ตอนที่111 เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้

ตอนที่111 เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้

ในช่วงระหว่างการรักษาที่ผ่านมา หลังจากฝังเข็มเสร็จก็มีบ้างที่ฉีเล่ยจะอยู่ดื่มชากับหลี่ถงซี ระเบียงห้องนอนของเธอจึงกลายเป็นที่พักสำหรับจิบชาพลางชื่นชมแสงจันทร์ในยามค่ำคืน

พรุ่งนี้จะเป็นวันที่พระจันทร์ขึ้นเต็มดวง สายลมเย็นพัดโชยอ่อน กลิ่นชาสนุนไพรหอมพร้อมไออุ่นให้ริมจิบ เคียงข้างพร้อมกับสาวงามบนระเบียงในยามราตรี ช่างเป็นวันเบาๆที่สุดแสนจะสบาย

ฉีเล่ยเป็นคนจีนทางตอนใต้ หนานหยางถูกขนานนามว่าเมืองแห่งชา ดังนั้นกระบวนการดื่มชาของผู้คนแถบนี้จึงค่อนข้างพิถีพิถันกว่าคนอื่นๆ ไม่เหมือนกับคนจีนทางตอนเหนือที่ต้มน้ำและยกขึ้นเทใส่กาโดยตรง และเพื่อให้สอดคล้องกับวิถีชีวิตของคนทางตอนใต้แบบฉีเล่ย หลี่ถงซีจึงออกไปเดินห้างเพื่อซื้อชุดชาราคาแพง และมักจะชอบให้ฉีเล่ยสอนทักษะการชงชาที่ถูกต้องให้ด้วย นี่จึงถือเป็นกิจกรรมก่อนเข้านอนอีกอย่างที่ทำให้เธอมีความสุขมาก

“ปู่ฉันออกไปโรงพยาบาลอีกแล้ว สงสัยวันนี้จะนอนค้างที่นั่น”

หลี่ถงซีเอ่ยกล่าวขึ้น

ฉีเล่ยหัวเราะ

“จู่ๆก็ได้ตำแหน่งหัวเรือใหญ่กลับมาแบบนี้ ต่อให้ไม่เต็มใจก็ต้องไปคุมอยู่ดีนั่นแหละ แต่ดูเหมือนว่าปู่ของคุณจะมีความสุขนะที่ได้กลับมามีงานยุ่งอีกครั้ง”

ฉีเล่ยเข้าใจความรู้สึกของหลี่ฮั่วเฉินดี ในมุมหนึ่ง โรงพยาบาลแห่งนี้ก็เปรียบเสมือนหลานคนที่สองของชายชรา ย่อมมีความรักและผูกผันเป็นธรรมดา ก่อนหน้านี้เจ้าตัวถูกบีบบังคับให้ต้องสละตำแหน่ง ทำให้กลุ่มคนของฝ่ายโห่วเซินกัวก้าวขึ้นมามีบทบาทในโรงพยาบาลมากยิ่งขึ้น แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่า จู่ๆเรื่องโรงงานนรกที่ร่วมมือกับหานหมิงต้าจะแดงขึ้นมาแบบนี้ จนทำให้โห่วเซินกัวต้องถูกปลดฟ้าผ่า เหล่าโจรที่ไร้ซึ่งหัวหน้าก็ไม่ต่างอะไรกับคนไร้หัว ย่อมถูกหลี่ฮั่วเฉินไล่กวาดล้างเป็นธรรมดา

หลี่ฮั่วเฉินกลับมาขึ้นครองบังเหียนอีกครั้ง นี่อาจส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในโรงพยายบาลครั้งใหญ่

อย่างน้อยที่สุดพวกเลือดเสียคงถูกชำระล้างออกไปกว่าครึ่งแน่นอน

“ขอบคุณนะ”

หลี่ถงซีวางแก้วชาพร้อมกลับหันมากล่าวของคุณกับฉีเล่ย

“ทำไมถึงต้องขอบคุณผม?”

ฉีเล่ยเหลือบมองเธอด้วยความสงสัย

หลี่ถงซีกล่าวว่า

“อำนาจและอิทธิพลของหานหมิงต้าภายในเมืองหลวงค่อนข้างซับซ้อนและแข็งแกร่งมาก ส่วนโห่วเซินกัวก็มีคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลังอยู่มากมาย การที่จู่ๆตำรวจจะส่งทีมเข้าไปบุกทลายรังของพวกมันแบบนั้นโดยปราศจากหลักฐานใดๆ นี่ไม่ใช่เรื่องที่ประชาชนทั่วไปจะสามารถทำได้ ใช่ว่าจะสามารถเดินไปแจ้งความแล้วตำรวจจะบุกจับเลย”

“คุณพยายามจะบอกอะไรผมกันแน่?”

“คุณอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทั้งหมด”

“ผมนี่นะ?”

ฉีเล่ยยกนิ้วถูกถูจมูกเล็กน้อยและกล่าวเสริมว่า

“ผมว่าคุณคิดมากเกินไปแล้ว ลำพังแค่ผมคนเดียวจะมีอำนาจบารมีขนาดนั้นได้ยังไง?”

มุมปากของหลี่ถงซีกระตุกขึ้นพร้อมเอ่ยตอบทันที

“ฉันรู้นะ มีลูกศิษย์ของคุณคนหนึ่งเป็นลูกสาวของนายพลใหญ่ในกรมทหาร”

ฉีเล่ยผงะเล็กน้อยด้วยความตกใจ

“นี่คุณรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?”

หลี่ถงซีพยักหน้า

“ตอนนี้ข่าวคราวเรื่องที่เกิดขึ้นในKTVค่อนข้างโด่งดังอย่างมาก ทุกคนในมหาวิทยาลัยต่างรู้เรื่องเรื่องกันหมดแล้ว”

ฉีเล่ยยกมือเกาหัว

“เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้เหอจื่อเลยครับ ผมแค่นัดเธอมาพบเพื่อว่าจะดูว่าเธอจะสามารถช่วยอะไรได้บ้าง แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า เด็กสาวตัวเล็กๆแบบนั้นจะมีอำนาจอิทธิพลมหาศาลได้ขนาดนี้”

จู่ๆหลี่ถงซีก็ยืนขึ้นและกล่าวว่า

“ฉันมีบางอย่างจะให้”

ฉีเล่ยเอ่ยถามขึ้นว่า

“อะไรเหรอครับ?”

“แล็ปท็อป”

พูดจบหลี่ถงซีก็เดินไปหยิบกระเป๋าแล็ปท็อปใบหนึ่งในห้องออกมา

“นี่เป็นรุ่นเดียวกับที่ฉันใช้ประจำ ยังไงระหว่างคลาสสอนก็ต้องใช้สักวัน ฉันเพิ่งนึกได้ก็เลยแวะไปห้างซื้อให้คุณ”

“ขอบคุณมากครับ”

ฉีเล่ยกำลังต้องการอยู่พอดี เพราะภายในห้องพักอาจารย์ของเขามีคอมพิวเตอร์อยู่แค่สองเครื่อง แถมยังเก่ามาก นอกจากนี้เวลากลับเข้าบ้าน ภายในห้องนอนของเขาก็ยังไม่มีคอมพิวเตอร์เลยสักตัว เขาต้องการหาข้อมูลเพื่อใช้สำหรับเตรียมการเรียนการสอนให้พวกนักศึกษานคาบต่อๆไปเช่นกัน ได้แล็ปท็อปมาใช้แบบนี้ก็ทำให้ชีวิตของเขาสะดวกขึ้นมาก ฉีเล่ยจึงรีบเอ่ยขอบคุณหลี่ถงซีด้วยความดีใจ

“ฉันจะนอนแล้ว”

“ครับ ฝันดีนะครับพี่หลี่”

พูดจบ ฉีเล่ยก็เดินถือกระเป๋าแล็ปท็อปเครื่องใหม่ออกจากห้องไปทันที

หลี่ถงซีตกใจไม่น้อยเลยที่จู่ๆอีกฝ่ายก็เรียกเธอว่า‘พี่หลี่’

ทั้งท่าทางการวางตัวและวิธีการพูดของฉีเล่ยนั้น ดูสงบแล้วก็เป็นผู้ใหญ่อย่างมาก จนทำให้หลี่ถงซีลืมความจริงข้อหนึ่งไปเสียสนิท อีกฝ่ายอายุน้อยกว่าเธอสองถึงปีไม่ใช่เหรอ?

พอเห็นฉีเล่ยค่อยๆปิดประตูลงอย่างเบามือ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินห่างออกไป หลี่ถงซีก็พึมพำกับตัวเองเบาๆว่า

“ปีนี้ฉันก็อายุ28แล้ว…”

วิธีการสอนของฉีเล่ยแตกต่างจากอาจารย์คนอื่นโดยสิ้นเชิง เขาไม่จำเป็นต้องใช้หนังสือหรือตำราเรียนใดๆเข้ามาเสริมประกอบ เพียงสอนในวิถีทางของตัวเองเท่านั้น

หนังสือเรียนหนึ่งเล่มบัญญัติคำศัพท์อย่างมากก็ไม่เกินแสนคำ ความรู้โดยส่วนใหญ่ก็เป็นความรู้ทั่วไปหาได้จากหนังสือทุกเล่ม แต่สำหรับแพทย์แผนจีนแล้วมันมีอะไรมากกว่านั้น