ตอนที่163 เพื่อนก็ไม่ใช่ คนรู้จักก็ไม่เชิง

ตอนที่163 เพื่อนก็ไม่ใช่ คนรู้จักก็ไม่เชิง

สาวน้อยสองคนกำลังยืนกอดอกตัวสั่นอยู่หน้าภัตตาคารอาหารฝรั่งไวโอเลต

ซินซินยืนคอตกมือไม้สั่นด้วยความเหน็บหนาว เธอร้องบอกออกไปอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

“ฉันบอกเขาไปแล้วว่าพวกเรานัดกันที่นี่! ปล่อยให้คอยอยู่ตั้งนาน แล้วนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วทำไมยังไม่มาอีก? เสี่ยวเซียว หรือว่าเขาจะแอบไปเดทกับสาวสวยกันสองต่อสอง!?”

ปักกิ่งในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงแบบนี้ อากาศจะค่อนข้างเย็น มิหนำซ้ำบนเรือนร่างของพวกเธอทั้งคู่ ก็ยังมีเสื้อผ้าอยู่น้อยชิ้นอีกด้วย

หนิงเสี่ยวเซียวได้แต่ยิ้มและตอบกลับไปว่า

“เดี๋ยวนะ ทำไมถึงต้องทำตัวเป็นคุณหนูใหญ่กลัวขายไม่ออกขนาดนี้ด้วย? หรือแกจะกลัวว่าชาตินี้จะขึ้นคานจริงๆ?”

ซินซินเชิดหน้าขึ้นทันทีพร้อมกับยืดอกตอบด้วยสีหน้าหยิ่งจองหอง

“คนอย่างฉันนี่นะต้องกลัวขึ้นคาน? ขอโทษ มีผู้ชายไม่รู้กี่คนต่อกี่คนที่หลงไหลในตัวฉัน แต่ฉันต้องการแต่งงานกับพี่คังฟานคนเดียวเท่านั้นต่างหาก!”

หนิงเสี่ยวเซียวถึงกับหันไปส่งสายตาค้อนให้ ก่อนจะแกล้งทำสีหน้าล้อเลียนเพื่อนสาวไปว่า

“จ้ะ จ้ะ แม่คนสวยเลือกได้! ว่าแต่ทำไมถึงต้องบังคับให้ฉันใส่ชุดแบบนี้มาด้วย? คิดว่านี่มันหน้าร้อนรึไง ถึงได้ให้ฉันใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบนี้มาห๊ะ? ก่อนจะเจอพี่คังฟานของแก มีหวังพวกเราคงต้องแข็งตายก่อนพอดี… ฟู่วว…”

“โถ่ ก็ฉันอยากจะอวดหุ่นสวยๆให้พี่คังฟานดูนี่นา? ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ฉันก็อยากจะให้เขาชมบ้างว่า ‘ซินซินเธอโตเป็นสาวแล้วสินะ? สวยจัง! อะไรแบบนี้ไง ไม่งั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันจะพยายามสควอชแทบตายให้หน้าอกกับก้นใหญ่ไปเพื่ออะไร? ยังดีที่เธอใส่ชุดนี้มา ไม่อย่างนั้นคงบดบังออร่าของฉันหมดแน่นอน”

“เดี๋ยวสักวันเธอจะเข้าใจเองแหละ ผู้หญิงอย่างเราทำได้ทุกอย่างเพื่อผู้ชายที่ตัวเองชอบ”

หนิงเสี่ยวเซียวถอนหายใจให้กับความคลั่งรักของเพื่อนสาวคนนี้ เธอยกมือขึ้นมาถูกันไปมาให้เกิดความร้อน พร้อมกับร้องถามออกไปว่า

“หนาวจัง ทำไมเราไม่เข้าไปรอข้างในก่อนล่ะ?”

ซินซินเหลือบมองโทรศัพท์ในมือพร้อมตอบกลับไปว่า

“อีกแป๊บนึง ดูจากเวลาตอนนี้พวกเขาน่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ แกเองก็น่าจะรู้นี่ พวกผู้ชายนี่แหละเป็นเจ้าแห่งความไม่ตรงเวลา อีกอย่าง ขืนเข้าไปรอข้างในที่มีแสงเทียนสลัวแบบนั้น พี่คังฟานจะสามารถยลโฉมเรือนร่างของฉันได้ยังไงล่ะ?”

หนิงเสี่ยวเซี่ยวถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยตอบไปอย่างช่วยไม่ได้ว่า

“เฮ้ออ…ทำไมฉันถึงต้องมีเพื่อนสาวแบบแกด้วยนะ? โชคชะตาของแต่ละคนมันไม่ยุติธรรมจริงๆแฮะ”

ขณะที่หญิงสาวทั้งสองสองคนกำลังขยับร่างกายไปมาเพื่อให้รู้สึกอุ่นขึ้นนั้น จู่ๆก็มีรถmercedes benzสีเงินแล่นเข้าไปจอดภายในลานจอดรถของภัตตาคาร และเป็นคังฟานที่เปิดประตูก้าวลงมาจากรถเป็นคนแรก ตามมาด้วยเหวินเจียนซึ่งเป็นพี่ชายของซินซิน และท้ายสุดคือหลู่หยานที่ก้าวลงมาเป็นคนสุดท้าย

ซินซินที่เห็นพี่ชายตัวดีก็ถึงกับขมวดคิ้วพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“น่าโมโหชะมัด อย่าบอกนะว่าสองคนนั่นจะมานั่งกินกับพวกเราด้วย?”

