ตอนที่ 99 เจตนาร้าย

ตอนที่99 เจตนาร้าย

นักศึกษาต่างเบี่ยงหน้าหนี ไม่กล้ามองภาพตรงหน้าอีกต่อไป เพราะคิดว่าฉีเล่ยจะต้องโดนการโจมตีอันรุงแรงของอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้แน่นอน

แต่ในไม่ช้า สีหน้าของพวกเขากลับต้องเปลี่ยนเป็นความเหลือเชื่อ

เพราะฉีเล่ยกำลังทำท่าอะไรสักอย่างดูแปลกตาอย่างยิ่ง

ร่างของเขาเอนหลังหลบการโจมตีชนิดที่ว่าโค้งเกือบ180องศา ในโลกแห่งศิลปะการต่อสู้ เรียกท่านี้กันว่า ท่าสะพานโค้ง

นักสู้ด้วยกันจะรู้ดีว่า ขณะเคลื่อนไหวเพื่อที่จะโจมตี คือช่วงเวลาที่ร่างกายจะเปิดช่องโหว่และจุดอ่อนออกมามากที่สุด แม้ว่าช่วงเวลาดังกล่าวจะเกิดขึ้นเพียงแค่ 0.23วินาที แต่นั่นก็มากพอที่ฉีเล่ยจะหาจังหวะสวนกลับไปได้

เขาเกร็งกล้ามเนื้อหลังทรงตัวยืนหยัดกลับขึ้นมาจนกายตั้งตรง ร่างกายที่โค้งงอเมื่อครู่ดีดเด้งกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ถ่ายโอนพละกำลังส่วนหนึ่งกรอกเทลงไปบนฝ่ามือ พร้อมซัดเข้าบริเวณใต้เอวของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ

นี่คือจุดแบ่งวิญญาณ สามารถสร้างอันตรายต่อทุกชีวิตที่โดนสกัดจุดดังกล่าวได้

จุดฝังเข็มดังกล่าวนี้ยังมีคำกล่าวเล่าอีกว่า‘หนึ่งกระบวนหนึ่งจุด พิฆาตทั่วร่าง’ หากใช้ในแง่ของการรักษา มันคือตัวช่วยชั้นดีในยามฉุกเฉิน แต่หากใช้ในแง่ของการต่อสู้ มันคือเครื่องมือสังหารที่ทรงประสิทธิภาพที่สุด

ต้องกล่าวว่าชายวัยกลางคนผู้นี้ดวงซวยเหลือเกิน ที่คู่ต่อสู้ตรงหน้าดันเป็นฉีเล่ย ผู้ที่มีความช่ำชองด้านการฝังเข็มบนร่างกายมนุษย์มากที่สุดคนหนึ่งบนโลก

ตุบ!

หลังจากยกฝ่ามือตบอัดจุดแบ่งวิญญาณเข้าไป จู่ๆชายวัยกลางคนผู้นั้นก็ล้มลงนอนแน่นิ่งกับพื้นโดยปราศจากสัญญาณเตือนใดๆ ฟองขาวฟอดพุ่งออกมาจากปากของเขา ทั่วทั้งร่างกายกระตุกไม่หยุด ตาเหลือกจนเห็นเพียงตาขาว ลักษณะคล้ายคนกำลังจะตาย

“หัวหน้า!”

“หัวหน้า! หัวหน้าได้ยินผมไหม!?”

“พวกเรา! ล้างแค้นแทนหัวหน้า!”

กลุ่มบอดี้การ์ดสวมสูทสีดำพากันวิ่งเข้าไปดูอาการของชายวัยกลางคนเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นร้องตะโกนออกมาด้วยความแค้น และเตรียมเปิดศึกโกลาหลขึ้นอีกครั้ง

เมื่อเหล่านักศึกษาเห็นว่า อีกฝ่ายไม่ยอมรักษาสัญญาที่ให้ไว้ หลังจากเห็นชัดแล้วว่า การดวลครั้งนี้อาจารย์ฉีเป็นฝ่ายชนะ แทนที่จะปล่อยให้พวกเขาไป กลับจะมาลงไม้ลงมือกันต่อ แต่มีหรือที่เด็กพวกนี้จะกลัว? แต่ละคนรีบกระชับขวดปากฉลามในมือแน่น เตรียมสู้ตายกับพวกบอดี้การ์ดสวมชุดสูทดำอีกเป็นระลอกสอง

หัวหน้ารปภ.ที่ก่อนหน้าแอบซ่อนตัวอยู่ด้านหลังฝูงชน พอเห็นว่าฝ่ายของเปียวโต้วพ่ายแพ้แล้ว ก็รีบนำกลุ่มรปภ.ที่เหลือออกมาห้ามปรามสถานการณ์ทันที โดยชี้ไปที่นักศึกษาคนหนึ่งและกล่าวโทษทันทีว่า

“พวกแกทำบ้าอะไรกัน! ที่นี่เป็นสถานบันเทิงนะ ไม่ใช่ที่ชกต่อย!”

