ตอนที่165 ความผิดพลาดครั้งมหันต์

ตอนที่165 ความผิดพลาดครั้งมหันต์

ฉีเล่ยลุกเดินจากไป เขาเปิดประตูร้านอาหารเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะลังเลหรือหันมองกลับมาเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาคู่สวยของหลี่ถงซีจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของฉีเล่ยราวกับโหยหา เธอได้แต่นั่งอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น แม้อยากจะร้องเรียกออกไปเพียงใด แต่กลับไร้สิ้นเรี่ยวแรง

ภายใต้แสงเทียนสลัว ร่างของฉีเล่ยได้หายวับจากไปโดยไม่มีย้อนกลับ รอบดวงตาเห่อร้อนขึ้นมาทันใด และท้ายที่สุดน้ำตาก็ได้ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจสะกดกั้นไว้ได้อีก

นับตั้งแต่ที่หลี่ถงซีพบเจอกับความผิดหวังในความรักครั้งล่าสุด เธอก็ปิดประตูหัวใจลงไม่ต้อนรับผู้ชายหน้าไหนอีกเลย แต่เริ่มเดินที ตัวหลี่ถงซีคิดว่า ทั้งชีวิตต่อจากนี้คงไม่วันได้พบพานกับรักแท้อีกต่อไปแล้วจริงๆ แต่ใครจะไปคิดว่า โชคชะตากลับเล่นตลก ทำให้เธอพบเจอกับรักแท้อีกครั้ง แต่ทว่าก็หลุดมือไปอย่างง่ายดาย

เธอรินไวน์ให้กับตัวเองจนเต็มแก้ว ก่อนจะยกขึ้นดื่มพร้อมน้ำตา

จากนั้นก็ได้รินเทให้ตัวเองอีกแก้ว และยกขึ้นกระดกจนหมดหยดสุดท้ายอีกครั้ง

Penfolds 707 เป็นไวน์แดงที่เธอชื่นชอบอย่างมากตั้งแต่สมัยเรียนที่ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย เพราะรสชาติของมันทั้งกลมกล่อมและหวานนุ่ม

ทว่าวันนี้ รสชาติของมันกลับขมขื่นเกินบรรยาย

จนกระทั่งไวน์แดงหมดไปแล้วถึงสองขวด หลี่ถงซีก็ถึงกับเมาแอ๋เป็นที่เรียบร้อย เธอทั้งสับสบและปวดหัวในเวลาเดียวกัน คู่คิ้วสวยขมวดแน่นติดกันเป็นปม ปากก็รำพึงรำพันกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า

“ไม่ใช่แบบนี้…ไม่ใช่แบบนี้สิ… มันจะเป็นอย่างที่นายคิดได้ยังไง? ฉันตัดสินใจตัดขาดมาแล้วหลายปี แล้วฉันจะเดินย้อนกลับไปอีกทำไม…”

“คนที่แต่ก่อนไม่เคยลืม ตอนนี้ฉันลืมไปหมดแล้วจริงๆ ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกรักหรือเกลียดเขาเลย ฉันเผชิญหน้าจัดการกับอารมณ์ตัวเองได้ดีมากแล้วนะ แล้วทำไมนายยังทิ้งฉัน…นายเห็นฉันเป็นคนแปลกหน้าไปแล้วเหรอ?”

“ฉันมั่นใจนะ มั่นใจมากแล้วว่า อาการป่วยของตัวเองหายแล้ว ถึงแม้จะไม่อยากคุยกับผู้ชายคนอื่นก็จริง แต่สำหรับนายมันไม่ใช่เลย ฉันอยากคุยกับนาย อยากฟังเสียงนายให้มากกว่านี้ ตอนที่ฉันทนทุกข์ทรมานก็มีนายนี่แหละที่คอยช่วยฉัน นายเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันเลยเลยนะ เพราะงั้น…เพราะงั้น…”

“ฉีเล่ย ฉันควรทำยังไงดี? ฉันรักนาย ได้ยินไหม ฉันรักนาย! ฮืออ…แต่ฉันจะบอกนายได้ยังไงล่ะ…”

…..

คังฟานและคนอื่นๆต่างนั่งทำมุม45องศา อยู่บริเวณโต๊ะแถวหลังถัดออกไปจากโต๊ะที่หลี่ถงซีนั่งดื่มอยู่ ดังนั้นจึงไม่มีใครเห็นสีหน้าการแสดงออกของเธอเวลานี้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง แต่สิ่งที่เห็นได้อย่างชัดเจนก็คือ เธอเอาแต่นั่งกระดกไวน์เข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า

มิหนำซ้ำยังรินให้ตัวเองอย่างบ้าคลั่งด้วย..

