ตอนที่ 1031
บทที่ 1033 จักรพรรดิ์นีนินจาดาบเหนือ
October 21, 2026
เหม่ยไต้มีฐานที่มั่นลับ และเธอก็พาอู๋เป่ยมาที่นี่ ฐานที่มั่นตั้งอยู่ในอาคารที่พักอาศัย ทันทีที่ทั้งสองมาถึงหน้าประตู นินจาและนักรบ จำนวนมากก็ปรากฏตัวรอบตัวพวกเขา และพวกเขาก็ล้อมคนทั้งสองไว้
สีหน้าของเหม่ยไต้เปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว : “แย่แล้ว นายท่าน พวกเราถูกล้อมแล้ว ! ”
อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น : “อย่างที่คาดไว้ ระดับพลังยุทธ์ของคุณไม่สูงนัก เหตุผลที่คุณไม่ถูกจับ ก็คือใช้คุณเป็นตัวล่อผมออกมา”
เหม่ยไต้ก้มศีรษะลง : “เหม่ยไต้โง่เกินไปแล้ว จึงตกหลุมพรางของพวกมัน ! ”
อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น : “ก็ไม่ถึงกับถูกหลอก ผมเองก็คิดที่จะพบเจอกับพวกเขาอยู่พอดี”
มีนักรบร่างสูงและอ้วนเดินออกมาจากฝูงชน นักรบคนนี้สูงมากกว่าสองเมตร และร่างกายของเขาราวกับภูเขาเนื้อ จะเห็นได้ว่าเขาคงจะเป็นนักมวยปล้ำซูโม่
นักรบอ้วนมองไปที่อู๋เป่ย และพูดด้วยเสียงเคร่งขรึม: “คุณอู๋ จักรพรรดินินจาของเราต้องการพบคุณ”
อู๋เป่ย : ”คุณลักพาตัวลั่วฉังเซิงและคนอื่น ๆ ใช่ไหม ? ”
นักรบอ้วนพูดว่า : “เราเชิญพวกเขาไปที่โลกนินจา คุณอู๋ต้องการพบพวกเขา ก็ตามฉันไปที่ดินแดนแห่งนินจา”
อู๋เป่ย : ”เท่าที่ฉันรู้ ในดินแดนนินจามีจักรพรรดินินจามากกว่าหนึ่งคน คนไหนกันที่ต้องการพบฉัน? ”
ซามูไรอ้วน : “จักรพรรดิ์นีนินจาดาบเหนือ”
อู๋เป่ยพูดว่า : ”ตกลง ฉันจะไปกับพวกคุณ แต่คนของฉันได้รับบาดเจ็บ และฉันต้องรักษาเธอก่อน”
นักรบอ้วนยิ้ม : “แน่นอนว่าได้”
อู๋เป่ยและเหม่ยไต้กลับที่ห้อง รักษาอาการบาดเจ็บเขาก่อน จากนั้นจึงพูดว่า : “คุณหาสถานที่ที่ปลอดภัยพักฟื้นก่อน รอพวกฉันออกมา ”
เหม่ยไต้พยักหน้า : “นายท่าน ระวังตัวด้วย ! ”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา อู๋เป่ยเดินตามนักรบอ้วนเข้าไปในรถคันหนึ่ง และจากไปทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็ขับเข้าไปในศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ศาลเจ้ามีขนาดใหญ่มาก และอาคารภายในก็เก่าแก่มาก
อู๋เป่ยเดินตามเข้าไปในพระราชวัง ข้างในมีโต๊ะหลายโต๊ะ หลังจากถามคำถามง่าย ๆ ไม่กี่ข้อ ทั้งกลุ่มก็เดินเข้าไปและผ่านประตูแสงบานใหญ่
หลังจากผ่านประตูแสง อู๋เป่ยก็เข้าสู่โลกที่แปลกประหลาด ดินแดนแห่งนินจา!
เมื่อเข้าสู่ดินแดนแห่งนินจา เขารู้สึกว่าบรรยากาศที่นี่แตกต่างไปจากโลกแห่งเซียนเป็นอย่างมาก และไอวิญญาณก็ไม่มากเท่ากับโลกแห่งเซียน
สถานที่ที่พวกเขาปรากฏอยู่มันคือยอดเขาแห่งหนึ่ง และมีกลุ่มคนยืนอยู่หน้าภูเขา พวกเขาเดินเข้ามาต้อนรับทันทีแล้วพูดว่า : “ บุคคลนี้คืออู๋เป่ยใช่ไหม ? ตามฉันมา ! ”
เขานำทางอยู่ข้างหน้า และผู้คนทั้งสองฝ่ายก็รวมตัวกันและเดินทางต่อไป
อู๋เป่ยเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ
ไม่นาน พวกเขาก็เข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ราบขนาดใหญ่ ที่มีอาคารสูงและสวยงามตระการตามากมาย
พวกเขามาถึงอาคารไม้ห้าชั้น อู๋เป่ยถูกขอให้รอบนชั้นสาม ขณะที่คนอื่น ๆ ต่างถอยกลับออกไป
อู๋เป่ย นั่งลงและหลับตาเพื่อพักผ่อน สิบนาทีต่อมา ประตูถูกผลักเปิดออก และหญิงชราผมขาวเดินเข้ามา เธอสวมเสื้อผ้าหลากสีและในมือถือไม้เท้า
หลังของเธอโค้งงอเล็กน้อย และเธอต้องพยายามอย่างหนักที่จะเงยหน้าขึ้นเมื่อพูด และพูดว่า : “คุณชายอู๋ จักรพรรดิ์นีนินจาขอต้อนรับคุณ! ”
อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น : “ให้เขามาหาฉันเถอะ”
หญิงชราสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหัวเราะแปลก ๆ : “ตอนนี้คุณเป็นสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรงแล้ว ยังกล้าที่จะอวดดีเช่นนี้อีก”
อู๋เป่ย : “คุณไปบอกนินจาดาบเหนือว่าถ้า ฉันไม่เห็นเขาภายในสิบนาที ฉันจะทำลายสถานที่นี้ซะ！”
ขณะที่เขาพูดจบ เขาก็ยกมือขึ้น และยันต์ปราบสามจักรพรรดิก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า และกลายเป็นยันต์แสงขนาดยักษ์ยาวหมื่นเมตร ปราบปรามปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขา !
ทันใดนั้นเข่าทั้งสองข้างของหญิงชราก็อ่อนลง เธอคุกเข่าลงกับพื้นและพูดด้วยความหวาดกลัว : “นี่คือยันต์อะไรกัน？”
อู๋เป่ย : “ไปเถอะ ทำตามที่ฉันบอก”
หญิงชราไม่กล้าพูดอะไรมาก จึงรีบกลับไปรายงานทันที
ในเวลาเดียวกัน อู๋เป่ยได้นำค่ายกลภาพลวงตาที่เขาเคยจัดการกับยูเทียนตู่ครั้งที่แล้วออกมา และจัดเรียงไว้ในหุบเขา ทันใดนั้นทั่วทั้งหุบเขาก็ปกคลุมไปด้วยควันหนาทึบ และมันก็กำลังจะเริ่มขึ้น
กลิ่นอายของยันต์ปราบสามจักรพรรดินั้นน่าสะพรึงกลัวมาก จนผู้คนทั้งหมดในหุบเขาถูกปราบปราม และแม้แต่ความคิดของพวกเขาก็ยังเฉยชา