิว…

หรงซิว!

เป็นเขานี่เอง!

ยามนี้การคาดเดาอันไร้แก่นสารและออกจะกล้าบ้าบิ่นไปหน่อยของนาง ได้รับการยืนยันแล้ว!

ฉู่หลิวเยว่ตกใจราวกับถูกฟ้าผ่า หัวสมองของนางว่างเปล่า แม้แต่หัวใจก็ยังหยุดเต้นไปชั่วขณะ และเหมือนว่าโลหิตในกายของนางจะแข็งตัวไปโดยปริยาย!

คำพูดเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ในหู

“หรงซิว เจ้าแพ้แล้ว”

นี่คือสิ่งที่นางเคยพูดกับหรงซิว…

ชัดเจนว่าพวกเขารู้จักกันมาตั้งนานแล้ว!

ไม่แปลกใจเลยที่นางจะรู้สึกคุ้นเคยกับชายผู้นี้…

ฉู่หลิวเยว่กลั้นหายใจและมองภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบ เนื่องจากกลัวว่าจะพลาดพลั้งอันใดไป

ทว่ายามนี้ แสงรอบข้างกลับหรี่ลงอย่างรวดเร็ว และภาพทั้งหมดก็หายไปทันที!

ฉู่หลิวเยว่ร้อนรนรีบยื่นมือออกไปคว้าภาพนั้นเอาไว้

แต่กลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า

มันไม่มีอันใดนอกจากพลังของห้วงมิติที่ไหลวนอย่างเชื่องช้า

ราวกับว่าทุกสิ่งที่ปรากฏขึ้นนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา

แต่… มันไม่ใช่!

ฉู่หลิวเยว่รู้ว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอน! และนั่นคือความทรงจำของนาง!

บรรยากาศรอบด้านตกอยู่ในความมืดอีกครั้ง ความเงียบงันหาที่เปรียบมิได้ปกคลุมไปทั่วพื้นที่

ฉู่หลิวเยว่ยืนอยู่ที่นั่นนิ่งๆ แต่จิตใจของนางกลับว้าวุ่น

ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พร้อมคำถามนับไม่ถ้วนที่พรั่งพรูออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

นางเคยไปที่หน้าผาแห่งนั้น และเล่นหมากรุกกับหรงซิวในศาลาแปดเหลี่ยม

แต่ประเด็นสำคัญที่สุดก็คือ ในช่วงเวลานั้น นางได้อยู่กินร่วมกันกับหรงซิวแล้ว!

หากทั้งหมดนี้เป็นความจริง นางก็สามารถหาเหตุผลมายืนยันเรื่องความทรงจำที่หายไปได้ แต่หรงซิวเล่า?

เขายังจำเรื่องทั้งหมดนั่นได้หรือไม่?

จู่ๆ ฉู่หลิวเยว่ก็นึกถึงวันที่นางเกิดใหม่

นางตื่นขึ้นมาในป่ารกร้าง จัดการกับผู้คนที่ต้องการสังหารเจ้าของเดิมของร่างนี้ แล้วเดินไปที่ทะเลสาบ

จากนั้นนางก็ได้พบกับหรงซิว

ในเวลานั้น นางยังไม่รู้จักตัวตนของอีกฝ่าย แต่ก็สัมผัสได้ว่าเขามีพลังมหาศาลและไม่ง่ายต่อการยั่วยุ

แต่อีกฝ่ายปฏิบัติต่อนางอย่างสุภาพมาก

ในตอนนั้น ตัวนางเต็มไปด้วยความระแวดระวังจนมิได้ไม่สนใจรายละเอียดเหล่านี้

แต่เมื่อมองย้อนกลับไปในตอนนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะสุภาพเกินไปด้วยซ้ำ… เรียกได้ว่าสนิทสนมเกินปกติก็ว่าได้

และหลังจากนั้น เขาก็คอยช่วยเหลือนางหลายต่อหลายครั้ง ทั้งอย่างโจ่งแจ้งและอย่างลับๆ…

แต่ไหนแต่ไรหรงซิวมิใช่คนจุ้นจ้านในเรื่องของคนอื่น

แต่นางเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวของเขา

ฉู่หลิวเยว่เคยถามเขาหลายครั้ง ว่าเหตุใดต้องเป็นนาง?

มีสตรีมากมายในโลกนี้ที่คลั่งไคล้ในตัวเขา แต่เพราะอันใดเขาถึงเอาแต่ไล่ตามนาง?

นางนึกว่าเขารู้จักนางจากหลังพบกันในป่าครานั้น

แต่กลายเป็นว่าทุกอย่างระหว่างเรานั้นมีมาตั้งแต่อดีตกาลแล้ว!

ร่างกายของฉู่หลิวเยว่สั่นเครือ

อย่างนั้นก็หมายความว่า… หมายความว่า…

หรงซิวรู้ตั้งนานแล้วว่านางเป็นใคร?

และยิ่งไปกว่านั้น ความจริงแล้วเขา…มารอนางอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกแล้ว!

…

หัวใจของฉู่หลิวเยว่เจ็บแปลบ นางกรีดร้องด้วยความทุกข์ระทม พลันกุมศีรษะไว้อย่างเจ็บปวด แล้วทรุดตัวลงกับพื้น

มันเจ็บเจียนตายราวกับถูกเข็มแหลมคมทิ่มแทงอย่างต่อเนื่อง หัวใจดวงน้อยเจ็บปวดแสนสาหัส!

ฉู่หลิวเยว่บังคับตัวเองให้หยุดคิด พลันหอบหายใจอย่างหนัก

หลังจากนั้นพักใหญ่ ความเจ็บปวดอันแสนทรมานก็ค่อยๆ จางหายไป