ตอนที่107 โรงงานต้องสงสัย

ตอนที่107 โรงงานต้องสงสัย

หลินซูวโม่ที่นั่งตรงข้ามคลี่ยิ้มกว้างใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขใจ

“ตามนั้นครับ”

ฉีเล่ยกล่าวตอบอย่างไร้ความรู้สึก

เขาไม่รู้หลักการทำธุรกิจก็จริง แต่ใช่ว่าฉีเล่ยจะเป็นคนโง่เช่นกัน สิ่งหนึ่งที่ทราบได้อย่างแน่ชัดคือ หากยาผงสีดำชนิดนี้สามารถนำไปแปรรูปและจัดจำหน่ายได้ออกเป็นวงกว้าง ผลกำไรจากยาผงตัวนี้จะต้องทะลักเข้ามาอย่างมหาศาล

ขนาดยาทาแก้ปวดเมื่อยทั่วไปยังมีมูลค่าในตลาดกว่าหลายหมื่นล้าน แล้วสำหรับยาผงของฉีเล่ยซึ่งไม่เพียงจะมีสรรพคุณแค่แก้ปวด แก้อักเสบ แต่ยังช่วยทำให้รอยแผลเป็นหายเป็นปกติอีกด้วย หากยาผงชนิดนี้ถูกผลิตออกมาได้ในปริมาณมาก นี่จะต้องเป็นสินค้าขายดีราวกับเทน้ำเทท่าอย่างไม่ต้องสงสัย

สรวงสวรรค์ประทานหัวใจให้มนุษย์ทุกคนรู้จักรักสวยรักงาม แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะเกิดมาพร้อมกับใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ ตราบใดที่ผู้คนบนโลกยังมีปัญหาเรื่องรอยแผลเป็นในบริเวณต่างๆของร่างกาย กระแสความนิยมของยาคางคกเย็นก็ย่อมไม่มีวันแผ่ว

แม้ว่าหลินชูวโม่จะได้รับส่วนแบ่งแค่30% แต่ถ้าตีเป็นจำนวนเงินก็ยังคงเป็นมูลค่าที่สูงจนน่าตกใจ แน่นอนว่าเธอเข้าใจในประเด็นนี้อย่างแจ่มแจ้ง ไม่เช่นนั้นเธอคงจะไม่เต็มใจเสนอส่วนแบ่งนี้ให้กับฉีเล่ยแน่

“โอเค โอเค โอเค สุดท้ายพวกเราก็หน้าเงินทั้งคู่นั่นแหละ นี่นายไม่คิดเหรอว่า สิ่งนี้อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความรักระหว่างเรา?”

หลินชูวโม่ปั้นสีหน้าขี้เล่นใส่ พร้อมคลี่ยิ้มกว้างอันทรงเสน่ห์

ฉีเล่ยส่ายหัว

“คุณก็ควรทราบนะครับ ที่ผมยอมร่วมมือกับคุณเป็นเพราะสาเหตุใด? มันไม่ใช่จุดเริ่มต้นของความรักหรอกครับ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของคนที่กำลังจะรวย”

“ฉันชอบประโยคนี้แฮะ”

หลินชูวโม่ยกถ้วยชาของเธอขึ้นมา พลางยกอีกแก้วส่งไปทางฉีเล่ย

“หวังว่าการร่วมมือระหว่างเราครั้งนี้จะสำเร็จไปได้ด้วยดี ที่นี่ไม่มีไวน์ ใช้น้ำชาชนแก้วไปแทนก่อนแล้วกัน ครั้งหน้าเดี๋ยวฉันจะพานายไปดินเนอร์แบบเป็นทางการ”

“ขอให้สำเร็จด้วยดีครับ”

