ตอนที่ 34 คลื่นถาโถม (1)

ยอดคุณหมอสกุลเฉิน ยอดคุณหมอสกุลเฉิน – ตอนที่ 34 คลื่นถาโถม (1)

รุ่งเช้าของวันใหม่ ฉีเล่ยไปโรงพยาบาลทหารเพื่อดูอาการของหลิวเฟิงเจิ้น และเมื่อเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ จึงได้พบว่าจ้าวโจวเฉินกําลังตรวจอาการของเธออยู่พอดี

หลังจากจ้าวโจวเฉินตรวจอาการของหลิวเฟิงเจิ้นแล้ว นี่เลยจึงเข้าไปทําการตรวจชีพจรให้..

“อาการป่วยหายดีแล้วครับ ไม่จําเป็นต้องทานยาอีกแล้ว ที่เหลือก็มีเพียงแค่นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอเท่านั้น แต่ว่า ทําไมอาการดีขึ้น แต่สีหน้ากลับดูแย่ลงกว่าเมื่อวาน? หรือเป็นเพราะเมื่อคืนพักผ่อนไม่เพียงพอ? การพักผ่อนจําเป็นมากนะครับ…”

หลิวเฟิงเจิ้นส่งจานแอปเปิ้ลให้ฉีเล่ย พร้อมตอบกลับไปว่า “เฮ้อ.. ฉันเองก็อยากจะนอนพักผ่อน แต่เมื่อเช้านี้สิ มีคนมาเยี่ยมตั้งเจ็ดแปดคน! คนพวกนี้ก็ช่างหาเหตุผลจริงๆ เวลาเราป่วยก็อยากจะมาแสดงความยินดีหลังฟื้นตัว หรือเมื่ออาการดีขึ้น”

ฉีเล่ยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบกลับไปว่า “คิดไม่ถึงจริงๆนะครับว่า การได้เป็นหัวหน้ามีตําแหน่งใหญ่โต ก็จะมีเรื่องให้ต้องกังวลใจด้วย…”

หลิวเฟิงเฉินได้ฟังก็พูดเสียงดังขึ้นมาทันที “มีสิ! ไว้วันข้างหน้าที่เธอได้เป็นหัวหน้าคนบ้าง แล้วเธอก็จะเข้าใจเองล่ะคุณหมอฉี!”

ฉีเล่ยยกมือขึ้นโบกไปมา พร้อมตอบกลับไปทันที “ผมเป็นแค่หมอตัวเล็กๆ จะมีโอกาสเป็นหัวหน้าใหญ่โตได้ยังไงล่ะครับ?”

หลิวเฟิงเจิ้นเปลี่ยนเรื่องคุยทันที เธอหันไปถามฉีเล่ยว่า “นี่หมอฉี ในเมื่อฉันเองก็หายปวยดีแล้ว ฉันอยากจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านมากกว่า เธอคิดว่ายังไง?”

จ้าวโจวเฉินที่ยืนอยู่รีบคัดค้านขึ้นมาด้วยน้ําเสียงกระวนกระวายใจ “ไม่ได้นะครับคุณนายหลิว! ที่โรงพยาบาลมีเครื่องไม้เครื่องมือพร้อมเพรียง อาการของคุณดีขึ้นแล้วก็จริง แต่เพื่อความปลอดภัย น่าจะต้องอยู่ดูอาการต่ออีกสักสองสามวัน แล้วผมจะสั่งห้ามเยี่ยม เพื่อไม่ให้มีใครเข้ามารบกวนการพักผ่อนของคุณได้อีก….”

หลังจากพูดจบ ผู้อํานวยการจ้าวก็หันไปมองฉีเล่ย พร้อมกับขยิบตาสองสามครั้งเป็นการส่งสัญญาณให้ และเขาก็คาดหวังว่าฉีเล่ยจะพูดเช่นเดียวกัน

“กลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านก็ดีเหมือนกันนะครับ…”

ฉีเล่ยตอบกลับหลิวเฟิงเจิ้น คล้ายกับว่ามองไม่เห็นการขยิบตาส่งสัญญาณของจ้าวโจวเฉินพร้อมกับพูดต่อว่า

“การกลับไปพักฟื้นที่บ้านจะ ช่วยให้จิตใจของผู้ป่วยผ่อนคลายมากขึ้น และมีความสุขมากกว่าที่จะอยู่ในโรงพยาบาล แต่ถ้าจะให้ดี ผมคิดว่าควรจะให้ผู้อํานวยการจ้าวช่วยจัดหาพยาบาล ไปคอยดูแลระหว่างที่พักฟื้นอยู่ที่บ้านด้วย..”

สีหน้าของหลิวเฟิงเจิ้นบ่งบอกว่าพอใจกับ คําตอบของฉีเล่ยเป็นอย่างมาก และได้แต่คิดอยู่ในใจว่า ฉีเล่ยยังคงเป็นหมอที่ดีที่สุดในสายตาของเธอ แต่ปากก็พูดออกไปว่า

“นั่นน่ะสิคุณหมอฉี กลับไปพักฟื้นที่บ้านฉันต้องแข็งแรงขึ้นเร็วกว่านี้แน่! แต่ไม่รู้ทําไมจ้าวโจวเฉินจะให้ฉันอยู่แต่ในโรงพยาบาลท่าเดียว นี่เขาทําเพื่อฉัน หรือว่าตัวเองกัน แน่? วันๆมองไปรอบตัวก็เจอแต่ผนังห้องสี่เหลี่ยม ได้แต่กลิ่นยาโชยเข้ามาในห้องตลอดทั้งวัน บอกตามตรง ต่อให้คนดีๆไม่ปวยเป็นอะไร ต้องมานอนอยู่แบบนี้ทั้งวันทั้งคืน ก็ต้องป่วยเข้าจริงๆแน่!”

