ตอนที่116 ความรู้สึกที่แสดงออกมา

ตอนที่116 ความรู้สึกที่แสดงออกมา

ห้องเรียนเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็เป็นจินเซิงที่ลุกขึ้นยืนและกล่าวว่า

“อาจารย์ฉีอย่าล้อเล่นกันแบบนี้สิครับ! นี่โกหกใช่ไหม!?”

“ใช่แล้ว อาจารย์ฉีเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมมหาวิทยาลัยถึงไล่อาจารย์ออก?”

“เว้นแต่ว่าทางมหาวิทยาลัยจะขอให้อาจารย์เป็นคณบดี นอกจากนั้นผมไม่ปล่อยให้อาจารย์ไปแบบนี้แน่นอน!”

“อาจารย์ฉีอย่าทำให้พวกหนูกลัวสิค่ะ…”

หนึ่งในนักศึกษาเหล่านั้นจู่ๆ น้ำตาก็เริ่มคลอเบ้า

ฉีเล่ยไม่คิดไม่ฝันเลยว่า ปฏิกิริยาของทุกคนจะรุนแรงถึงขนาดนี้ เขาทราบดีว่าทุกคนไม่มีใครเต็มใจให้ลาจากกันทั้งแบบนี้ แต่ก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่า พวกเขาจะแสดงออกมาถึงขนาดนี้

เหอจื่อแทบกระโดดขึ้นยืน และเนื่องจากเธอลุกขึ้นเร็วเกินไปจนทำให้เกือบเซล้มลง ดวงตาคู่สวยของสาวน้อยคนนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความโกรธจัด เธอจับจ้องฉีเล่ยตาเขม็งพร้อมกล่าวว่า

“ใครกันที่กล้าไล่อาจารย์ออก! แล้วมันมีเหตุผลอะไรที่ต้องไล่!? ภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ยังมีอาจารย์คนไหนที่สอนดีเทียบเท่าอาจารย์ฉีอีก!!?”

“ถูกต้อง! ผมของเสนอให้ทุกคนในคลาสร่วมลงนามและระบุถึงจุดยืนของเราในมหาวิทยาลัยแห่งนี้!”

“เมื่อก่อนทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาเรียน ในหัวมีแต่คิดว่าจะหาอะไรทพแก้เซ็งระหว่างคลาสเรียนดี ทว่าตั้งแต่ที่อาจารย์ฉีมาสอน อย่าว่าแต่ต้องนาฬิกาปลุกเลย ผมตื่นก่อนนาฬิกาปลุกซะอีกเพื่อมาอ่านทบทวนเตรียมความพร้อมก่อนเรียน! ยังมีอาจารย์คนไหนสามารถทำให้เด็กคนหนึ่งรักการเรียนได้เท่าอาจารย์ฉีอีก? ได้! ถ้าอาจารย์ฉีออก ผมก็ขอลาออกจากมหาวิทยาลัยแห่งนี้เช่นกัน!”

“ถ้าอาจารย์ฉีออก พวกเราก็ไม่ขออยู่มหาวิทยาลัยบัดซบนี่แล้วเหมือนกัน! อาจารย์ฉีเปิดสถานติวเตอร์เลยครับ ผมขอสมัครเรียน!”

“ฉันด้วย!”

“ผมด้วยครับ!”

นักศึกษาเหล่านี้โกรธแค้นมหาวิทยาลัยยิ่งกว่าอะไรแล้ว พวกเขาเลือกที่จะยืนเคียงข้างและสนับสนุนฉีเล่ย ทัศนคติของพวกเขาแน่วแน่ยิ่งกว่าอะไรดี

ฉีเล่ยโบกมือปัดพลางหัวเราะตอบไปว่า

“ใจเย็นๆ ก่อนทุกคน อย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นกันไป ฟังให้ดีนะ ทางมหาวิทยาลัยเองก็มีจุดยืนเช่นกัน พวกเขาต้องการหาอาจารย์ที่มีคุณสมบัติเพียงพอ ซึ่งผมไม่มีแม้แต่ใบประกอบวิชาชีพด้วยซ้ำ ถ้าพูดออกไปคงถูกหัวเราะแย่ อันที่จริงแม้แต่มหาวิทยาลัยผมยังไม่มีโอกาสได้เรียนด้วยซ้ำ พวกเขาก็เลยกลัวว่า ผมจะมาหลอกสอนพวกคุณ…”

โดยไม่มีรีรอให้ฉีเล่ยกล่าวจบ จินเซิงก็ตะคอกสวนพร้อมใบหน้าแดงก่ำเนื่องจากความโกรธจัด

