ตอนที่95 โลกมันกลม

ตอนที่95 โลกมันกลม

“อาจารย์ฉี ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์มางานวันเกิดของหนู!”

จ้าวหยวนหยวนเป็นดาวเด่นประจำงานวันเกิดครั้งนี้ เมื่อครู่เธอเพิ่งจะออกไปชนแก้วกับเพื่อนห้องข้างๆ พอกลับมาก็เห็นว่าทุกคนกำลังดื่มอยู่กับฉีเล่ยพอดี ดังนั้นเธอจึงรีบตรงมาร่วมสนุกทันที

ฉีเล่ยหยิบขวดหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาพร้อมรินไวน์ใส่แก้ว เติมจนเต็ม จากนั้นเขาก็ชูแก้วไวน์ขึ้นเหนือหัวป่าวประกาศขึ้นว่า

“หลังจากกระดกแก้วนี้จบ ถือว่าผมเป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจในวันนี้แล้ว แก้วสุดท้ายขอดื่มให้กับจ้าวหยวนหยวน หลังจากนี้พอแล้วครับ งดดื่มแล้ว!”

ทุกคนในห้องต่งาเฮลั่นชูแก้วขึ้นตาม ฉีเล่ยกล่าวอวยพรก่อนดื่มว่า

“สุขสันต์วันเกิด! ดื่ม!”

“ขอบคุณมากค่ะอาจารย์ฉี”

หลังจากกระดกหมดแก้วไป เท่ากับว่าเขาดื่มไวน์หมดไปแล้วหนึ่งขวด แถมยังมีเบียร์ก่อนหน้าตีกันในท้องเขาอีก ต่อจากนี้เขาจะไม่ดื่มอะไรเข้าไปเพิ่มเติมอีกแล้ว ได้แต่นั่งเฝ้ามองนักศึกษากลุ่มหนึ่งนั่งประจันกระดกไวน์แข่งกันอยู่อย่างเงียบๆ

ทว่าน่าเสียดาย ความตั้งใจนี้ของฉีเล่ยกลับต้องล้มเหลว

ด้านหลังจ้าวหยวนหยวน มีนักศึกษาสาวกลุ่มหนึ่งวิ่งแห่เข้ามา ทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมกับฉีเล่ยทั้งยังขอให้เขาดื่มกับพวกเธอหน่อยอีกสักแก้ว ทีแรกฉีเล่ยปฏิเสธเด็ดขาดว่าจะไม่ดื่มต่อแล้ว ทว่ากลุ่มนักศึกษาสาวเหล่านั้นกลับร้ายกว่าที่คิด ทั้งเย้ายวนต่างๆนานา เป่าหูหว่านถ้อยคำหวานใส่ไม่หยุด จนท้ายที่สุดฉีเล่ยก็ต้านทานไม่ไหว และต้องเปิดขวดที่สองขึ้นมาดื่ม

คราวนี้เบรกแตกแหกโค้งเรียบร้อย พอมีขวดที่สองย่อมมีขวดที่สาม ขวดที่สี่ตามมา…

เมื่อฉีเล่ยรู้สึกตัวอีกครั้ง ก็พบว่าโต๊ะกระจกตรงหน้าเขาเต็มไปด้วยขวดเปล่า ไม่รู้ตัวเลยว่าซัดไปกี่ขวดแล้วกันแน่

แม้เขาจะเป็นที่คนค่อนข้างคอแข็งอย่างมากกับเรื่องแอลกอฮอล์ แต่โดนเหล่านักศึกษาเข้าจู่โจมนับสี่สิบคน ประเคนไวน์ถึงปากต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน เขาคงจะทนได้อีกไม่นานแล้ว

“นี่…นี่จา…จาเป็นแก้วสุดท้าย…จริงๆแล้วนะ!”

ฉีเล่ยยกแก้วไวน์ขึ้นอีกครั้ง ขณะที่กำลังพูดอยู่ จู่ๆพลันรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาฉับพลันและล้มตัวลงไปในอ้อมกอดของเหอจื่อโดยตรง

“อ๊ะ!”

เหอเจื่อเข้าสวมกอดฉีเล่ยตอบทันควัน และเอ่ยถามขึ้นเจือน้ำเสียงติดหวานเล็กน้อยว่า

“อาจารย์ฉีคะ? ยังไหวรึเปล่า?”

ตั้งแต่ฉีเล่ยกระดกขวดที่สามลงคอ เหอจื่อก็เริ่มชะลอการดื่มของตัวเองลงแล้ว เพราะอีกฝ่ายน่าจะเมาหนักแน่เลยในวันนี้ ดังนั้นเธอจำเป็นต้องตื่นตัวตลอดเพื่อดูแลเขา

“ไหวครับ”

ฉีเล่นรู้สึกวินเวียนศีรษะอย่างมาก ถึงกระนั้นก็ยังรู้สึกตัว

“ขอพักสักครู่ น่าจะดีขึ้นครับ”

ทันทีที่พูดจบฉีเล่ยก็พยายามทรงตัวลุกขึ้น ทว่ากลับถูกเหอจื่อกดหัวลงมาให้นอนบนตักของเธอแทนบนโซฟาตัวนั้น ไม่ว่าจะเป็นอ้อมกอดของเหอจื่อหรือตักของเธอ ล้วนแต่ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและนุ่มนิ่มแสนสบาย แต่…แต่! เขาจะนอนหนุนตักลูกศิษย์ตัวเองท่ามกลางลูกศิษย์คนอื่นๆได้ยังไง?!

