ตอนที่ 268
ตอนที่268 เจตนาร้าย
October 22, 2026
ตอนที่268 เจตนาร้าย
ซิ่วเอ๋อหันไปมองอี้ชาพร้อมกับหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า
“เหลือเวลาอีกไม่เท่าไหร่แล้ว พวกเราจะรีบร้อนไม่ได้ เราจะต้องอดใจรอเวลาอยู่ที่นี่ ถ้าไอ้หมอนั่นมันกล้าบุกไปที่บ้านจริงๆ พวกเรามีกันตั้งหลายคน ฉันไม่เชื่อว่าจะไม่สามารถฆ่ามันคนเดียวตายได้!”
แม้ซิ่วเอ๋อจะบอกว่าไม่เห็นฉีเล่ยอยู่ในสายตา กระทั่งดูถูกฉีเล่ยว่าไร้น้ำยา แต่การกระทำของเธอนั้น กลับตรงกันข้ามกับคำพูดอย่างสิ้นเชิง
หลังจากที่พูดจบแล้ว ทั้งคู่ก็ได้รวบรวมกำลังพลที่อยู่ภายในบ้านไปที่บ้านหลังนั้นทันที
เวลานี้ ที่สวนด้านหลังของบ้านซือไถมีคนเผ้าอยู่ราวสิบกว่าคน ส่วนชั้นล่างของตัวบ้านมีอีกยี่สิบกว่าคน ในขณะที่ชั้นสองนั้น มีคนเฝ้าอยู่หนาแน่นชนิดที่เรียกว่าเกือบจะเต็มพื้นที่
“นี่ถ้ามันกล้าบุกเข้ามาจริงๆ ต่อให้ติดปีกก็ไม่มีทางหนีพ้นไปได้แน่!”
…….
ฉีเล่ยที่นั่งสนทนาอยู่กับผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางสองต่อสองนั้น ดูเหมือนจะยังคงไม่ไว้ใจชายชราอยู่ดี เขายังคงคอยระแวดระวัง และพินิจพิจารณาชายชราที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียด
หลังจากนั่งสนทนากันอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุด ฉีเล่ยก็พร้อมที่จะทำการรักษาอีกฝ่ายแล้ว แม้ว่าคำพูดบางอย่างของผู้บำเพ็ญพรตหยินหยาง จะยังคงทำให้เขารู้สึกสงสัยคลางแคลงใจอยู่บ้างก็ตาม
นั่นเพราะ ผู้ที่ต้องการจะขอความช่วยเหลือจากฉีเล่ยนั้น มักจะไม่ใช้คำพูดในลักษณะที่ชายชรากำลังใช้พูดกับเขาอยู่ในตอนนี้
แต่ถึงอย่างนั้น ฉีเล่ยก็ได้เดินเข้าไปใกล้ และโน้มตัวเข้าไปหาชายชราอย่างว่าง่าย แต่ในขณะที่ร่างของเขาเข้าไปใกล้ในระยะหนึ่งนั้น จู่ๆ อีกฝ่ายก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาโอบกอดฉีเล่ยไว้ และพยายามที่จะดึงร่างทั้งร่างของเขาเข้าไปแนบตัว
และจากการกระทำของผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางในตอนนี้ ฉีเล่ยมั่นใจได้ทันทีว่า อีกฝ่ายต้องไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน!
แต่นับว่าโชคดี เพราะด้วยความระแวงสงสัยก่อนหน้านี้ ทำให้ฉีเล่ยแอบระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา และทันทีที่ถูกอีกฝ่ายโอบร่างเข้าไปใกล้ชิดตัวนั้น ฉีเล่ยก็รีบทรุดตัวลงนั่งยองๆทันที เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย
และนับว่าเป็นความโชคดีอีกครั้ง ที่ปฏิกิริยาของตอบโต้ของฉีเล่ยนั้นรวดเร็วและทันการ ทำให้ร่างของเขาไม่ถูกผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางดึงเข้าไปกอดได้
เมื่อเหตุการณ์เป็นไปเช่นนั้น ผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางก็ถึงกับยกฝ่ามือทั้งสองข้างตบลงที่พื้นด้วยความโมโห จนกระทั่งเกิดแรงสั่นสะเทือน และเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ จากนั้น ผืนดินด้านหน้าบัลลังก์ขนาดใหญ่ ก็ได้แยกออกเป็นรอยแยกใหญ่ ทำให้ฉีเล่ยไม่สามารถถอยออกไปจากตรงนั้นได้อีก
“เจ้าคนสารเลว! นี่เจ้าคิดที่จะหนีไปจากข้างั้นรึ?”
ฉีเล่ยยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจ้องมองผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางแน่นิ่ง ปากก็ร้องตะโกนถามออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ตาแก่! นี่แกเป็นใครกันแน่?”
“ข้าเป็นใคร?! ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วมิใช่รึ?”
ฉีเล่ยส่ายหน้าไปมาช้าๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ไม่! ดูเหมือนว่าร่างกายของแกจะไม่ได้มีปัญหาอะไรสินะ? แต่ดูเหมือนว่า… แกไม่ได้มีเจตนาดีกับฉันตั้งแต่แรก!”
ทันทีที่ผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางได้ฟังคำพูดของฉีเล่ย สีหน้าของเขาก็ได้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด!
ความจริงแล้ว ฉีเล่ยอยากจะให้ภาพที่เขาเห็นก่อนหน้านี้เป็นความจริง เพราะอย่างน้อยถ้าผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางได้รับบาดเจ็บเช่นนั้นจริง เขาย่อมมีหนทางที่จะควบคุมอีกฝ่ายได้
แต่กลับกลายเป็นว่า ในขณะที่ผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางกำลังฉุดลากร่างของเขาเข้าไปใกล้นั้น สายตาของเขาพลันเหลือไปเห็นว่า บาดแผลที่เขาเห็นก่อนหน้านี้กลับหายไปแล้ว และร่างกายของคนผู้นี้ก็ไม่ได้มีบาดแผลใดๆเลย ทั้งหมดที่เขาเห็นเมื่อครู่ล้วนแล้วแต่เป็นภาพลวงตาทั้งสิ้น
“หึๆ ในที่สุดเจ้าก็รู้ความจริงจนได้สินะ! คิดไม่ถึงจริงๆว่า ผู้ที่มีกายหยางบริสุทธิ์เช่นเจ้า จะมีสายตาที่เยี่ยมยอดเช่นนี้?”
ผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางร้องบอกฉีเล่ยยิ้มๆ และถึงแม้ฉีเล่ยจะค้นพบความจริงแล้ว แต่ผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแต่อย่างใด
“นี่แกรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?”
“ข้าบอกเจ้าไปก่อนหน้านี้แล้วมิใช่รึว่า ข้ารู้เห็นโลกภายนอกทุกอย่าง?”
ผู้บำเพ็ญพรตหยินหยางต้องการที่จะลุกขึ้นยืน และกล่าววาจาโอ้อวดอะไรบางอย่าง แต่พันธนาการที่มองไม่เห็นนั้น ก็แข็งแกร่งเสียจนทำให้เขาไม่สามารถทำอย่างที่ใจต้องการได้
“ร่างกายของเจ้าเป็นสิ่งที่ข้าต้องการมากที่สุด!”