“ไร้สาระ! ข้ออ้างทั้งนั้น! ในประกอบวิชาชีพแล้วยังไง? ถ้ามีใบประกอบแต่โง่ก็ไม่มีคุณสมบัติมาสอนพวกผมเหมือนกัน! สิ่งที่พวกเราต้องการไม่ใช่อาจารย์ที่มีประวัติดีเด่นยาวเป็นหางว่าว แต่ต้องการอาจารย์ที่รู้จริงและสอนพวกเราได้! ไอ้อาจารย์สองตัวนั้นที่เพิ่งไล่ออกไปมันก็จบสูงกันทั้งนั้น แต่พอมาสอนจริงกลับไม่ได้เรื่อง! อาจารย์ฉี พวกเรานับถือแค่คุณคนเดียวเท่านั้นในฐานะอาจารย์ หากใครมันกล้าไล่อาจารย์ออก พวกเราไม่ยอม! พวกเราไม่ยอม!”

ภายใต้แกนนำอย่างจินเซิง นักศึกษาทุกคนราวกับถูกปลุกใจ ตะโกนลั่นกล่าวเสริมกันไม่หยุดไม่หย่อน

“ใบประกอบแล้วไง? แค่แผ่นกระดาษโง่ๆ ใบหนึ่ง!”

“ไร้สาระสิ้นดี พวกเราช่วยกันระดมเงินคนละ200-300หยวน ก็หาซื้อในตลาดมืดได้แล้ว! ก็แค่ใบประกอบใบหนึ่ง!”

ฉีเล่ยถึงกับทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

‘ปัง ปัง ปัง!’

เขาทุบโต๊ะสอนไปสองสามทีเพื่อให้ทุกคนสงบลง แล้วกล่าวต่อขึ้นว่า

“ทุกคนโปรดอยู่ในความสงบครับ นี่มันเรื่องของผม ผมจะจัดการเอง พวกคุณคือนักศึกษาก็ควรใส่ใจกับเรื่องเรียน ไม่ว่าใครก็ตามต่อจากนี้จะมาสอน พวกคุณก็ต้องตั้งใจเรียนเข้าใจไหม? อาจารย์ที่ดียังมีอีกมาก ถ้าพวกคุณไม่เปิดใจและให้โอกาส พวกคุณก็จะจมปรักอยู่แบบนี้ไปชั่วชีวิต!”

“แต่เราอยากเรียนวิชา ‘การวินิจฉัย’ ของอาจารย์ฉี!”

“อาจารย์ฉี ถ้ามหาวิทยาลัยไล่คุณออก พวกเราก็ขอลาออกตามคุณออกไป!”

“ทุเรศมาก! ทางมหาวิทยาลัยคงเห็นแต่ประโยชน์ส่วนบุคคล ก็เลยใช้ข้ออ้างหาเรื่องไล่อาจารย์ฉีออก!”

ฉีเล่ยเพียงต้องการให้คำแนะนำก่อนที่จะลาจาก แต่นักศึกษาเหล่านี้กลับไม่ยอมปล่อยเขาให้ไปไหนทั้งนั้น และไม่ฟังอะไรทั้งสิ้นอีกด้วย การที่ตัวเขาเพียงคนเดียวสามารถทำให้เหล่านักศึกษาแสดงออกมาได้รุนแรงถึงระดับนี้ มันก็ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจมากแล้วจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้น ฉีเล่ยเองก็ไม่อยากให้อนาคตของลูกศิษย์พังลงเพราะยึดติดกับเขามากเกินไป

ขณะที่เชากำลังจะเอ่ยกล่าวอะไรใดๆ ต่อ จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

ฉีเล่ยยิ้มให้ทุกคนและเดินออกจากห้องเรียนโดยเร็ว

บนหน้าจอปรากฏเป็นเบอร์โทรที่ไม่คุ้นเคยเลย ฉีเล่ยกดรับสายทันทีอย่างไม่มีลังเล

“สวัสดีครับ นี่ใคร?”

“ฉีเล่ยใช่ไหม? นี่ฉันเองหลินหมิงจาง”

สุ้มเสียงอันสุดแสนจะสดใสดังขึ้นจากปลายสาย

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉีเล่ยก็ตกใจอย่างมาก

“โอ้! หัวหน้าภาคหลินสวัสดีครับ!”

“ฮ่าฮ่า…”

ปลายสายโทรศัพท์เปล่งเสียงหัวเราะดังออกมา หลินหมิงจางกล่าวอย่างยิ้มแย้มขึ้นว่า

“เธอควรเรียกฉันว่า อธิการบดี นะ”

“อธิการบดีงั้นเหรอครับ?”

ฉีเล่ยสับสนอย่างมาก

“ถูกต้อง”