บทที่ 1018 แท่นในหนองน้ำใหญ่

อู๋เป่ยหาผลไม้เทพดินสุกสามผลทันที เขาหยิบมันมาเก็บไว้ในกล่องหยก

ตอนนี้เขาพบว่ามีสิ่งก่อสร้างคล้ายแท่นบูชาอยู่ข้างๆ หลุมใหญ่ มันมีแท่นดอกบัวอยู่ ดูเหมือนว่าจะเป็นสถานที่สำหรับการเพาะปลูก

เขามาที่แท่นดอกบัวและสังเกตมันอยู่ครู่หนึ่ง เขาพบว่ามีการก่อตัวลึกลับอยู่ใต้แท่นดอกบัวซึ่งมันเชื่อมต่อกับหนองน้ำนี้ทั้งหมด เขาอดไม่ได้ที่จะแปลกใจและถามหลงชิงจิน: "แม่นางหลง ที่นี่คือที่ที่ไว้สำหรับฝึกฝนเหรอ?"

หลงชิงจินยิ้มและพูดว่า: “ น่าจะใช่นะ ตอนที่ฉันมาที่นี่ครั้งแรก ฉันอยากจะนั่งบนนั้นและฝึกฝน แต่ฉันถูกดันออกไปหลายครั้ง อีกทั้งร่างกายของฉันก็รู้สึกไม่สบายมาก ต่อมาฉันก็ไม่กล้าลองอีก”

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า: "นี่เรียกว่าแท่นบัวดิน มันสามารถดูดซับพลังทางจิตวิญญาณของโลกและมีคุณสมบัติช่วยในการฝึกฝน"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็นั่งตรงบนแท่นดอกบัว ทันใดนั้นเขารู้สึกถึงพลังจิตวิญญาณแห่งโลกอันยิ่งใหญ่ที่พุ่งมาที่ร่างกายของเขา แม้ว่าเขาจะมีร่างกายที่ไม่ธรรมดา แต่เขาก็ยังทนไม่ไหว

แต่ในวินาทีถัดมา รากของเมล็ดเต๋าก็แผ่ขยายออกไปเพื่อดูดซับพลังอันมหาศาลนี้ ราวกับวาฬกำลังกลืนกินมันเข้าไป

เมล็ดเต๋าดูดซับพลังของโลก อู๋เป่ยไม่รู้สึกอึดอัดอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกสบายใจมาก

เมื่อเห็นภาพตรงหน้าหลงชิงจินก็อุทาน: "คุณชายสุดยอดมาก! สามารถต้านทานพลังยิ่งใหญ่จากแท่นดอกบัวได้จ"

อวิ๋นซียิ้มและพูดว่า: "ชิงจิน เจ้านายแห่งแท่นดอกบัวนี้คงทรงพลังมากเลยใช่ไหม?"

หลงชิงจินพูดว่า: "อย่างน้อยเขาน่าจะเป็นตี้เซียน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงประหลาดใจ อวิ๋นซี คุณโชคดีจริงๆ ที่ได้พบผู้ชายที่ดี"

อวิ๋นซีหน้าแดง ใบหน้าสวยของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

อู๋เป่ยนั่งนิ่ง เมล็ดเต๋ายังคงดูดซับพลังของแท่นดอกบัวต่อไป แท่นบัวแห่งนี้ดูดซับพลังทางจิตวิญญาณของโลกทุกปีและเก็บไว้ในแท่นดอกบัวเป็นเวลาเกินกว่านับพันปี

ครั้งนี้พลังทางจิตวิญญาณของโลกจำนวนมหาศาลก็ถูกดูดซับมา ทันใดนั้นต้นไม้ต้นเล็กๆ ก็เติบโตอย่างต่อเนื่อง ทั้งแตกกิ่งก้านและออกใบ

ประมาณสามชั่วโมงต่อมา ดอกไม้สีเหลืองสวยงามบานบนกิ่งก้านของต้นไม้ ไม่กี่อึดใจ ดอกไม้ก็เหี่ยวเฉาและออกผลสีทองออกมา

ผลไม้ยังคงเติบโตไม่หยุด ในตอนแรกมันมีขนาดเท่าผลเชอร์รี่และจากนั้นก็ค่อยๆ เติบโตจนมีขนาดเท่ากำปั้น อู๋เป่ยนับไปนับมาก็นับได้ทั้งหมดเจ็ดผล

ในตอนนั้นพลังทางจิตวิญญาณของโลกที่มาจากแท่นดอกบัวเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ และในที่สุดก็แทบจะหมด ที่แท้พลังทางจิตวิญญาณของโลกที่เก็บไว้ในแท่นบัวนี้มานานนับหลายปีได้ถูกเมล็ดเต่ากลืนกินไปนานแล้ว

อู๋เป่ยลืมตาขึ้น กระโดดลงจากแท่นดอกบัวแล้วพูดว่า “ ไม่เลว ฉันได้มันมาเยอะมาก "

หลงชิงจิน: "เจ้าของเคยทิ้งของบางอย่างไว้ที่นี่ แต่ฉันไม่เข้าใจ คุณอยากจะดูไหม?"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า: "เอาสิ ฉันรู้ภาษาเซียน"

ดวงตาที่สวยงามของหลงชิงจินเป็นประกาย: "คุณชายเข้าใจภาษาเซียนเหรอ? นี่มันวิเศษมาก! เชิญมาทางนี่"

เธอพาอู๋เป่ยและอวิ๋นซีเดินไปรอบ ๆ หลุมขนาดใหญ่และเข้าไปในที่ที่คล้ายกับไว้ศึกษาอะไรบางอย่าง ในห้องอ่านหนังสือมีชั้นหนังสือเป็นแถว มีแผ่นหยกขนาดเล็กใหญ่ผูกไว้ด้วยด้ายโลหะ หยกแต่ละชิ้นจะมีชื่อเขียนอยู่ จากนั้นนำหยกมาม้วนเข้าด้วยกันในลักษณะคล้ายกับใบไผ่โบราณ

หลงชิงจิน: "นี่น่าจะเป็นวิชาที่คนเซียนเขียนทิ้งไว้แน่"

อู๋เป่ยเปิดหนังสือหยกก็พบว่ามีอักขระสลักบนหยก แต่ละแผ่น มีตัวอักษรประมาณ 200,000 ตัว รวมถึงลวดลายและอื่นๆด้วย

หลังจากดูจบแล้วเขาก็พูดว่า: "น่าสนใจ ผู้บำเพ็ญเพียรคนนี้ไม่ใช่คนเซียน แต่เป็นแม่มดศักดิ์สิทธิ์ ที่บันทึกไว้ ในแผ่นนี้ก็เป็นวิชาการฝึก"

หลงชิงจินถามว่า: "ฉันสามารถฝึกฝนได้หรือไม่?"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “ การฝึกพวกนี้ไม่เหมาะกับการฝึกฝนของเผ่ามังกร แต่ว่าฉันมี 'คัมภีร์มังกร' อยู่ครึ่งหนึ่ง แม่นางหลงสนใจที่จะฝึกไหม?"

หลงชิงจินตัวสั่นไปทั้งตัว: "คัมภีร์มังกร? คุณเอามันมาจากไหน?"

อู๋เป่ย: "ครึ่งแรกของคัมภีร์นี้นิกายหยินหยางเป็นคนรวบรวม แต่มันก็เพียงพอสำหรับคุณแล้ว หลังจากฝึกครึ่งแรกจบ อย่างน้อยคุณจะกลายเป็นมังกรศักดิ์สิทธิ์"