“ในเมื่อคุณหมอฉีบอกว่ากลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านได้ เธอก็ไปจัดการได้เลย!”

หลิวเฟิงเจิ้นหันไปสั่งเลขานุการส่วนตัว ให้ไปจัดการทําเรื่องออกจากโรงพยาบาลทันที โดยไม่สนใจคําพูดของจ้าวโจวเฉินอีก ทําให้จ้าวโจวเฉินเข้าใจได้ทันทีว่า หลิวเฟิงเจิ้นนั้นไม่คิดที่จะฟังคําแนะนําของตนเองตั้งแต่แรกแล้ว

เขาหันไปมองฉีเล่ยด้วยแววตาที่ลุกเป็นไฟ และได้แต่กรุ่นด่าอยู่ในใจ “หึ! ไอ้เด็กเหลือขอคนนี้ มันเลวร้ายยิ่งกว่า จางฟูที่ฉลาดแกมโกงเสียอีก! ฉันอุตส่าห์เป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อให้ แต่แกกลับปฏิเสธไม่ยอมรับไมตรีของฉันเชียวเหรอ?”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เลขาส่วนตัวของหลิวเฟิงเจิ้นก็ได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อย เวลานี้รถพยาบาลได้ถูกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว เพื่อทําการส่งตัวหลิวเฟิงเจิ้นกลับบ้าน

แพทย์หัวหน้าแผนกสองสามคนที่ล้อมเตียงเคลื่อนย้าย ผู้ป่วยของหลิวเฟิงเจิ้นไว้ ช่วยกันขยับไปมาหน้าหลัง ก่อนที่จะช่วยกันเข็นออกไปจากห้องพักอย่างช้าๆ ในระหว่างที่เข็นเตียงเคลื่อนย้ายไปที่ลิฟท์นั้น ปากก็ร้องตะโกนเสียงดังไปตลอดทาง

“หลีกทางด้วย! กรุณาอย่าขวางทาง!”

ฉีเล่ยถูกกันให้ไปอยู่ด้านหลังสุด และไม่มีใครเปิดโอกาสให้เขาได้ช่วยเลยแม้แต่น้อย..

หลังจากที่ส่งหลิวเฟิงเจิ้นขึ้นรถพยาบาลเรียบร้อยแล้ว เลขานุการส่วนตัวของหลิวเฟิงเจิ้นก็ได้หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมายื่นให้กับฉีเล่ย พร้อมกับพูดขึ้นว่า

“คุณหมอฉีคะ นี่เป็นจดหมายที่หัวหน้าหลิวสั่งการให้ฉันจัดการ และนํามาให้คุณค่ะ คุณหมอฉีนําจดหมายนี้ไปให้เจ้าหน้าที่ในกรมอนามัย ระหว่างที่ไปรายงานตัวนะคะ!”

หลังจากพูดจบ เธอก็รีบวิ่งขึ้นรถพยาบาลไปทันที ฉีเล่ยไม่มีโอกาสแม้แต่จะขอบคุณด้วยซ้ํา

เวลานี้ หัวหน้าแพทย์แผนกคนอื่นๆที่ยืนอยู่รอบๆต่างก็จ้องมองฉีเล่ยด้วยสีหน้าแววตาอิจฉา!

สังคมทุกวันนี้ ต่อให้คนเป็นหมื่นบอกคุณว่าเป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้! แต่หากผู้ที่เป็นหัวหน้าบอกคําเดียวว่าเป็นไปได้ คําพูดของคนอื่นก็ไม่มีความหมายอะไรอีก และเวลานี้ แพทย์ฝึกงานคนหนึ่งก็กําลังจะได้เข้าไปเป็นถึงแพทย์พิเศษของกรมอนามัยเลยทีเดียว!

ในช่วงบ่าย กวนไห่ผิงก็ได้โทรหาฉีเล่ย และเมื่อรู้ว่าเขาอยู่ที่โรงพยาบาล ก็รีบรุดมาหาชายหนุ่มทันที ฉีเล่ยจึงได้ขอยืมห้องคนไข้ที่ว่างอยู่ ทําการฝังเข็มให้กับกวนไฟผิง

หลังจากที่ฝังเข็มเสร็จเรียบร้อยแล้ว และได้ข่าวจากฉีเล่ยว่า เขาจะต้องไปรายงานตัวที่กรมอนามัยบ่ายนี้ในฐานะแพทย์พิเศษ กวนไห่ผิงจึงเสนอตัวเลี้ยงฉลองให้กับ ชายหนุ่ม เพราะถึงอย่างไรเสีย ฉีเล่ยก็เป็นผู้ที่ดึงเขาให้ออกจากความมืดแห่งชีวิต

หลังจากที่ทั้งคู่นั่งรับประทานอาหารเที่ยงด้วยกันเสร็จแล้ว กวนไห่ผิงจึงได้จากไป ส่วนนี้เลยก็มุ่งหน้าไปรายงานตัวที่กรมอนามัย