ตอนที่74 มู่เซียวหยาน! ฉันกำลังมีความรัก!

ตอนที่74 มู่เซียวหยาน! ฉันกำลังมีความรัก!

ตั้งแต่แรกเริ่มจวบจนตอนนี้ สีหน้าการแสดงออกของหลี่ถงซียังคงเรียบนิ่งไม่แปรเปลี่ยน

เธอเอาแต่จับจ้องไปยังชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินที่เคยซื้อให้อย่างตั้งอกตั้งใจ เขาดูหล่อมากเลย

คำพูดของฉีเล่ยที่ดุนักศึกษาเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ในหู ที่ว่า ‘เศษเงินต่อเดือนที่ได้มาจากกระเป๋าพวกคุณ มันน้อยจนผมไม่เห็นค่ามันด้วยซ้ำ ทั้งหมดที่อยากมากสอนล้วนมาจากจรรยาบรรณและเจตจำนงของตัวผมเอง’ ประโยคดังกล่าวเปรียบเสมือนคมมีดที่ทิ่มแทงทะลุขั้วหัวใจ

หลี่ถงซีรู้สึกอย่างกับว่ามีบางอย่างได้กระทบหัวใจของเธอโดยตรง

มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษอย่างมาก

ฉีเล่ยรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่า มีคนกำลังเฝ้ามองเขาอยู่จากนอกห้องเรียน แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอะไร ตราบใดที่มีใครก็ตามเข้าใกล้ในรัศมี50เมตร ต่อให้อีกฝ่ายจะตีนเบาแค่ไหนหรือกลั้นหายใจ เขาก็จะรู้ตัวทันที

ฉีเล่ยหันศีรษะส่งยิ้มให้หลี่ถงซีที่แอบมองอยู่ด้านนอกเล็กน้อย ก่อนจะหันมากล่าวกับนักศึกษาว่า

“ตอนนี้ผมจะให้โอกาสพวกคุณได้เลือกเอง จงจำเอาไว้นะครับว่า พวกคุณมีโอกาสแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ถ้าเลือกที่จะให้ความร่วมมือกับผม ผมเองก็จะตั้งใจสอนพวกคุณอย่างสุดความสามารถ แต่หากเลือกที่จะออกจากห้องเรียน ก็อย่ากลับมาให้ผมเห็นหน้าอีก ต่อให้ในอนาคตพวกคุณกลับตัวกลับใจแล้วก็ตาม หรือยังกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีก ผมจะไล่พวกคุณออกไปทันที”

“ทักษะทางการแพทย์ของผมมันไม่ใช่ของราคาถูกพอที่จะขอร้องให้พวกคุณต้องเรียน ผมต้องการแค่คนที่มาด้วยใจจริงเท่านั้น”

ทุกคนนั่งเงียบไม่มีใครต้องการเดินจากห้องเรียนไปสักคน

ทันใดนั้นนักศึกษาหนุ้มคนนั้นก็กวาดสายตามองไปโดยรอบและตะโกนขึ้นว่า

“มีใครอยากออกไปพร้อมฉันบ้าง! ไปเดินห้างกัน! เดี๋ยวฉันเลี้ยงสเต็กพวกนาย!”

ในอดีต เขามักจะชอบตะโกนชวนเพื่อนๆ โดดเรียนอยู่เป็นประจำ และทุกครั้งก็จะมีพวกเพื่อนๆ ร่วมชั้นพยักหน้าตอบด้วยความดีอกดีใจ ท้ายที่สุดแล้ว มีนักศึกษาไม่มากนักที่มีฐานะมากพอจะกินสเต็กร้านหรูได้ ทุกคนมีความใฝ่ฝันที่จะได้กินของแพงๆ

อย่างไรก็ตามแต่…ครั้งนี้เขาจำต้องผิดหวัง เพราะไม่มีใครตอบรับเขาเลยสักคน

นักศึกษาชายคนนั้นได้ค้นพบสิ่งที่ตนเองหวาดกลัวที่สุดแล้ว นั้นคือการถูกทอดทิ้งจากเพื่อนร่วมชั้น

ทว่าเขาไม่แม้แต่เลือกที่จะโทษตัวเองด้วยซ้ำ กลับหันหน้าจ้องตาฉีเล่ยเขม็งและกรนเสียงเย็นกล่าวขึ้นว่า

“ทุกอย่างมันเพิ่งเริ่มต้น คอยดูได้เลย!”