“อย่างงั้นเหรอ? ตอนพวกนั้นเข้ามาหาเรื่องก่อนทำไมถึงไม่ออกมาห้าม? ตอนนี้เห็นว่าพวกตัวเองเสียเปรียบก็รีบแห่กันเข้ามาใหญ่เลย เรื่องนี้จะอธิบายว่ายังไง?”

เหอจื่อร้องตะโกนสวนกลับไปทันที ด้วยสายตาอันเฉียบคมของเธอ หญิงสาวสังเกตเห็นตั้งแต่ก่อนหน้าแล้วว่า พวกรปภ.ล้วนแอบซ่อนตัวอยู่หลังฝูงชนมาตั้งแต่แรก เพียงแต่ว่าพวกมันไม่คิดที่จะออกมาช่วยฉีเล่ยและนักศึกษาคนอื่นๆเท่านั้น

ถ้าไม่คิดจะเข้ามายุ่ง ก็ไม่ควรจะเข้ามาขวางจริงไหม?

หัวหน้ารปภ.แสยะยิ้มเยาะตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวว่า

“ทุกคนวางขวดในมือลงซะ! ผมโทรแจ้งตำรวจแล้ว! เมื่อตำรวจมาถึง ใครถูกใครผิดเดี๋ยวก็รู้เอง!”

เหอจื่อโบกมือปฏิเสธ

“ไม่จำเป็น ฉันเองก็โทรเรียกคนของฉันมาแล้วเหมือนกัน”

“ก็ดี”

หัวหน้ารปภ.ยิ้มสบประมาทใส่

โทรเรียกคนมาแล้ว? ไอ้คนที่ว่าของเธอมันจะไปเก่งกว่าตำรวจได้ยังไง? เรียกมาให้โดนจับเพิ่มรึไง? โง่จริงๆ!

แต่ทันใดนั้นทั่วทั้งร้านKTVก็ถึงกับสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว!

ความโกลาหลนี้เกิดขึ้นที่ชั้นหนึ่ง ทั้งเสียงผู้หญิงและเสียงผู้ชายที่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวได้ดังลั่นมาถึงชั้นสอง เสียงรองเท้าคอมแบทดังตุ้บตับเดินขึ้นบันไดยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

ทันทีที่กองทหารติดอาวุธปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้อง หัวหน้ารปภ.ก็ถึงกับฉี่ราดกางเกงด้วยความกลัวจัด

เมื่อเหอจื่อเห็นผู้นำกองทหาร เธอก็รีบโบกมือและตะโกนเรียกทันที

“ซูจง ทางนี้!”

ซูจงที่เห็นเหอจื่อโบกมือให้ ก็รีบพากองทหารเคลื่อนพลเข้าไปล้อมรอบเหอจื่อไว้อย่างรวดเร็ว

กึก!

ทหารทุกนายยกปลายกระบอกปืนไรเฟิลขึ้นชี้ไปทางเหล่าอดี้การ์ดและรปภ.ทั้งหมด และกำลังเตรียมรอคำสั่งขั้นต่อไปจากซูจง

ซึ่งคำสั่งขั้นต่อไปที่ว่าก็คือ‘ยิง’

บรรดาบอดี้การ์ดเห็นแบบนั้นถึงกับกลัวกันหัวหด รีบโยนมีดในมือทิ้งราวกับเป็นของแสลงใจ ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อขอความเมตตาทันที

“ลูกพี่ อย่ายิงผมเลยนะครับ!”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรานะครับ นี่ไม่เกี่ยวกับพวกเราเลย…”

“เราแค่…แค่…ล้อเล่นกันเฉยๆน่ะครับ!”

ทันทีที่หม่ารุ่ยเห็นภาพฉากดังกล่าว ใบหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความหม่นหมองใจทันที ไอ้คนที่เขาดันไปมีเรื่องด้วยเป็นใครกันแน่? ต้องมีภูมิหลังแข็งแกร่งขนาดไหนถึงสามารถเรียกกำลังเสริมเป็นเครื่องจักรกลในชุดเขียวลายพรางแบบนี้ออกมาได้เป็นกองร้อย!?

เหลือบซ้ายแลขวาพอเห็นว่า ตนเองอยู่ในจุดลับสายตาของพวกทหาร หม่ารุ่ยที่กำลังแข้งขาสั่นเทา ก็ค่อยๆแอบถอยร่นออกไป หวังที่จะแอบหนีออกไปจากที่เกิดเหตุอย่างเงียบๆ

แต่ขณะที่เขากำลังก้าวถอยหลังอยู่นั้น กลับถูกเหอจื่อพบเข้าเสียก่อน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! นั่นแกจะหนีไปไหน?”

เหอจื่อกล่าวต่อว่า

“ซูจง หมอนั่นแหละที่คิดจะทำร้ายฉันก่อน พอแพ้แล้วพาลก็เลยพาคนมาล้างแค้น”