ตอนที่212 เลิกขับเถอะ

ตอนที่212 เลิกขับเถอะ

ถงเซียวเซียวทำราวกับมองไม่เห็นและไม่ได้ยินสิ่งที่หลินชูวโม่พูด แล้วหันไปพูดกับฉีเล่ยว่า

“อย่าไปสนใจพี่หลินเลย คนอะไรจิกกัดผู้ชายดีๆแบบนายอยู่ได้ ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยหรือยังไง?”

หลินชูวโม่ได้แต่ตอบกลับยิ้มๆ

“เหรอจ๊ะ? ถ้าฉันจำไม่ผิด ครั้งก่อนที่นั่งเมาท์กัน…แกยังบอกว่าบริสุทธิ์อยู่ใช่ไหม? ทำไมคืนนี้แกกับฉันไม่มาร่วมมือกันล่ะ เดี๋ยวฉันช่วยแกเองดีไหม? อิอิ…”

“ไปตายซะ!”

ถงเซียวเซียวสาดเหล้าในแก้วใส่หลินชูวโม่ทันทีที่พูดจบ และอีกฝ่ายก็สามารถหลบหลีกได้อย่างทันท่วงที แต่ฉีเล่ยที่เอาแต่นั่งมึนงงอยู่ กลับถูกเหล้าสาดใส่หน้าเต็มๆ

“อ๊ะ! ฉันขอโทษ”

ถงเซียวเซียวรีบลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าตื่นตระหนกทันที หวังจะช่วยเช็ดหน้าที่เปียกปอนกับให้ฉีเล่ย แต่เพราะไม่ทันได้ระวังตัว จึงก้าวไปเหยียบพื้นที่เปียกโชกไปด้วยเหล้าจนลื่นล้ม ร่างทั้งร่างโถมเข้าใส่อ้อมแขนของฉีเล่ยอย่างพอดิบพอดีราวกับจับวาง

หลินชูวโม่เหล่ตามองชายหนุ่มหญิงสาวที่อยู่ในท่าสวมกอดกันและกัน พร้อมกับพูดติดตลกขึ้นว่า

“ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน ส่วนคืนนี้พวกเธอก็ไปนอนบนเตียงฉันก็แล้วกัน ส่วนฉันจะเสียสละไปนอนโซฟาด้านนอกเอง เชิญทำอะไรกันได้ตามสบาย ขอแค่อย่าทิ้งคราบเอาไว้ก็พอ หุหุ…”

“….”

“.…”

แต่ถึงแม้หลินชูวโม่จะพูดออกมาแบบนั้น แต่ท้ายที่สุดในคืนนั้น ฉีเล่ยก็ยังคงได้นอนบนโซฟาอยู่ดี

…………..

เป็นเพราะเมื่อคืนเขานั่งดื่มกับสองสาวจนดึกจนดื่น ฉีเล่ยก็เลยตื่นสาย และไม่ได้ไปออกกำลังกายเหมือนปกติที่เคยทำ และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ก็เห็นแสงแดดสาดส่องรอดผ่านช่องกระจกสว่างไสวไปทั่วทั้งพื้นแล้ว

หลินชูวโม่ที่อยู่ในชุดกางเกงขายาวพร้อมกับเสื้อยืดหลวมๆกำลังยืนถูพื้นอยู่ ส่วนถงเซียวเซียวนั้นอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวบางและกางเกงขาสั้น ทั้งยังมีผ้ากันเปื้อนแขวนคอไว้อยู่ เธอกำลังเข้าครัวทำอาหารเช้าให้ทุกคน ระหว่างนั้น สองสาวก็หันหน้ามาพูดคุยกันพลางหัวเราะคิกคักกันพลางตามภาษาผู้หญิง

แต่แล้วจู่ๆ ฉีเล่ยก็พลันคิดเรื่องสัปดนขึ้นมาทันมา

มีชีวิตแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ระหว่างที่พูดนั้นกลับรู้สึกอึดอัดช่วงล่างอย่างบอกไม่ถูก และเมื่อลองใช้มือเข้าไปลูบคลำดูก็ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย

ทำไมถึงเปียกๆห๊ะ? เมื่อคืนฝันถึงสาวคนไหนรึเปล่านะ?

เมื่อหญิงสาวทั้งสองหันไปเห็นฉีเล่ยที่ลุกขึ้นนั่งบนโซฟาด้วยสีหน้าท่าทีงุนงง หลินชูวโม่จึงได้แต่คลี่ยิ้มให้พร้อมกับร้องถามออกไปว่า

“ยังไงจ๊ะสุดหล่อ ตื่นขึ้นมาแล้วก็รีบๆตั้งสติหน่อย หลังอาหารมื้อเช้าวันนี้ พวกเรายังมีธุระสำคัญต้องทำอีกมากนะจ๊ะ”

“ธุระอะไร?”

ฉีเล่ยนั่งอึ้งไปชั่วครู่ พลางคิดกับตัวเองว่า นี่มันวันอาทิตย์ ฉันไม่มีสอนนี่นา แล้วยังมีธุระสำคัญอะไรอีก?

หลินชูวโม่ตอบกลับยิ้มๆ

“ดูท่าจะปล่อยให้เหล้าเข้าปากนายไม่ได้จริงๆแฮะ นี่นายจำไม่ได้แล้วเหรอที่ฉันบอกไปทางโทรศัพท์ว่า มีคนอยากจะเจอนายน่ะ แถมยังมีเรื่องสำคัญมากอีกด้วยนะ นี่นายลืมได้ยังไงเนี่ย?”

ชายเสื้อยืดตัวหลวมที่หลินชูวโม่สวมใส่ถูกมัดรวบเป็นปมเหมือนเสื้อเอวลอย เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบนวลเนียนสุดเซ็กซี่ และเมื่อมายืนต่อหน้าฉีเล่ยใกล้ๆแบบนี้ ทำให้รู้สึกว่าเธอดูน่ารักมากทีเดียว

ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่ใช่มีดีแค่ใบหน้าจริงๆ ทั้งทรวดทรงองเอวของเธอช่างดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจริงๆ!

“ก็เซียวเซียวไม่ใช่เหรอ? ยังมีใครอยากเจอผมอีก?”

“ไม่ใช่ๆ ยัยนั่นแค่เพื่อนร่วมดื่มเมื่อคืนเท่านั้นเอง ส่วนคนที่เรากำลังจะไปเจอมีเรื่องสำคัญมากจริงๆ”

“เรื่องอะไรอีกล่ะ?”

“นายจำยัยคุณหนูที่มาคลินิกของฉันพร้อมบอดี้การ์ดกับขบวนรถRolls-Royceคราวก่อนได้ใช่มั๊ย?”

“อ่าห๊ะ จำได้”

เมื่อได้ยินแบบนั้น จู่ๆฉีเล่ยก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที

“อืมมนั่นล่ะ เธอนัดกับฉันไว้ให้ไปพบกันที่คลีนิคตอนสิบโมงเช้าวันนี้”

“แล้วยังไง? ก็นั่นมันเรื่องของคุณ ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับผม”

“แต่เธอบอกว่าต้องเรียกนายมาด้วยไง”

“ผมขอปฏิเสธ”

“นายห้ามปฏิเสธ เพราะตอนนี้เธอได้กลายเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของครีมเราแล้ว”

ฉีเล่ยได้แต่ยิ้มขมขื่นออกมา

“นี่ก็คงจะเป็น…ธุระสำคัญที่คุณบอกว่าอยากจะคุยกับผมสินะ?”

หลินชูวโม่พยักหน้าพร้อมตอบกลับไปว่า