บทที่ 1031 เสือสองตัว

แต่ถึงกระนั้น สัตว์ที่ทรงพลังทั้งสี่ที่อยู่รอบตัวพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ และทำได้แค่ปกป้องขอบป่าไผ่เท่านั้น

เสือตัวน้อยจ้องมองตรงไปที่ต้นไผ่ใหญ่ ไผ่ชนิดนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าสามร้อยเมตร ตั้งตระหว่านอยู่บนฟ้า สูงกว่าหมื่นเมตรขึ้นไป เป็นไผ่ที่สูงที่สุดในป่าไผ่ม่วงนี้ เป็นราชาแห่งไผ่!

พื้นผิวของไม้ไผ่นี้ปกคลุมไปด้วยยันต์ของขลังและมีประกายไฟ

อู๋เป่ยหามุมหนึ่ง พบว่าเสือน้อยกำลังจ้องมองไปที่กิ่งไผ่ซึ่งบานสะพรั่งไปด้วยดอกไม้สีทองอ่อน เมื่อต้นไผ่บานแสดงว่าอายุไขของมันจะหมดลง และกำลังจะออกผลซึ่งเรียกว่าข้าวไผ่

ตามตำนาน ข้าวไผ่เป็นอาหารของนกฟีนิกซ์ แต่ในความเป็นจริง ขาวไผ่สามารถรับประทานแล้วใช้เป็นยาได้

หรือว่ามันกำลังรอข้าวไผ่กัน?

ดูเหมือนว่าเสือน้อยจะรออยู่ที่นี่นานแล้ว มันมีความกังวลเล็กน้อยและวนเวียนอยู่รอบต้นไผ่นาดใหญ่ หลังจากนั้นไม่กี่รอบ มันก็ส่งเสียงคำราม ลมแรงก็พัดไปทั่วป่าไผ่ สิ่งมีชีวิตทั้งสี่ที่อยู่รอบๆ หวาดเกินเกินกว่าจะขยับตัวจนกลั้นหายใจไว้

หลังจากวนอยู๋อีกสองสามรอบ เสือน้อยนั้นกังวล ทันใดนั้นแสงสีมองก็ปรากฏขึ้นใต้เท้าของมัน และลอยขึ้นไปในอากาศ

อู๋เป่ยเหลือบมองไผ่ยักษ์ จากนั้นก็มองเสือขาวตัวน้อยแล้วแอบตามมันไปอย่างลับๆ เขาอยากรู้ว่าเสือน้อยตัวนี้จะทำอะไร

เสือน้อยบินไปเป็นระยาทางหลายพันไมล์ แล้วร่อนลงมาบนพื้นถูเขาที่ปกคลุมไปด้วยป่าหิน

อู๋เป่ยไม่กล้าเข้าใกล้จึงติดตามมันไปจากที่ไกลหลายร้อยไมล์ หลังจากที่มันหายไปในป่าหิน เขาก็ค่อยๆเข้าไปใกล้

จะเห็นไดว่า ในป่าหินมีหุบเขาอยู่ หุบเขานั้นใกล้กับกำแพงหินมีถ้ำขนาดใหญ่สูงถึงพันเมตร

ในเวลานี้ เสียงคำรามอันแสนแสนเศร้าของเสือน้อย และเสียงที่อ่อนแอแทบจะคร่ำครวญของเสืออีกตัวก็ดังออกมาจากถ้ำ

อู๋เป่ยเปิดดวงตาวิเศษ พบว่ามีเสือตัวใหญ่หนึ่งตัวยาวหลายร้อยเมตรอยู่บนพื้น ขนของมันสูญเสียความมันวาว ดวงตาของมันขุ่นมัว และร่างกายของมันก็อ่อนแอ

อู๋เป่ยเพียงมองดูก็รู้ว่า เสือตัวใหญ่นี้ถูกวางยาพิษบางชนิด! และข้าวไผ่นั้นสามารถลางสารพิษนีได้

เพียงแต่ข้าวไผ่กว่าจะสุกต้องใช้เวลาสักพัก เสือน้อยทนไม่ไหว จึงกลับมาดูสถานการณ์ของแม่ก่อน

แน่นอนว่าเสือตัวใหญ่นี้คงจะอยู่ได้ไม่นาน อย่างมากคงจะตายภายในสองหรือสามวัน

อู๋เป่ยอดไม่ได้ที่จะแอบเสียดาย สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังเช่นนี้ไม่สามารถควบคุมชะตากรรมของตนเองได้!

เสือน้อยครางอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบวิ่งออกจากถ้ำบินไปทางป่าไผ่ม่วง เห็นได้ชัดว่ามันยังรอข้าวไผ่อยู่

รอให้เสือน้อยจากไปไกล อู๋เป่ยก็พูดกับตัวเอง "พิษของเสือแก่นี้ฉันเข้าใจ แต่ว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยมันดี?"

เสือแก่นี้เป็นสัตว์ดุร้าย ถ้ารักษาแล้วมันมากินเรา จะขอใครมาอธิบายล่ะ?

ทันใดนั้นก็มีลิงขนสีทอง สูงประมาณครึ่งเมตร กระโดดราวกับบินได้ มันเขามาหาอู๋เป่ย

"ฝ่าบาทขอเชิญท่านไปพบ"จริงๆ แล้วลิงพูดภาษามนุษย์ได้ แต่เป็นภาษาโบราณที่อู๋เป่ยไม่เข้าใจ แต่เขามีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งจึงสามารถเข้าใจความหมายของมันได้

เขากระพริบตาแล้วใช้ถามเซียน "ฝ่าบาทของคุณ?"

ปาฏิหาริย์ที่ลิงตัวนี้เข้าใจเซียน มันจึงพยักหน้าอย่างแรง แล้วชี้ไปที่ถ้ำขนาใหญ่

อู๋เป่ยตกใจ "คุณหมายถึงเสือตัวนั้นเหรอ?"

ลิงพยักหน้าอีกครั้ง

เขาโบกมืออย่างรวดเร็ว "ไม่ได้ ฉันไม่กล้าไป"

ลิงนั้นเกาหัวและหูอย่างวิตกกังวลแล้วพูดว่า "ฝ่าบาทบอกว่า รู้สึกได้ว่าคุณเป็นราชาของมนุษย์ คุณอาจจะช่วยเขาได้"

อู๋เป่ยใจสั่น "มันรู้ว่าฉันเป็นราชามนุษย์?"

ลิงพยักหน้า

อู๋เป่ยคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า "ตกลง ฉันจะไปที่นั่น"

เขาเดินตามลิงเข้าไปในถ้ำ หลุมนี้ใหญ่มาก กว้างหลายร้อยเมตร สูงหลายพันเมตร เดินไปได้ไม่กี่กิโลก็มาถึงตามหน้าเสือ