หนิงเสี่ยวเซียวระเบิดหัวเราะลั่นออกมาทันทีที่เห็นแบบนั้น

“ดูท่าแผนเดทใต้แสงเทียนของแกคงจะพังพินาศลงแล้วล่ะ”

คังฟานยังคงดูเปล่งประกายมีสง่าราศรีเช่นเคย แม้เขาจะเดินเคียงคู่ไปกับชายหนุ่มอีกสองคนที่หล่อไม่แพ้กันอย่างเหวินเจียนและหลู่หยาน แต่ถึงยังไงเขาก็ยังดูโดดเด่นสะดุดตาที่สุดอยู่ดี

คนบางคนเกิดมาเพื่อเป็นจุดสนใจของผู้คนจริงๆ ต่อให้มีฝูงชนนับหมื่นยืนประกบอยู่ แต่สายตาของคนนอกที่มองเข้าไป ก็จะยังคงเห็นคนๆนั้นก่อนผู้ใดเสมอ

คังฟานที่เห็นซินซินกับหนิงเสี่ยวเซียวยืนรออยู่หน้าภัตตาคารแบบนั้น ก็รีบเดินจ้ำเข้าไปหาโดยเร็วพร้อมกับร้องทักทายขึ้นทันที

“ซินซิน เสี่ยวเซียว! มายืนรอกันนานรึยัง?”

แต่เมื่อได้เห็นการแต่งกายของสองสาว คังฟานก็ถึงกับขมวดคิ้วพร้อมกับถามออกไปว่า

“ทำไมนุ่มน้อยห่มน้อยกันจัง? ไม่กลัวเป็นหวัดกันรึไง? เร็วเข้า รีบเข้าไปในร้านกันดีกว่า สาวน้อยอย่างพวกเธอไม่ควรมายืนท้าทายความหนาวอยู่แบบนี้ ไม่ใช่ผู้ชายร่างกายบึกบึนเหมือนพวกเราสักหน่อย ได้ข่าวว่าเพิ่งจะเปิดเรียนไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาคงแย่”

พูดจบเขาก็ถอดเสื้อสูทตัวนอกให้ซินซินสวมทับ

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้หนาวสักหน่อย”

แม้ว่าซินซินจะตอบกลับไปแบบนั้น แต่เธอก็รับเสื้อสูทของคังฟานมาคลุมไว้ไม่ห่างตัว เธอรู้สึกมีความสุขอย่างมากที่เห็นอีกฝ่ายเป็นห่วงเป็นใยตัวเองแบบนี้

“หลู่หยาน แกก็ถอดแจ็คเก็ตให้เสี่ยวเซียวด้วยสิ”

คังฟานหันมาขยิบตาให้หลู่หยาน

“ได้เลย! ด้วยความยินดี”

หลู่หยานรีบถอดแจ็คเก็ตออกมาทันที เขาแอบชอบหนิงเสี่ยวเซียวมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ทว่าเขายังไม่มีโอกาสที่จะได้พัฒนาความสัมพันธ์กับอีกฝ่ายเสียที คังฟานที่รู้ใจเพื่อนจึงได้พยายามสร้างโอกาสให้กับเพื่อนรักของตน

แต่ทว่า หนิงเสี่ยวเซียวกลับย่นจมูกใส่พร้อมกับปฏิเสธทันที

“หนูไม่ชอบใส่เสื้อผ้าผู้ชาย”

แม้เธอจะตอบกลับไปแบบนั้น แต่ทว่าด้วยใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักน่าชังของเธอนั้น ไม่ว่าใครก็คงจะโกรธเธอไม่ลงทั้งนั้น

เมื่อเห็นเพื่อนต้องใส่เสื้อแจ็คเก็ตกลับไปด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย คังฟานก็เผยสีหน้าแสดงความเสียใจให้เล็กน้อย ก่อนจะหันไปถามเหวินเจียงว่า

“นายจองโต๊ะเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

“เรียบร้อยแล้ว โต๊ะหมายเลข165”

“งั้นพวกเราก็เข้าไปกันเลยดีกว่า”

….

สเต็กเนื้อที่ฉีเล่ยสั่งไปเป็นสเต็กโทมาฮอก ซึ่งทีแรกเขาเองก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงชื่อว่าสเต็กโทมาฮอก แต่เมื่อบริกรยกเข้ามาเสิร์ฟก็เข้าใจได้ในทันที เพราะรูปร่างของตัวสเต็กมันดูคล้ายกับขวานนี่เอง

ฉีเล่ยปรายตามองไปทางมีดและส้อมสีเงินแวววับมากมาย ที่ถูกจัดวางเรียงอยู่ตรงหน้าไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เขาก็ได้แต่งุนงงเลือกไม่ถูกว่าควรต้องใช้มีดและส้อมแบบไหนดี

บริกรคนที่กำลังรินไวน์แดงให้อยู่ถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นท่าทีเงอะๆงะๆของฉีเล่ย จนไม่ทันสังเกตว่าตนได้รินไวน์จนล้นแก้วออกมาแล้ว

“เอ่อ…ไวน์ล้นออกมาแล้วนะครับ”

ฉีเล่ยที่กำลังจ้องมองสเต็กชิ้นโตอยู่ก็ได้หันไปเตือนบริกรที่กำลังเหม่อลอย