ตอนที่ 78
ตอนที่78 แค่พิการพอ
October 22, 2026
ตอนที่78 แค่พิการพอ
จบคาบสอนประมาณบ่ายกว่า ฉีเล่ยเดินทางออกจากตัวอาคารสาขาแพทย์แผนจีนและมุ่งหน้าไปยังที่จอดรถใต้อาคารสาขาโรคภูมิแพ้และภูมิคุ้มกันทันที จากระยะไกลเขาสามารถมองเห็นได้ทันทีว่า หลี่ถงซีกำลังนั่งรอเขาอยู่ในรถแล้ว
ในเวลานี้เป็นช่วงที่เปลี่ยนถ่ายคาบระหว่างนักศึกษาเซตเช้าและเซตบ่าย ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน ยิ่งฉีเล่ยเดินเข้าใกล้รถของหลี่ถงซีมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงสายตาไม่เป็นมิตรมากเท่านั้น แถมในบรรดากลุ่มคนที่มุงดูยังมีคนหนึ่งหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเขาอีก
ดูเหมือนว่า‘ข่าวของหลี่ถงซี’จะกระจายไปทั่วอาคารสาขาโรคภูมิแพ้และภูมิคุ้มกันแล้วจริงๆ
ฉีเล่ยเปิดประตูขึ้นรถ คลี่ยิ้มขื่นขึ้นทันที
“รีบไปเถอะ ถ้ายังไม่ออกรถตอนนี้ มีหวังผมคงโดนลูกศิษย์ที่รักคุณนักรักคุณหนาฆ่าทิ้งเอา”
“น่าเบื่อ”
หลี่ถงซีเหลือบสายตาจับจ้องนักศึกษากลุ่มนั้นที่กำลังแอบถ่ายรูปตนทั้งคู่ สบถไปทีหนึ่งก่อนจะเข้าเกียร์เหยียบคันเร่งแล่นออกจากมหาวิทยาลัยทันที
“ปกติคุณไม่ชอบกินข้าวที่มหาวิทยาลัยเหรอ?”
บนรถBMW ฉีเล่ยเอ่ยถามหลี่ถงซีขึ้น เขาได้ยินจากหัวหน้าคณะอาจารย์ซีว่า ภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีโรงอาหารสำหรับอาจารย์โดยเฉพาะ ถ้าอาจารย์คนใดไม่สะดวกออกไปทานข้างนอกหรือมีงานค้างคา ก็สามารถเข้ามาทานที่โรงอาหารได้ตลอด
หลี่ถงซีพยักหน้าตอบ
“อืม”
ฉีเล่ยเอ่ยถามต่อว่า
“แล้วทำไมข่าวลือนี้ยังไม่หยุดกันอีก? ผมเป็นอาจารย์ ดังนั้นคุณช่วยไปอธิบายกับทุกคนไม่ได้เหรอครับว่า ผมไม่ใช่นักศึกษา?”
หลี่ถงซีกล่าวตอบน้ำเสียงเย็นชาว่า
“มันยุ่งยาก ไม่จำเป็น”
“ปวดหัวเลย”
ฉีเล่ยยกมือนวดขมับเล็กน้อยพลางสบถกับตัวเองเบาๆ
เดิมทีเขาคิดว่าเธอจะขับรถกลับไปยังบ้านสกุลหลี่โดยตรง แต่พอเห็นเส้นทางที่ดูแปลกตาไปกลับทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย หลี่ถงซีเลี้ยวเข้าถนนหลักมุ่งหน้าไปห้างสรรพสินค้า
ฉีเล่ยกวาดสายตามองท้องถนนและเอ่ยถามขึ้นว่า
“จะไปทานอาหารในห้างเหรอครับ?”
หลี่ถงซีส่ายหัว
“ฉันอยากซื้อมือถือ”
“ซื้อมือถือ? อยากเปลี่ยนมือถือใหม่เหรอครับ?”
“….”
หลี่ถงซีชะงักชะงันอยู่นาน เธอพยายามบังคับปากเอ่ยตอบไปเพียงสองคำว่า
“ของนาย”
ฉีเล่ยล้วงกระเป๋ากางเกงพลันหยิบมือถือเครื่องเก่าอย่างโนเกียขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว นี่ก็…แปดปีแล้วสินะ? ตอนที่เขาแต่งงาน…แล้วเข้ามาบ้านสกุลเฉิน เขาก็พยายามเก็บเล็กผสมน้อยมาโดยตลอดเพื่อซื้อโทรศัพท์โนเกียเครื่องนี้ และชีวิตที่ต้องอยู่ภายใต้ความทุกข์ทรมานมาแบบนั้น ทำให้เขาไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนมือถืออีกเลย
คิดไม่ถึงจริงๆว่า หลี่ถงซีจะสังเกตเห็นด้วยว่า มือถือเครื่องปัจจุบันที่ฉีเล่ยใช้อยู่จะเก่ามาก ถึงต้องการซื้อเครื่องใหม่ให้แบบนี้
เอาใจใส่ดีแหะ
หลี่ถงซีพาฉีเล่ยมายังแอปเปิ้ลสโตร์ทันที เดินเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์และบอกพนักงานขายไปว่า
“ขอรุ่นล่าสุดมาเลย หน่วยความจำก็เอาแบบมากที่สุดเหมือนกัน”
“ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ”
พนักงานขายพยักหน้าตอบอย่างสุภาพและไปหยิบไอโฟนรุ่นX MAXออกมาให้หลี่ถงซี
เมื่อรับมือถือเครื่องดังกล่าวมาแล้ว เธอก็ส่งให้ฉีเล่ย
“ลองดู”
ฉีเล่ยรับเครื่องมาจับๆถือๆสักพักก่อนพยักหน้ากล่าวเสริมขึ้นว่า
“ครั้งนี้ผมจ่ายเอง”
คราวที่แล้วอีกฝ่ายซื้อเสื้อผ้าให้ยกชุด ถ้าครั้งนี้เธอยังจะซื้อมือถือให้อีก ฉีเล่ยก็หน้าด้านเกินทนแล้ว
การที่ใครสักคนแอบนินทาเขาว่า‘เกาะผู้หญิงกิน’ มันคงเป็นเรื่องที่ไม่น่าฟังอย่างยิ่ง
หลี่ถงซีไม่ได้ปริปากตอบใดๆทั้งสิ้น แต่ชี้ให้ฉีเล่ยลองกดเปิดเครื่องดูว่าเครื่องไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม
ฉีเล่ยพยักหน้าก่อนพลิกไอโฟนเครื่องนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามกดสองสามปุ่มบริเวณเครื่อง แต่กดยังไงก็ไม่ติดสักที แถมจู่ๆยังเอ่ยถามขึ้นมาอีกว่า
“โทรศัพท์รุ่นนี้ไม่มีแบตเตอรี่เหรอครับ?”
พนักงานสาวคนหนึ่งถึงกับหน้าแดงระเรื่อทันทีด้วยความประหม่า กลั้นขำเล็กน้อย เธอยิ้มตอบไปว่า
“คุณผู้ชายค่ะ ปุ่มเปิดปิดจะอยู่ด้านบนค่ะ ส่วนปุ่มที่คุณผู้ชายกดเมื่อครู่คือปุ่มปรับลดเสียงค่ะ และเนื่องจากไอโฟนใช้เทคโนโลยีแบตเตอรี่ลิเธียมไอออน จึงถูกฝังอยู่ภายในตัวเครื่องแล้วค่ะ”