ตอนที่264 ปัญหามาปัญญาเกิด

ฉีเล่ยย่อมไม่ยอมกลับลงจากเขาหงหยาซานอย่างแน่นอน ในเมื่อเขาอุตส่าห์ตามหาหญ้าท้อจนพบแล้ว เขาจะไม่ยอมทิ้งมันไว้และกลับไปมือเปล่าอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้น การที่เขาอุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาถึงที่นี่ ไม่เท่ากับเป็นการเสียเวลาเปล่างั้นหรือ?

ตอนนี้ฉีเล่ยได้แต่นึกเสียใจที่เมื่อคืนนี้ไม่ยอมเก็บหญ้าท้อต้นนั้นไปตั้งแต่แรก ไม่อย่างนั้น เขาคงจะไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์บ้าๆแบบนี้แน่

แต่ต่อให้เขาจะมานั่งเสียใจและเสียดายไป ก็คงจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาได้ และสิ่งที่ฉีเล่ยจะต้องให้ความสนใจในตอนนี้ก็คือ หาทางแก้ปัญหาใหญ่ซึ่งก็คือหนูหยางม่วงยักษ์ตัวนี้เสียก่อน

หากเป็นเรื่องของการรักษาผู้ป่วย หรือการฝังเข็มแล้วล่ะก็ ฉีเล่ยเชื่อมั่นในทักษะทางการแพทย์ของตนเองอย่างมาก และไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดเลยแม้แต่น้อย แต่สำหรับการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดที่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิตแบบนี้ เขายอมรับว่าตัวเองไม่มีความสามารถพอ

ฉีเล่ยนั่งหลบซ่อนตัวอยู่หลังโขดหิน พร้อมกับครุ่นคิดหาวิธีแก้ปัญหาอยู่เป็นเวลานาน เขาไม่ต้องการที่จะปะทะกับหนูหยางม่วงยักษ์นี้ตรงๆ เพราะถึงอย่างไรเขาก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ดี

ฉีเล่ยแอบโผล่หน้าออกไปสำรวจดูอีกครั้ง และพบว่าหนูหยางม่วงไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงได้ยินเสียงร้องจี๊ดๆของมันดังก้องอยู่

จากเสียงที่ได้ยินนั้น ฉีเล่ยรู้สึกว่าหนูหยางม่วงน่าจะไม่ได้ไปไหนไกล และน่าจะยังอยู่ใกล้ๆบริเวณทุ่งหญ้าท้อใหญ่นั่น

แต่ฉีเล่ยเองก็มีเวลาไม่มาก และเวลาก็เดินหน้าไปทุกวินาที เขาไม่สามารถปล่อยเวลาให้เสียไปโดยเปล่าประโยชน์แบบนี้ได้ เพราะหนอนกู่ที่ซิ่วเอ๋อกับอี้ชาเลี้ยงไว้นั้น ก็ค่อยๆเจริญเติบโตขึ้นในทุกๆวัน และน่าจะใกล้จะโตเต็มวัยแล้วด้วย หากเขายังคงปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปจนถึงบ่ายโดยไม่ลงมือทำอะไร ก็คงจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่

ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ในที่สุดฉีเล่ยก็ต้องคิดหาวิธีที่จะเป็นประโยชน์กับตัวเอง หรือวิธีที่จะทำให้ตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบหากต้องปะทะกับเจ้าหนูหยางม่วงนั่น

ฉีเล่ยทดลองแม้กระทั่งเดินออกจากที่ซ่อน และย่องตรงเข้าไปทางทุ่งหญ้าท้ออยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาก้าวเดินออกไปเพียงแค่สองสามวินาที เสียงของหนูหยางม่วงก็จะดังขึ้นในระยะใกล้ตัวเขาทันที และเมื่อได้ยินเสียงร้องจี๊ดๆดังใกล้ตัวมากขึ้น ฉีเล่ยก็จะรีบล่าถอยกลับไปหลบที่หลังโขดหินตามเดิม ไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับเจ้าหนูยักษ์นั่นอีก

ฉีเล่ยต้องทนอยู่กับหนทางตีบตันนี้กว่าครึ่งวันโดยไม่มีอะไรคืบหน้าเลยแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่จะได้เก็บหญ้าท้อกลับไปเลย กระทั่งเข้าใกล้เขายังไม่สามารถทำได้เลยด้วยซ้ำไป เมฆหมอกอึมครึมหลังฝนตกที่พบเจบเมื่อวานนี้ได้อันตรธานหายไปจนสิ้น

ฉีเล่ยมองหาก้อนหินใหญ่ใกล้ตัว เขาหยิบมันขึ้นมา และโยนออกไปในบริเวณใกล้ๆกับทุ่งหญ้าท้อ เพราะคิดว่าหากหนูหยางม่วงได้ยินเสียงเข้า มันคงจะต้องรีบวิ่งตามก้อนหินนั้นไปอย่างแน่นอน และในจังหวะที่มันวิ่งตามก้อนหินไปนั้น เขาก็จะวิ่งไปเก็บหญ้าท้ออีกด้านแทน

แต่เหตุการณ์ที่ปราฏขึ้นกลับทำให้ฉีเล่ยรู้สึกประหลาดใจระคนตกใจอย่างมาก นั่นเพราะหนูหยางม่วงกลับไม่หลงกลเขา นั่นเพราะหลังจากที่โยนก้อนหินออกไปแล้ว เจ้าหนูยักษ์กลับไม่ปรากฏตัวเลยแม้แต่น้อย

“เฮ้อ.. ไม่ได้ผลสินะ!”