“นอนลงค่ะ”

เหอจื่อที่เห็นว่าฉีเล่ยพยายามขัดขืน ก็พลางยกมือกดศีรษะอีกฝ่ายจนซุกเข้าไปในตักอีกครั้ง ไม่ว่าจะดื้นรนแค่ไหน แต่เขาก็พยุงตัวลุกขึ้นไม่ไหว…

ฉีเล่ยรู้สึกอยากตายเหลือเกิน

ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะเอาเปรียบเธอนะ!

คุณ! คุณคนอ่านนั่นแหละ! ต้องเป็นพยานให้ฉันนะ!

โชคยังดีที่สภาพแต่ละคนก็ไม่ค่อยเหลือสติเท่าไหร่เหมือนกัน พวกเขายังคงจับกลุ่มดื่มกันอย่างสนุกสนาน ไม่ได้สนใจทางนี้เท่าไหน้

เหอจื่อค่อยๆประคองศีรษะของฉีเล่ยเข้ามากอดในอ้อมอกราวกับคุณแม่วัยใสที่กำลังกอดทารก พลางสะกิดฉีเล่ยเบาๆกล่าวว่า

“อาจารย์ฉีรู้สึกดีขึ้นไหมค่ะ?”

“ดีขึ้นแล้ว ดีขึ้นแล้ว ผมแค่เวียนหัวนิดหน่อย”

ฉีเล่ยพยายามเบี่ยงหน้าไม่ให้สัมผัสโดนหน้าอกของเหอจื่อสุดฤทธิ์ ไม่แม้แต่จะกล้ามองหน้าเธอด้วยซ้ำ

“ผมดื่มเร็วเกินไปหน่อย เลยตกอยู่ในสภาพแบบนี้”

ซึ่งอันที่จริงแล้ว ไม่เพียงแต่เขาจะดื่มเร็วเกินไปเท่านั้น ทว่าเขายังดื่มเยอะเกินปริมาณที่ร่างกายรับไหวอีกด้วย เท่าที่ประมาณได้ เขาดื่มไปแล้วเกือบ20ขวด และที่สำคัญที่สุดคือ เขาดันดื่มผสมระหว่าง‘เบียร์’กับ‘ไวน์แดง’

หลังจากพักผ่อนบนตักของเหอจื่อได้ครู่หนึ่ง ฉีเล่ยพลันรู้สึกโชคเข้าข้างแล้ว ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะตอบสนองกับแอลกอฮอล์ที่เข้าร่างกายได้เป็นอย่างดี และเริ่มกระบวนการระบายออกแล้ว

ทันทีทันใดเขาสะดุ้งโหย่วกระโดดขึ้นจากตักและสับตีแตกวิ่งออกจากห้องทันที

ปวดฉี่!

“อ๊ะ! อาจารย์ฉี! ห้องน้ำอยู่..เอ่อ…”

เหอจื่อพยายามตะโกนบอกไล่หลังโดยด่วน แต่กลับสายเกินไป ฉีเล่ยวิ่งลับสายตาหายไปแล้ว…

เธอที่เห็นแบบนั้นพลันรู้สึกเป็นห่วงแปลกๆ พลางคิดไปว่าเขาน่าจะอยากอ้วก ถึงแบบนั้นเวลาคนเมาจะอ้วกกลับไม่ง่ายเลย ดังนั้นเหอจื่อจึงลุกขึ้นทันทีเตรียมวิ่งตามเขาออกไป

จินเซิงสังเกตเห็นภาพฉากดังกล่าวโดยบังเอิญ และมั่นใจอย่างยิ่งว่า ถึงฉีเล่ยจะไม่มีสติขนาดไหนแต่ก็น่าจะต้องวิ่งเข้าห้องน้ำชาย คงไม่สะดวกเท่าไหร่ที่จะให้ผู้หญิงเข้าไปดูแลถึงที่ เขาก็เลยอาสาลุกขึ้นไปตามแทน แต่กลับถูกจ้าวหยวนหยวนหยุดไว้เสียก่อน

“จะไปไหนของนาย? มาดื่มกันก่อนสิ”

จินเซิงผงะเล็กน้อย พอเห็นสายตาหวานของจ้าวหยวนหยวนที่ส่งให้ เขาก็เข้าใจจุดประสงค์ของเธอทันที ก็เลยกลับไปนั่งลงดังเดิม ปล่อยให้เหอจื่อวิ่งออกไปเองคนเดียว