ทุกคนบนโต๊ะถึงกับจับจ้องมองเธอด้วยสีหน้าว่างเปล่า พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยเช่นกัน

หลู่หยานขยับแว่นตัวเองเล็กน้อยและเอ่ยถามขึ้นว่า

“นี่แกไม่คิดจะไปดูหน่อยเหรอ?”

ทันทีที่พูดจบเขาก็ถึงกับขมวดคิ้วเมื่อหันไปมองคังฟาน

คังฟานในตอนนี้กำลังนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลัง และเรือนร่างโค้งเว้าที่เย้ายวนของหลี่ถงซีในยามเมามาย พร้อมกับคลี่ยิ้มกว้างออกมาคล้ายมีความสุขมากมาย

เพียงแค่สีหน้าท่าทางของเขาในขณะนี้ ก็สามารถทำให้บรรดาสาวสวยหลงมนต์เสน่ห์ได้ไม่ยาก ผนวกกับวุฒิภาวะที่ดูเป็นผู้ใหญ่นั้น นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงทั่วไปจะสามารถหักห้ามใจไว้ได้เลยจริงๆ

“ไม่จำเป็น”

ในฐานะเสือผู้หญิงที่มีประสบการณ์มานับไม่ถ้วนแล้ว เขารู้ดีว่าเป็นการดีกว่าที่จะไม่เผยตัวออกโจ่งแจ้งในเวลานี้

บางครั้งบางครา ผู้หญิงเองก็มีศักดิ์ศรีบางอย่างที่ไม่อาจให้ใครลุกล้ำเส้นได้เหมือนที่ผู้ชายมี

ในเวลาที่เธอกำลังดื่มหนักแบบนี้แสดงว่า อีกฝ่ายกำลังเครียดและต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง และวิธีการรับมือที่ดีที่สุดก็คือการปล่อยให้เธอได้อยู่ตามลำพัง ขืนกระโตกกระตากวิ่งไปหาในตอนนี้ ดีไม่ดีชื่อของคุณอาจถูกบันทึกลงในบัญชีดำของอีกฝ่ายก็เป็นได้

แต่สิ่งที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่ในตอนนี้ก็คือ ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน? และมีความสัมพันธ์ยังไงกับหลี่ถงซีกันแน่?

แล้วทำไมจู่ๆถึงได้เดินจากออกไปทั้งแบบนั้น หรือเป็นไปได้ไหมว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับการปรากฏตัวของเขา

คังฟานไม่รู้ว่าหลี่ถงซีเคยเล่าเรื่องของเขาให้ฉีเล่ยฟังหรือไม่ แต่ดูจากผลลัพธ์ในขณะนี้ ดูท่าอีกฝ่ายน่าจะทราบตัวตนของเขาเช่นกัน

แต่ถึงแบบนั้น เพียงแค่การปรากฏตัวของเขาในฐานแฟนเก่าครั้งเดียว ก็ถึงกับสามารถทำให้อีกฝ่ายหนีกลับไปเลยอย่างนั้นเหรอ?

ส่วนคำถามอีกหนึ่งข้อที่สำคัญไม่แพ้กันเลยก็คือ ที่หลี่ถงซีกำลังโศกเศร้าเสียใจอยู่ในตอนนี้ เป็นเพราะการจากไปของผู้ชายที่ชื่อฉีเล่ย หรือเป็นเพราะการปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งของเขากันแน่?

แต่มีแนวโน้มสูงมากว่า…น่าจะเป็นเพราะอย่างหลัง

คังฟานนั่งไขว้ห้าง สองมือสอดผสานวางไว้บนตักพลางฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์

เวลานี้ เขารู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองยิ่งกว่าอะไร

การสามารถเปลี่ยนผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังมีความสุขให้กลายมาเป็นโศกเศร้าเสียใจ และรู้สึกโหยหาตนเองได้มาก จนถึงขั้นที่ผู้ชายคนใหม่ต้องยอมรามือและเดินจากไป นี่ล่ะคือความภาคภูมิใจอย่างแท้จริง

มันคือศักดิ์ศรีของผู้ชายอย่างเขา

เหวินเจียนเหลือบมองหลี่ถงซีเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยถามออกไปว่า

“เธอเป็นเพื่อนแกเหรอ?”

ด้วยบุคลิกนิสัยของเหวินเจียน เขาไม่เคยมาสนใจเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว แต่เขาทราบดีว่า ในขณะนี้น้องสาวของตนกำลังวิตกกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก และก็เป็นซินซินที่ขยิบตาส่งสัญญาณให้เขาตั้งหลายรอบแล้วตั้งแต่เมื่อกี้ เป็นเพราะเธอไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามด้วยตัวเอง จึงได้ส่งสัญญาณให้คนเป็นพี่ชายออกหน้าถามแทนให้