ตอนที่ 209
ตอนที่209 สำหรับเราเป็นไปได้เหรอ?
October 22, 2026
ตอนที่209 สำหรับเราเป็นไปได้เหรอ?
“ฮ่าฮ่า ยังมีคนโง่แบบผมอีกเหรอครับเนี่ย?”
ฉีเล่ยคลี่ยิ้มกว้าง และอดที่จะล้อเลียนตัวเองไม่ได้
ในเนื้อหาบนหนังสือพิมพ์ได้มีการกล่าวถึงบุคคลที่นำเงินมาลงทุน ทั้งฉีเล่ยและหลี่ฮั่วเฉินดูเหมือนจะไม่คุ้นชื่อนี้นัก ‘ซานเหวินจ้าว’ แต่หากชื่อที่ถูกตีพิมพ์บนหน้าหนังสือพิมพ์เป็นชื่อ ‘คังฟาน’ ฉีเล่ยคงจะทราบถึงจุดประสงค์ของอีกฝ่ายได้ทันที
ฉีเล่ยมักจะระมัดระวังตัวอยู่เสมอสำหรับทุกการเคลื่อนไหวของผู้ชายคนนี้
หากบอกว่าเป็นคังฟานที่ต้องการจะสร้างโรงเรียนแพทย์แผนจีนขึ้นมา เพื่อต้องการบูรณะศาสตร์แพทย์แผนจีนให้กลับมาเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง แน่นอนว่าฉีเล่ยย่อมไม่มีทางที่จะเชื่อได้ลงอย่างแน่นอน สุนัขที่มักจะจ้องกินเนื้ออยู่เสมอ มีหรือที่จู่ๆจะเปลี่ยนไปกินผัก?
หลี่ฮั่วเฉินถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วจึงพูดต่อว่า
“เฮ้ออ… ฉันก็หวังว่า ตัวฉันจะแค่คิดมากไปเองนะ เพราะปัจจุบันวงการแพทย์แผนจีนก็ย่ำแย่มากเกินพอแล้ว ถ้ายังมีคนมานั่งหากินกับเรื่องนี้อยู่อีก มีหวังคราวนี้คงได้ถึงคราวต้องจบสิ้นจริงๆอย่างแน่นอน”
ขณะที่ฉีเล่ยกำลังจะเอ่ยตอบ จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น เมื่อหยิบออกมาดูจึงพบว่า เป็นชื่อของหลินชูวโม่ ฉีเล่ยเห็นเข้าก็แทบอยากจะกดตัดสายทิ้งไปในทันที
“ผมขอตัวรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ”
ฉีเล่ยโค้งศีรษะพร้อมกับเอ่ยถขอโทษ ก่อนจะลุกขึ้นเดินผลักประตูออกไปคุยที่ห้องครัว นั่นเพราะแม่สาวคนนี้มักจะชอบพูดจาที่ชวนให้คนอื่นเข้าใจผิดอยู่เสมอ และเขาเองก็ไม่อยากให้อาวุโสหลี่ต้องมาได้ยินคำพูดระคายหูแบบนี้
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ทันทีที่กดรับสาย เสียงหวานหยดย้อยของหญิงสาวก็ดังขึ้นจากปลายสาย
“สุดหล่อจ๊ะ ทำไมถึงได้รับสายช้าจัง เดี๋ยวพี่สาวคนนี้รอจนอกแตกตายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะจ๊ะ? แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง? เริ่มอยากมีอะไรกับฉันขึ้นมาบ้างรึยังล่ะ?”
นี่ล่ะที่น่ากลัว..
และความซวยก็บังเกิดขึ้นจริงๆ หลี่ฮั่วเฉินดันเปิดประตูเข้ามาในห้องครัวพอดี เพียงเพราะอยากดื่มน้ำเย็นๆสักแก้ว แต่กลับมาต้องได้ยินอะไรแบบนี้ เขาถึงกับดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน พร้อมกับจ้องมองฉีเล่ยราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“กรุณาพูดจาให้มันสุภาพกว่านี้หน่อยเถอะครับ”
“อะไรกัน? ตอนนั้นพวกเรายังนอนค้างคืนด้วยกันเลย ยังมีอะไรต้องอายอีกล่ะ?”
“…”
ผู้หญิงคนนี้จงใจแกล้งเขารึเปล่า?
“นายเป็นผู้ชายประสาอะไรถึงไม่รับผิดชอบเลย ทั้งๆที่ฉันเป็นของนายแล้วแท้ๆ ทำไมยังต้องทำตัวห่างเหินแบบนี้ด้วย?”
ขณะที่หลินชูวโม่หยอกเย้าฉีเล่ยเล่นนั้น เธอสามารถคาดเดาความรู้สึกของอีกฝ่ายในขณะนี้ได้
“พี่หลิน ไม่สิ…ป้าหลิน ไม่สิ…คุณยายหลินครับ รีบๆบอกมาสักทีเถอะครับว่ามีเรื่องอะไรกันแน่? ผมสัญญาว่าเดี๋ยวจะรีบไปหา ขอแค่รีบๆเข้าเรื่องสักทีเถอะนะครับ”
ฉีเล่ยถูกเธอไล่ต้อนจนแทบอยากจะร้องไห้แล้ว
แค่นอนพักใต้ชายคาเดียวกันโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับกลายเป็นว่าเธอเป็นของเขาไปแล้ว?
หรือว่าสมัยนี้มันสามารถพรากความบริสุทธิ์กันได้โดยไม่ต้องสัมผัสกันด้วยซ้ำ? แบบอยู่ห่างไม่เกินหนึ่งเมตรก็เท่ากับเสียความบริสุทธิ์แล้วงั้นเหรอ?
“ความจริงก็ไม่มีอะไรมากหรอก คืออย่างนี้…”
น้ำเสียงของหลินชูวโม่ฟังดูเย็นลงทันที เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม
“รีบมาหาฉันตอนนี้เลย ฉันมีเรื่องสำคัญมากจะต้องคุยกับนาย ที่สำคัญ มีสาวสวยคนหนึ่งที่ฉันจะต้องแนะนำให้นายรู้จัก”
“อ่าห๊ะ แล้วจะให้ไปเจอที่ไหน?”
ฉีเล่ยเอ่ยถามต่อทันที
“ที่บ้านฉันเลย นายทั้งนอนทั้งฉี่แล้วก็เคยอาบน้ำที่นี่แล้ว คงไม่ลืมง่ายๆใช่ไหม?”
“ผมจำได้ครับ”
ฉีเล่ยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาฟังดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย
“อืมม งั้นอีกครึ่งชั่วโมงเจอกันนะ จุ๊บบ~”
“….”
หลังจากกดวางสายไปแล้ว ฉีเล่ยได้แต่นึกสงสัยว่า ผู้หญิงคนนี้มีปัญหาเกี่ยวกับสมองรึเปล่า? วันๆคิดแต่เรื่องแบบนี้หรือยังไง?
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ไปหนึ่งที ก่อนจะเดินเข้าไปหาหลี่ฮั่วเฉินในห้องนั่งเล่น พร้อมกับพูดขึ้นว่า
“อาวุโสหลี่ครับ ผมมีธุระด่วน ขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะครับ”
หลี่ฮั่วเฉินเหลือบมองไปทางหลี่ถงซีที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟา ก่อนจะตอบกลับไปยิ้มๆว่า
“ตามสบาย อย่าลืมกลับมาทานมื้อเย็นด้วยกันล่ะ อาหารในงานเลี้ยงไม่น่าจะอยู่ท้องขนาดนั้น”
“ตกลงครับ”