“เชิญ”

ฉีเล่ยคลี่ยิ้มให้เป็นคำตอบและเดินออกไปเปิดประตูห้องเรียนให้

“เชิญออกครับ”

นักศึกษาหนุ่มคนนั้นเอื้อมมือไปดึงแขนแฟนสาวอย่างแรงด้วยความโกรธจัด เขาต้องการออกจากที่บ้าๆ แห่งนี้ไปพร้อมกับเธอ ทว่าสุดท้ายกลับถูกแฟนสาวสะบัดมืออย่างแรงพร้อมตะคอกใส่ว่า

“ฉันไม่ไป! ฉันยังอยากเรียน! ถ้าอยากออกก็ออกไปคนเดียวเถอะ!”

“ได้! ได้! ได้เลย! พวกมึงทั้งหมดคอยดูเถอะ!”

นี่เป็นครั้งแรกของนักศึกษาหนุ่มคนนี้ที่ถูกแฟนสาวปฏิเสธ เขาลุกขึ้นยืนพร้อมชี้หน้าด่าทุกคนด้วยถ้อยคำหยาบคาย พลางรู้สึกเสียดายเงินไม่น้อยที่ผ่านมาต้องเสียเพื่อเลี้ยงสุนัขไม่เชื่องแบบนี้

“พล่ามเสร็จรึยังวะ! รีบๆ ไสหัวออกไป! คนอื่นเขาจะเรียนกัน!”

นักศึกษาหนุ่มร่างกำยำทรงสกินเฮดที่เอ่ยปากท้าทายอาจารย์ฉีเล่ยก่อนหน้า ตอนนี้กลับแปรพักตร์มาอยู่ฝ่ายเดียวกับฉีเล่ยโดยสมบูรณ์ ก่อนหน้านี้เขามีเรื่องไม่สบายใจเกี่ยวกับสิวที่ขึ้นเยอะเป็นพิเศษ จนสุดท้ายได้อาจารย์ฉีเล่ยช่วยวินิจฉัยและบอกว่า เกิดจากการทำงานผิดปกติของต่อมไร้ท่อ พร้อมเขียนใบสั่งยาให้เสร็จสรรพ

นักศึกษาหนุ่มคนนี้ชี้หน้าใส่นักศึกษาหนุ่มร่างกำยำทรงสกินเฮด แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรเจออีกฝ่ายถกแขนเสื้อเบ่งกล้ามใส่ก็ถึงกับผวารีบวิ่งจากออกไปด้วยความโมโห

หลังจากที่อีกฝ่ายได้จากออกไปแล้ว ฉีเล่ยก็ปิดประตูห้องและเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งว่า

“มีใครอยากจะออกอีกไหม? ถ้าไม่…นับแต่นี้เป็นต้นไป พวกคุณคือลูกศิษย์ของผม และผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่ออนาคตอันสดในของพวกคุณทุกคน”

“อาจารย์ ผมไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ ต่อให้โดนอาจารย์กระทืบจนตาย!”

“ใช่แล้วครับ! ไม่ใช่ว่าสมองพวกเรามีแต่ศักศรีไร้สาระ พวกเราพยายามอย่างหนักตลอดสามปีที่ผ่านมาในช่วงมอปลาย ทั้งหมดก็เพื่อเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์ปักกิ่ง ดังนั้นใครบ้างไม่อยากเรียนทักษะและประสบการณ์จากแพทย์ที่มีฝีมือจริงๆ แบบอาจารย์!”

“เอ่ออ…อาจารย์ค่ะ อาจารย์ไม่เพียงแค่เก่ง…แต่ยังหล่อมากอีกด้วย หนูขอแค่ได้เจอหน้าอาจารย์ทุกวันก็มีความสุขแล้วค่ะ อิอิ”

“….”

ฉีเล่ยที่ได้ยินว่า หลายคนอยากเรียนรู้ทักษะและฝีมือของเขายังพอทำเนา แต่จะมาเรียนเพราะอยากเจอหน้าเขาแบบนี้มันแปลกๆ อยู่นะ เขาส่ายหัวพลางยิ้มขื่นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้และกล่าวว่า

“ก็อย่างที่บอกไป ยังออกไปตอนนี้ทันนะ เพราะเกณฑ์การวัดคะแนนของผมค่อนข้างโหด ถ้าใครทำคะแนนปลายภาคเรียนได้ไม่ถึง90%ขึ้นไป ผมก็จะไล่พวกคุณออกไปอยู่ดี”

“เอ่อ…”