ฉีเล่ยถึงกับถอนหายใจพร้อมกับบ่นพึมพำ แต่ในขณะเดียวกันก็มานั่งครุ่นคิดว่า

ก่อนหน้านี้ที่เขาแอบย่องออกไปที่ทุ่งหญ้าท้อนั่น เสียงเดินของเขายังเบากว่าเสียงโยนก้อนหินเมื่อครู่เสียอีก แต่ทำไมหนูหยางม่วงถึงได้ยิน และรีบพุ่งออกมาในทันทีนะ?

ฉีเล่ยแทบไม่อยากจะคิดว่า หรือเป็นเพราะหนูหยางม่วงมีความสามารถในการตรวจจับความร้อนที่เรียกว่าระบบอินฟราเรด แล้วความร้อนที่มันตรวจจับได้นั้นมาจากอะไรล่ะ?

“หรือว่าจะเป็น…”

ฉีเล่ยนึกขึ้นมาได้ว่า นอกจากความร้อนจากร่างกายของเขาแล้ว สิ่งที่แตกต่างระหว่างมนุษย์กับก้อนหินนั้น ก็คือลมหายใจนั่นเอง!

เป็นไปได้ว่าหนูหยางม่วงจะมีประสาทหูที่ไม่สู้ดีนัก และวิธีที่มันใช้ตรวจจับสิ่งมีชีวิตรอบตัวก็คือลมหายใจ เพราะฉะนั้น ทันทีที่ฉีเล่ยปรากฏตัวเข้าใกล้ทุ่งหญ้าท้อ มันจึงสามารถสัมผัสลมหายใจของเขาได้ในทันทีนั่นเอง

เมื่อคิดว่าการคาดเดานี้มีโอกาสที่จะเป็นไปได้มากที่สุด ฉีเล่ยก็เริ่มลงมือทันที เขาล้วงเอาหีบสมบัติที่มีสารพัดยาซึ่งพกติดตัวไว้ตลอดออกมาทันที และภายในนั้นก็มียาที่จะช่วยทำให้เขาสามารถหยุดหายใจได้ และหากการคาดเดานี้ถูกต้อง เขาก็จะสามารถทำภารกิจนี้ได้สำเร็จเสียที

ก่อนหน้านี้ ฉีเล่ยไม่ค่อยได้พกหีบสมบัติเล็กๆนี้ติดตัวไปไหนต่อไหนด้วย แต่หลังจากที่เขาได้รับบาดเจ็บจนเกือบตายในครั้งนั้น เขาจึงได้พกหีบเล็กๆนี้ติดตัวไปด้วยเสมอ

แม้ภายในหีบเล็กๆนี้จะไม่ได้มีอะไรมากมาย แต่ก็มียาแทบทุกชนิดอยู่ครบครัน!

ฉีเล่ยรีบหยิบยาที่ว่านี้ออกมาถือไว้ทันที

หากเขากลืนยาเม็ดนี้เข้าไป ลมหายใจของของเขาก็จะหยุดนิ่งไปชั่วครู่ และร่างของเขาจะอยู่ในสภาพไร้ลมหายใจนี้ได้เพียงแค่สิบห้านาทีเท่านั้น และหากเขาไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้ภายในเวลาที่กำหนดนี้แล้วล่ะก็ เขาคงจะต้องกลับลงเขามือเปล่า และหาวิธีการอื่นต่อไปอย่างแน่นอน

แต่ในระหว่างนั้นเอง ฉีเล่ยก็สัมผัสได้ว่า มีใครบางคนปรากฏตัวอยู่ข้างกายเขา พร้อมกับวางฝ่ามือไว้บนไหล่ของตนเอง จากนั้นก็มีเสียงร้องกระซิบถามข้างหูว่า

“นี่เธอกำลังทำอะไร?”

‘หืมม.. เสียงอาจารย์นี่?’

ฉีเล่ยรีบหันไปมองทันที และนับว่าโชคดีที่เขายังสามารถยับยั้งตัวเองไว้ได้ ไม่อย่างนั้น ด้วยความตกอกตกใจเขาอาจจะลืมตัวตบหน้าอาจารย์ตัวเองไปโดยไม่ตั้งใจก็เป็นได้

ความคิดเห็น