ตอนที่186 ดื่มชายามเช้า

ตอนที่186 ดื่มชายามเช้า

เป่ยฉวนเทียนกล่าวกับฉีเล่ยด้วยสายตาหยาดเยิ้ม ตอนนี้เขากลายมาเป็นตาแก่ขี้เมาไปเรียบร้อยแล้ว

“ฉีเย่ยย…วันนี้เธอพูดได้ดีมาก วิเศษสุดๆไปเยย เธอพูดทุกอย่างที่ฉันเคยอยากจะพูดเมื่อสมัยยังหนุ่ม วันนี้เธอทำให้ฝันของฉันเป็นจริงแล้ว… ฉันมีความสุขมากที่ได้เป็นอาจารย์ของเธอ เมื่อก่อนฉันก็เคยมีลูกศิษย์เหมือนกัน แต่เวลาผ่านไปลูกศิษย์ของฉันกลับล้มหายตายจาก ไม่ก็ผันตัวไปเรียนแพทย์ตะวันตกต่อ ฉันรู้สึกกังวลใจมากจริงๆ กลัวว่าสักวันศาสตร์แพทย์แผนจีนจะสูญหายไป เธอคืออความหวังของวงการแพทย์แผนจีนอย่างแท้จริงฉีเล่ย”

ฉีเล่ยช่วยประคองร่างของเป่ยฉวนเทียนไว้ไม่ให้ล้ม พร้อมตอบกลับไปยิ้มๆ

“อาจารยเป่ย ตอนนี้เมามากแล้วนะครับ ควรกลับห้องไปพักผ่อนได้แล้วล่ะครับ”

เป่ยฉวนเทียนรีบยกมือปัดไปปัดมาพร้อมตอบกลับไปว่า

“ฉ๊าน~ไม่ด้ายมาวว! ตอนนี้ฉันยังมีสติครบถ้วนดี! จะให้ฝังเข็มตอนนี้ก็ยังหวายย~”

อาวุโสเหวินยกมือขึ้นมาตบไหล่ฉีเล่ยไปหนึ่งที พร้อมกับพูดขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ฉีเล่ย การจะหาศิษย์เก่งๆสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ตาเฒ่าเป่ยคงจะดีใจมากนั่นล่ะ พวกเราเองก็พลอยมีความสุขไปด้วยเหมือนกัน ที่ได้เห็นหนุ่มสาวที่มีความสามารถอย่างเธอมารับช่วงต่อแบบนี้ เพราะนี่คือสิ่งที่พวกเราเฝ้ารอคอยมาตลอดหลายปี”

หลัวไป๋ซิ่วเองก็หันมาตบไหล่ฉีเล่ยอีกข้างด้วยความเมามายเช่นกัน และพูดขึ้นอย่างโล่งใจว่า

“จากนี้ก็ตั้งใจให้ดีล่ะ”

หลัวไป๋ซิ่วเป็นปรมาจารย์แพทย์แผนจีนที่ได้รับฉายาว่าปรมาจารย์หน้าบึ้ง ดังนั้นถือเป็นเรื่องยากมากที่เขาจะเข้าหาใครสักคนด้วยอากัปกิริยาที่เป็นกันเองด้วยการตบไหล่แบบนี้

ฉีเล่ยพยักหน้า และตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

“ผมจะพยายามให้ดีที่สุดครับ”

ขณะที่ฉีเล่ยกำลังประคองร่างของเป่ยฉวนเทียนที่อยู่ในสภาพเมามายออกมาจากห้องจัดเลี้ยงนั้น ก็บังเอิญชนเข้ากับคังฟานที่กำลังเดินตรงเข้ามาในห้องเพื่อสร้างสัมพันธ์อันดีกับบรรดาปรมาจารย์แพทย์แผนจีน ฉีเล่ยเห็นทั้งสองคนเข้าก็ถึงกับร้องอ๋อทันที คนแรกคือคังฟานแฟนเก่าของหลี่ถงซี ส่วนอีกคนคือเพื่อนของอีกฝ่ายที่อยู่ด้วยกันในภัตตาคารคืนนั้น แต่ฉีเล่ยจำชื่อของเขาไม่ได้

เมื่อคังฟานได้พบกับฉีเล่ยในสถานที่เช่นนี้ เขาก็ถึงกับตกตะลึงเช่นกัน นี่มันงานประชุมสภาแพทย์แผนจีนระดับชาติไม่ใช่เหรอ? มิหนำซ้ำนี่ก็คือชั้น 7 ซึ่งเป็นแหล่งรวมของบรรดาผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอีกด้วย นี่มันอะไรกันแน่?