ฉีเล่ยยกแก้วชาขึ้นชนกับเธอเบาๆ ทั้งสองดื่มชาร่วมแสดงความยินดีแทนไวน์

หลินชูวโม่กล่าวต่อว่า

“ตั้งแต่ที่ค้นพบว่า แผลที่หัวเข่าฉันหายดีเป็นปลิดทิ้ง ฉันก็วางแผนที่จะหาทางร่วมมือกับนายอยู่แล้ว รู้ไหมว่า อุตสาหกรรมด้านความสวยความงามของประเทศเรามันมีตลาดใหญ่โตแค่ไหน? ถ้าประเมินในภาพรวม จะมีเม็ดเงินหมุนเวียนสะพัดต่อวันถึง30,000ล้านหยวน”

“นี่เคยศึกษามาก่อนหรือแค่พูดขึ้นมามั่วๆกันครับ?”

“ฉันก็ต้องศึกษาหาข้อมูลมาสิ!”

หลินชูวโม่ส่งสายตาค้อนให้กับฉีเล่ยไปหนึ่งครั้ง

“ตัวเลขนี้มาจากสถิติที่ทางรัฐบาลประเมินมาล่าสุดเลยนะ”

หลินชูวโม่วางแก้วชาลงและอธิบายต่อว่า

“ถ้าครีมบำรุงผิวชูวโม่ของเราสามารถตีตลาดได้ ฉันมั่นใจอย่างมากว่า ภายในหนึ่งปี พวกเราจะสามารถครอบครองส่วนแบ่งทางการตลาดของอุตสาหกรรมนี้ได้ราว3-5%ในทันที”

“เดี๋ยวก่อน มีอะไรแปลกๆรึเปล่า? ชื่อครีมอะไรนะ?”

“ครีมบำรุงผิวชูวโม่ ชื่อนี้นายคิดว่าไง?”

“ควรเรียกว่า ครีมคางคกเย็นดีกว่านะ”

“โอ้โห! ตั้งชื่อแบบนั้นใครจะกล้ามาซื้อ? เอาชื่อนี้แหละ! คางคกเย็นที่ว่ามาจากไหน?”

“ชื่อสายพันธุ์คางคกที่เติบโตในแถบไซบีเรีย ซึ่งเป็นคางคกเพียงไม่กี่ชนิดที่หายากมาก”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ฉีเล่ยก็ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้และกล่าวต่อว่า

“แล้วนี่ยังเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดอีกด้วย ก็เพราะความหายากของมันนี่แหละ จึงเป็นสาเหตุว่าทำไมการจะผลิตผงยาชนิดนี้ในปริมาณมากๆจึงเป็นเรื่องยาก”

คิ้วเรียวสวยดั่งคันธนูของหลินชูวโม่พลันย่นเข้ามาแทบแนบชิด เธอเอ่ยถามขึ้นทันทีว่า

“ใช้วัตถุดิบอื่นทดแทนได้ไหม?”

ฉีเล่ยกล่าวตอบไปว่า

“ได้ แต่ประสิทธิภาพจะลดลงอย่างมาก”

หลินชูวโม่ครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะกล่าวว่า

“เอาเป็นว่า ใช้วัตถุดิบทดแทนนั่นแหละ ถือเป็นการดีด้วย ถ้าประสิทธิภาพลดลง แสดงว่าผู้บริโภคจะต้องซื้อใช้อย่างต่อเนื่อง นี่ถือได้ว่าเป็นโอกาสของเราด้วยซ้ำ คาดการณ์ได้เลยว่า ครีมชนิดนี้น่าจะขายได้กว่าหลายร้อยล้านชิ้นภายในหนึ่งปี”

“….”

ฉีเล่ยเข้าใจดีถึงสิ่งที่เธอกำลังหมายถึง ในฐานะเจ้าของธุรกิจ ตราบใดที่ไม่ได้กระทำสิ่งผิดกฎหมาย อะไรที่ทำแล้วได้เงินมากขึ้น นักธุรกิจพวกนี้ล้วนทำหมดนั่นแหละ จริงไหม?