ตอนที่ 41 ไปกันได้หรือยัง?

ตอนที่ 41 ไปกันได้หรือยัง?

หวังเทียนฟังได้แต่ยืนนิ่งด้วยความงงงวย..

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ทําไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

เนี่ยจิงที่รีบวิ่งตามเข้าไปในห้องสอบสวน เมื่อได้เห็นภาพที่ปรากฏต่อหน้า ก็มีสภาพงุนงงไม่ต่างจากหวังเทียนฟัง เขาเคยพบเจอเรื่องราวในลักษณะนี้มาก็มาก แต่ไม่เคยพบเห็นผลลัพธ์ที่ตรงกันข้ามแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ

“นั่งลงสิวะ! นั่งลงให้หมดทุกคณะเลย!”

ในขณะที่ผู้กํากับทั้งนั้นก็กําลังสั่งผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองให้นั่งลงตามคําสั่งของเนี่ยจิง หลังจากที่ทุกคนได้เห็นเนี่ยจิงปรากฏตัว พวกเขาต่างก็พากันนั่งนิ่ง และไม่มีใครกล้าขัดขืนคําสั่งเลยแม้แต่คนเดียว

“เลขาหวังครับ คุณช่วยอธิบายให้เจ้าหน้าที่ตํารวจฟังด้วย คุณรู้มั้ยว่าจดหมายที่คุณให้คนนํามาให้ผมนั้น เกือบจะฆ่าผมแล้ว!”

ทันทีที่หวังเทียนดังเปิดประตูเข้ามาในห้อง ฉีเล่ยก็รีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับร้องบอกเขาทันที

“นี่ถ้าวันนี้คุณไม่มา ผมคงต้องนอนในคุก!”

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดหวังเทียนฟังก็สามารถสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้ และแอบคิดอยู่ในใจว่า ดีที่สุดแล้วที่นี่เลยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร!

หลังจากคิดได้ว่า ตนเองมาที่สถานีตํารวจหลงซินด้วยวัตถุประสงค์อะไร ใบหน้าของหวังเทียนดังก็เปลี่ยนเป็นบึงตึงเคร่งเครียด พร้อมกับเดินเข้าไปด้านหน้า และตบโต๊ะเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง

ปัง

จากนั้น หวังเทียนฟังก็ได้หันไปถามผู้กํากับทั้งเสียงดัง “ทําไมแพทย์พิเศษของกรมอนามัย ถึงได้ถูกนําตัวมาที่สถานีตํารวจได้? ผู้กํากับดัง! เรื่องนี้คุณต้องมีคําอธิบายที่ดีให้กับผม!”

ตั้งผินถึงกับขนหัวลุก และเวลานี้เหงื่อเม็ดโตก็ได้ผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเขา สีหน้าของผู้กํากับตั้งเวลานี้ บ่งบอกว่ากําลังรู้สึกผิดอย่างมาก และได้แต่อธิบายออกไปด้วยน้ําเสียงสั่นเครือ

“คือ.. ทางเรา ได้รับแจ้งจากสํานักงานสุขภาพ ให้นําตัวแพทย์พิเศษมาสอบสวนครับ”

“สอบสวนงั้นเหรอ?! ทําไมต้องสอบสวน? แล้วจะสอบ สวนคุณหมอฉีเรื่องอะไร?”

หลังจากได้ฟังคําตอบของผู้กํากับดัง หวังเทียนฟังก็ถึงกับโมโหจนควันออกหู และร้องตะโกนถามกลับไปเป็นชุด เห็นได้ชัดว่าเวลานี้หวังเทียนทั้งกําลังเดือดดาลใจอย่างที่สุด!

“ในเมื่อคุณหมอฉีก็ถือจดหมายที่ออกโดยสํานักงานประจํามณฑลมาด้วย มิหนําซ้ํายังมีตราสัญลักษณ์ของกรมอนามัยประทับอยู่ในจดหมายด้วย การที่พวกคุณเพิกเฉยต่อเอกสารสําคัญของทางราชการแบบนี้ นี่ไม่เท่ากับว่า เป็นการดูถูกสํานักงานต้นสังกัดที่ออกจดหมายอย่างนั้นเหรอ? ผมเพิ่งรู้ว่าสถานีตํารวจหลงซินทํางานชุ่ยแบบนี้!”

หลังจากตกอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ ผู้กํากับดังก็แทบจะเป็นลมหมดสติ และเวลานี้เขาก็หวาดกลัวเป็นอย่างมากและรีบระลําระลักตอบหวังเทียนทั้งกลับไปว่า

“มะ ไม่ใช่แบบนั้นนะครับคุณเลขาหวัง! ผมยอมรับผิดที่ทํางานประมาทเลินเล่อ เลขาหวังอย่าเพิ่งโมโหไปเลยนะครับ ได้โปรดอภัยให้ผมสักครั้งนะครับ!”

จากนั้น ผู้กํากับตั้งก็รีบหันไปทางฉีเลย พร้อมกับโน้มศรีษะลงด้วยความนอบน้อม ปากก็ร้องตะโกนออกไปว่า

“คุณหมอฉีครับ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย!” ในระหว่างที่พูดนั้นเหงื่อเย็นก็ได้ไหลออกมาเต็มใบหน้าของผู้กํากับตั้ง

หวังเทียนฟังจ้องมองตั้งผืนด้วยสีหน้า และแววตาเย็นชา พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ผู้กํากับตั้ง ครั้งนี้คุณคงต้องได้รับบทเรียนครั้งใหญ่แน่! เพราะเรื่องนี้เป็นคําสั่งโดยตรงของท่านผู้ว่าไต่คุน!”

เนี่ยจิงที่ยืนอยู่ข้างๆถึงกับแววตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เขารู้เพียงแค่ว่าต้องมาช่วยใครบางคนที่สําคัญมาก และเมื่อมาถึงก็ได้รู้แค่ว่าเป็นแพทย์พิเศษคนหนึ่งเท่านั้น แต่เพิ่งจะรู้ว่า เป็นคําสั่งของท่านผู้ว่าไต่คุนโดยตรง

หลังจากที่เข้าใจสถานการณ์กระจ่างแจ้งแล้ว เนี่ยจิงจึงได้หันไปสั่งผู้ใต้บังคับบัญชาของตนที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที

“โทรหาซันหยงเกอ สั่งให้เขามารายงานตัวกับผมภายในสิบนาที!”

หลังจากได้ยินคําสั่งของเนี่ยจิง ผู้กํากับตั้งถึงกับเจ็บแปลบที่ก้นกบขึ้นมาอีกครั้งทันที นั่นเพราะซันหยงเกอมีฐานะเป็นผู้บังคับบัญชาของเขาอีกที ทําให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า การที่เนี่ยจิงสั่งให้ชันหยงเกอมารายงานตัวนั้น คงจะต้องมีคําสั่งให้จับกุมตนเองแน่ๆ

ตั้งผนถึงกับร่างกายสั่นเทิ้มหนักกว่าเดิม และได้หันไปอ้อนวอนขอร้องนี่เลย..