คังฟานซึ่งในขณะนี้กำลังยืนสนทนากับอาวุโสคนอื่นๆอยู่ด้วยความกระตือรืนร้น และต้องการที่จะทำความรู้จักกับอาวุโสเหล่านั้น แต่ในขณะเดียวกันก็คอยเหลือบมองฉีเล่ยเป็นระยะ

แม้ว่าทั่วทั้งใบหน้าของคังฟานจะประดับประดาไปด้วยรอยยิ้มแสนอ่อนโยน และมีสง่าราศีมากเพียงใด แต่เบื้องลึกภายในใจเขาก็ยังไม่เคลือบแคลงใจเรื่องของฉีเล่ยไม่หาย

ดูท่าฉันคงจะประเมินหมอนั่นต่ำเกินไป ถ้าไม่มีแผนรับมืออะไรกับหมอนี้ไว้เลย ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าอาจจะส่งผลเลวร้ายเกินคาดได้

คังฟานเพียงแค่หันไปพยักหน้าให้ฉีเล่ยเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสนใจกับคู่สนทนาของตนเองต่อ

แม้ว่าฉีเล่ยเองจะรู้สึกสงสัยอยู่บ้างเช่นกัน แต่เขาก็ไม่สามารถเดินไปถามไถ่อะไรได้ในตอนนี้ จึงทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบอีกฝ่ายกลับไปเท่านั้น จากนั้นก็ประคองร่างของเป่ยฉวนเทียนกลับเข้าไปในห้องพัก

การเผชิญหน้าครั้งที่สองระหว่างทั้งชายหนุ่มทั้งสองคน จบลงโดยต่างฝ่ายต่างโค้งศีรษะให้กันและกัน แล้วเดินผ่านไปอย่างเงียบๆเท่านั้น

เนื่องจากเป่ยฉวนเทียนเมาหนักมาก ในฐานะที่ฉีเล่ยเป็นลูกศิษย์ เขาจำเป็นต้องอยู่เฝ้าดูแลผู้เป็นอาจารย์ จะให้ทิ้งปัญหาและหนีกลับบ้านไปนอนคงไม่ถูกต้องเช่นกัน ดังนั้นในคืนนี้เขาจึงจำเป็นต้องนอนค้างคืนในรีสอร์ทหยานหยวน

น่าจะเป็นเพราะความกังวลใจของหลี่ฮั่วเฉินหรืออย่างไรไม่ทราบ อีกฝ่ายจึงโทรมาหาฉีเล่ยกลางดึก

หลี่ฮั่วเฉินคิดว่า การที่คืนนี้ฉีเล่ยไม่กลับมานอนที่บ้านเป็นเพราะมีปัญหากับหลี่ถงซี ด้วยเหตุนี้ชายชราจึงรีบโทรมาเพื่อเกลี้ยกล่อมให้ฉีเล่ยกลับไปนอนที่บ้าน เขาใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าที่ฉีเล่ยจะหาจังหวะเอ่ยปากเล่าข้อเท็จจริงให้อีกฝ่ายฟังได้

……..

เช้าตรู่ในวันถัดมา ฉีเล่ยสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ภายในห้องพักดังขึ้นมา หลังจากยกหูโทรศัพท์ขึ้น ปลายสายปรากฏเป็นสุ้มเสียงของชายหนุ่มที่เอ่ยถามขึ้นด้วยถ้อยคำสุภาพว่า

“อรุณสวัสดิ์ครับ ปลายสายใช่คุณฉีเล่ยรึเปล่าครับ?”

“ใช่ครับ ผมเอง”

“ผมชื่อเฉินซ่งนะครับ เป็นเลขาของท่านรองรัฐมนตรีโจว เนื่องจากรองรัฐมนตรีโจวอยากจะขอเชิญคุณฉีไปรับประทานอาหารเช้าด้วยกันน่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณฉีพอจะมีเวลาว่างไหมครับ?”

“ว่างครับ เดี๋ยวผมจะลงไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”

การที่ระดับรัฐมนตรีจะเชิญคุณไปทานอาหารเช้าร่วมกันเป็นการส่วนตัว โอกาสแบบนี้ใช่ว่าทุกคนจะได้รับ

เมื่อฉีเล่ยล้างหน้าแปรงฟันเติมความสดชื่นเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบตรงไปที่ภัตตาคารซึ่งอยู่ภายในโรงแรมทันที และเมื่อเดินเข้าไปถึงก็เห็นเฉินซ่งที่ยืนรออยู่หน้าทางเข้าภัตตาคารอยู่ก่อนแล้ว

ในฐานะเลขาประจำตัวของรองรัฐมนตรีช่วยกระทรวงสาธารณะสุข กล่าวได้ว่าเฉินซ่งคนนี้เป็นนักการเมืองอีกคนที่มีอำนาจและชื่อเสียงมากมาย แม้แต่ตำแหน่งผู้ว่าการเขตก็เคยรับมาแล้ว ก่อนที่จะเข้าปักกิ่งมาเป็นเลขาให้โจวเซียวตงเป็นการส่วนตัว