ตอนที่231 เยี่ยมเยียนโรงเรียนแพทย์แผนจีนหัวเซี่ย

ตอนที่231 เยี่ยมเยียนโรงเรียนแพทย์แผนจีนหัวเซี่ย

“แล้วต่งมู่ฟานอะไรนี่เป็นคนยังไงเหรอ?” ฉีเล่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้

“หมอนี่ได้ฉายาว่า ‘คนบ้า’ ได้ยินแค่ชื่อก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรมากแล้วใช่ไหมคะอาจารย์ฉี?”

ฉีเล่ยทำสีหน้าท่าทางครุ่นคิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปว่า “ผมว่า.. ถ้าผู้ชายคนนี้งัดข้อกับฉินฟางมานานหลายปี แต่กลับยังไม่พลาดท่าให้กับฉินฟางซะที นี่แสดงว่าผู้ชายคนนี้ต้องมีไอคิวที่ไม่ด้อยไปกว่าหมอนั่นเลยล่ะ”

เหอจื่อพยักหน้าและเล่าให้ฉีเล่ยฟังต่อ

“สองคนนี้ต่างกันสุดขั้วเลยล่ะค่ะจารย์ คนหนึ่งก็ทำตัวอ่อนน้อมซะเหลือเกิน ส่วนอีกคนก็จองหองอวดดีมาก ถึงแม้คนข้างนอกจะเห็นว่า ฉินฟางจะได้รับความนิยมมากกว่า แต่ต่งมู่ฟานก็ไม่ได้น่ารังเกียจอะไรขนาดนั้น แค่เขามีเพื่อนไม่มากเท่ากับฉินฟางเท่านั้นเอง แต่ถ้าใครที่สามารถเข้ากับต่งมู่ฟานได้ พวกเขาต่างก็ยอมรับว่าคนบ้าอย่างต่งมู่ฟานก็น่าร่วมงานด้วยเหมือนกัน”

“ดูเหมือนปักกิ่งจะมีแต่คงเก่งๆ แล้วก็มีพรสวรรค์ทั้งสั้นเลยนะ” ฉีเล่ยพึมพำออกมา

เหอจื่อยิ้มหวานและพูดต่อทันที “แต่หนูว่าไม่มีใครเก่งเท่าอาจารย์ฉีอีกแล้วล่ะค่ะ นี่ถ้าจารย์ฉีเกิดในตระกูลใหญ่ๆของปักกิ่ง หนูเชื่อว่าอาจารย์จะต้องโด่งดังมีชื่อเสียงแบบที่สองคนนั่นเทียบไม่ติดเลยล่ะ”

ฉีเล่ยได้แต่หัวเราะขื่น แต่ก็พูดติดตลกกลับไปว่า “แล้วถ้าผมโด่งดังแบบพวกเขา ผมควรจะได้ฉายาอะไรดีะล่ะ?”

ฉีเล่ยเพียงแค่ล้อเล่นสนุกๆ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเหอจื่อจะทำสีหน้าครุ่นคิดอย่างเอาจริงเอาจัง ราวกับว่ากำลังพิจารณาเรื่องสำคัญอย่างมากอยู่

เธอถือช้อนส้อมแน่นิ่งไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พูดขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “อืมม เรื่องนี้เหรอคะ? หนูว่าอาจารย์ฉีเหมาะกับฉายา ‘สุดหล่อ’ อิอิ จารย์ฉีหล่อเหมือนพระเอกในนิยายที่หนูชอบอ่าน”

“หยุดๆ หยุดเลย! อย่ามาล้อเล่นแบบนี้ ขืนผมได้ฉายา ‘สุดหล่อ’ จริงๆแล้วล่ะก็ ผมคงต้องถูกคนอื่นหัวเราะเยาะแน่ๆ ไม่เอาๆ” ฉีเล่ยร้องโวยวายพร้อมกับโบกไม้โบกมือ

หลังจากทานอาหารเที่ยงเสร็จแล้ว ฉีเล่ยกับเหอจื่อก็มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนแพทย์แผนจีนหัวเซี่ย ซึ่งตั้งอยู่บนชั้นสิบหกของอาคารแห่งหนึ่ง ในเมื่อต้องการล่วงรู้ถึงวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของสถาบันแห่งนี้ เขาก็ต้องมาสำรวจดูด้วยตัวเอง

“อาจารย์ฉีคะ อาจารย์มาที่นี่ทำไมเหรอคะ?”

เหอจื่อหันไปถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองป้ายสีเงินที่เขียนไว้ว่า ‘อาคารเซาท์เทอร์น’ ซึ่งติดอยู่นอกตัวอาคาร

“มาเยี่ยมเยียนคนในวงการเดียวกัน” ฉีเล่ยตอบกลับยิ้มๆ

ทั้งสองคนกดลิฟท์ขึ้นไปที่ชั้นสิบหกทันที ด้านหลังประตูใสเป็นสำนักงานหรูหราใหญ่โต และด้านหน้าประตูมีป้ายชื่อเขียนไว้ว่า ‘โรงเรียนแพทย์แผนจีนหัวเซี่ย’

ดูจากภาพลักษณ์ด้านนอก สถาบันแห่งนี้นอกจะดูหรูหราสง่างามแล้ว ยังดูน่าเชื่อถือเป็นอย่างมากอีกด้วย

เมื่อเห็นแขกเดินเข้ามาด้านใน พนักงานต้อนรับในชุดยูนิฟอร์มก็รีบเอ่ยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทันที “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ”

“ผมอยากจะมาขอพบผู้จัดการของสถาบันแห่งนี้ครับ” ฉีเล่ยเอ่ยบอก

“ขอโทษด้วยนะคะ พอดีผู้จัดการเพิ่งจะออกไปเมื่อกี้เองค่ะ ไม่ทราบว่าได้นัดไว้ล่วงหน้าไหมคะ? หรือว่ารบกวนขอชื่อของคุณผู้ชายและเบอร์ติดต่อไว้ได้ไหมคะ ผู้จัดการกลับมาจะได้ติดต่อกลับได้ค่ะ”

ฉีเล่ยมองไปรอบๆ ก่อนจะตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมมาใหม่อีกครั้งจะดีกว่า”

“ค่ะ สถาบันของเรายินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานต้อนรับสาวตอบกลับฉีเล่ยอย่างมีมารยาท

ฉีเล่ยเดินนำเหอจื่อออกไปยืนรอลิฟท์อยู่ด้านนอกเพื่อลงไปด้านล่าง

ติ๊ง..

ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดออก ทั้งคู่ก็เห็นคนสองคนซึ่งก็คือคังฟานกับหลู่หยานกำลังเตรียมตัวจะก้าวเดินออกมา แล้วทั้งสองฝ่ายก็บังเอิญได้พบหน้ากันอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว