ตอนที่177 กัดจูบ

ตอนที่177 กัดจูบ

หลี่ถงซีไม่ลงไปรับประทานอาหารที่ชั้นล่าง ฉีเล่ยเกรงว่าหลี่ฮั่วเฉินจะสงสัย ก็เลยบอกแม่บ้านไปว่า วันนี้หลี่ถงซีอยากจะทานอาหารที่ห้อง ให้ช่วยเอาไปส่งให้เธอด้วย

โชคยังดีที่หลี่ฮั่วเฉินไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากค่อยๆริมจิบไวน์หมดไปสามแก้ว เขาก็เผลอหลับไปท่ามกลางอาการมึนเมาเล็กน้อย

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ฉีเล่ยก็กลับเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอนของตัวเอง หลังจากเป่าผมจนแห้งถอนขนจมกจนเรียบเนียนอยู่หน้ากระจกเสร็จแล้ว เขาก็เดินไปเคาะห้องของหลี่ถงซีทันที

หลี่ถงซีเปิดประตูแง้มออกมาเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นฉีเล่ยยืนอยู่หน้าประตู เธอก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาห่างเหิน

“มีอะไร?”

ดูเหมือนว่าเธอเองก็เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จเช่นกัน คืนนี้หลี่ถงซีสวมชุดนอนสีม่วงเนื้อบางเบาในแบบที่ฉีเล่ยคุ้นตาดี

แม้ว่าชุดนอนดังกล่าวจะสามารถปกปิดส่วนสัดตามเรือนร่างของเธอได้ แต่มันก็ยังทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันแสนเย้ายวนและหน้าอกทรงลูกพีชกลมสุดเซ็กซี่ของเธอ อีกทั้งยังมีกลิ่นกายของหญิงสาวหลังอาบน้ำเสร็จใหม่ๆโชยออกมาด้วย

ผมยาวสลวยยังคงกลิ่นหอมของแชมพู มีผ้าขนหนูพาดอยู่บนไหล่าอย่างลวกๆ ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางทำให้หลี่ถงซีดูสวยเป็นธรรมชาติ โดยรวมแล้วช่างน่ารักมากจริงๆ

แต่เมื่อเหลือบมองไปที่สายตาคู่นั้น ฉีเล่ยกลับยังคงสังเกตเห็นความเย็นชาปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ราวกับว่าเธอไม่แยแสใครหรือสนใจกับอะไรทั้งนั้น

ฉีเล่ยยิ้มบางพร้อมเอ่ยตอบกลับไปว่า

“ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไร ผมแค่อยากคุยกับคุณหน่อย”

แต่หลี่ถงซีตอบกลับด้วยสีหน้าเย็นชาและท่าทางห่างเหินยิ่งกว่าเดิม

“ฉันต้องการพักผ่อน พรุ่งนี้ค่อยคุยก็แล้วกัน”

ภายใต้ความสิ้นหวัง ฉีเล่ยได้แต่บอกหญิงสาวไปว่า

“ถงซี อาการของคุณในตอนนี้ยังต้องรับการฝังเข็มต่อนะ ไม่อย่างนั้นอาการอาจจะแย่ลงกว่าเดิมก็ได้”

“ฉันรู้ดีว่าตัวฉันเป็นอะไร”

หลี่ถงซีพูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าฉีเล่ยอย่างแรง

ปัง!

แต่ถึงแม้จะถูกปิดประตูใส่หน้าแบบนั้น ฉีเล่ยก็ยังคงยกมือขึ้นเคาะประตูไม่หยุด

หลี่ถงซีแง้มประตูออกมาอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงชืดชาเช่นเดิม ทั่วทั้งใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ สายตาของหญิงสาวที่จ้องมองไปทางฉีเล่ยนั้นดูราวกับหุ่นยนต์

“ต้องการอะไร?”

ทว่าครั้งนี้ฉีเล่ยไม่ตอบ แต่กลับใช้มือออกแรงผลักประตูเพื่อที่จะพยายามเข้าไปด้านในให้ได้ และเมื่อเข้าไปได้ เขาก็บังคับร่างของหลี่ถงซีให้ถอยห่างออกไปจนติดกำแพงอีกฟากหนึ่งของห้อง จากนั้นจึงใช้ท่อนแขนกดบริเวณลำคอของเธอไม่ให้สามารถดิ้นหลุดไปไหนได้

“แล้วคุณคิดว่าผมต้องการอะไรล่ะ?”

หลี่ถงซีมีสีหน้าตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักร่างของฉีเล่ยให้ถอยห่างออกไป

แต่ไม่เพียงร่างของฉีเล่ยไม่ขยับถอยออกไปไหน มิหนำซ้ำเขายังใช้ท่อนแขนกดย้ำไปที่ลำคอของหลี่ถงซีจนแน่นยิ่งกว่าเดิม ทำให้เธอแทบจะหายใจไม่ออก ฉีเล่ยทำราวกับว่ากำลังจับผู้ร้าย หรือไม่ก็คนบ้าที่หนีออกจากสถานกักกัน

หลี่ถงซีเคยผ่านประสบการณ์การต่อสู้แบบนี้ที่ไหนกัน เธอได้แต่ดิ้นรน และพยายามตะเกียดตะกายอย่างสุดกำลัง เพื่อที่จะหนีออกไปจากตรงนั้นให้ได้ ปากก็พลางร้องออกมาเสียงแผ่ว

“นาย…”

ฉีเล่ยใช้มืออีกข้างบีบคางของหลี่ถงซีไว้เพื่อไม่ให้เธอสามารถดิ้นรนสะบัดได้ จากนั้นจึงได้ประทับจูบลงบนริมฝีปากนุ่มนวลของหญิงสาวโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง

……

ภายในช่องปากเรียบลื่น รสชาติราวกับช็อกโกแลตที่ทั้งหอมและหวานละมุน ความรู้สึกเย็นซ่านหอมหวานนี้เป็นความรู้สึกประทับใจแรกที่ฉีเล่ยสัมผัสได้

ดวงตาคู่สวยของหลี่ถงซีเบิกกว้าง จิตใจของเธอมีเพียงสีขาวโพลนและว่างเปล่าไปหมด