บทที่ 104 แข่งผลการเรียนกับอู๋เหมย

อู๋เฟิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ปู่จะดื่มจริงหรือ"

อู๋เหลียนเซิ่งจ้องมองที่หลานชาย "แกจะไปรู้อะไร! นี่คือเหมาไถแท้อายุ 30 ปี!"

อู๋เฟิงตกตะลึง เขารีบเทใส่ถ้วย ความรู้สึกที่ติดลิ้นและเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าเข้มข้น

หลังจากดื่มเหล้าหมดแก้ว เขาจ้องไปที่อู๋เป่ยและถามว่า "เหล้านี้ของแท้? นายจ่ายเงิน 90,000 หยวนสำหรับเหล้าหนึ่งลัง?"

อู๋เป่ยพูดด้วยเสียงนิ่งเรียบว่า "ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเหล้ามากนัก แต่ถ้าปู่พูดว่าของแท้ มันก็น่าจะเป็นของแท้"

อู๋เจิ้นต๋าและคนอื่น ๆ ก็ใส่รินแก้วและดื่มอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่พวกเขาไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นของจริงหรือไม่ พวกเขาแค่คิดว่ามันรสชาติดี

เมื่ออาหารมา ทุกคนก็เริ่มกิน

หญิงชราพวกหลาน ๆ ของเธอ แต่เธอไม่สนใจอู๋เป่ยและอู๋เหมยราวกับว่าพวกเขาเป็นคนแปลกหน้า

อู๋เป่ยไม่ได้กินอะไรมาก ส่วนอู๋เหม่ยและจางลี่ก็ไม่แม้แต่จะขยับตะเกียบ

ทันใดนั้น อู๋เจิ้นจงก็พูดว่า "พ่อ ผลการทดสอบรายเดือนของเสี่ยวเมิ่งเพิ่งออกมา เธออยู่ใน 400 อันดับแรกของเขต!"

อู๋เหลียนเซิ่งยิ้มและพูดว่า "จริงเหรอ? เสี่ยวเมิ่งฉลาดตั้งแต่เด็ก เธออยู่ใน 400 อันดับแรก อย่างนั้นเธอก็จะสามารถเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีได้ใช่ไหม"

อู๋เจิ้นต๋ารู้สึกภูมิใจมากและกล่าวว่า "แน่นอน นักเรียน 400 อันดับแรกสามารถเข้ามหาลัยดี ๆ ได้แน่!"

หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่อู๋เป่ย "อู๋เหมย ดูเหมือนจะเรียน ม.5 ด้วยใช่ไหม?

อู๋เป่ยกล่าวว่า "ใช่แล้ว อาสี่ เสี่ยวเหมยกำลังจะขึ้น ม.6 เร็ว ๆ นี้ ผลการเรียนของเธอก็ไม่เลวเลย เธอเข้าร่วมการสอบคณิตศาสตร์ระดับชาติ เมื่อไม่นานมานี้และได้รับที่หนึ่งของจังหวัด มหาวิทยาลัยหัวชิงและเทียนจิงโทรหากันมาให้วุ่น พวกเขาหวังว่าเสี่ยวเหมยสามารถไปเรียนกับพวกเขาได้และพวกเขายังบอกด้วยว่าค่าเทอมฟรีทั้งหมด แต่ฉันไม่เห็นด้วย เพราะเสี่ยวเหมยมีทางเลือกที่ดีกว่า ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจปล่อยให้เธอไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ"

ทุกคนเงียบที่หนึ่งในจังหวัด? พูดจริงหรือล้อเล่นกัน?

อู๋เมิ่งหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหา และแน่นอนว่าเธอพบรายชื่อประกาศคณิตศาสตร์ระดับชาติในปีนี้และชื่อของ "อู๋เหมย" ก็ประกาศที่หนึ่งอย่างโดดเด่น

อู๋เจิ้นจงรู้สึกว่าบดบังออร่าและเขาไม่มั่นใจเล็กน้อย เขาพูดว่า "เด็กผู้หญิงจะเรียนคณิตศาสตร์ไปเพื่ออะไร? ไม่มีประโยชน์หรอก เด็กผู้หญิงต้องเรียนพวกร้องเพลง เต้นรำ หมากรุก วาดรูป ไม่ก็เครื่องดนตรีต่างหาก อู๋เมิ่งของพวกเราเรียนเปียโนได้ระดับห้าแล้วก็เรียนไวโอลินและเต้นด้วย”

อู๋เป่ยพยักหน้า "ที่อาสี่พูดก็จริง ผมก็จ้างครูสอนพิเศษให้เสี่ยวเหมยด้วย โชคดีที่เธอฉลาดมาก ตอนนี้เธอเรียนเปียโนได้ระดับสิบ ไวโอลินระดับสิบและเต้นรำระดับสิบ พู่กันจีนเธอก็ไม่แย่ ตอนนี้กำลังเรียนภาษาจีนกลางด้วย"

อู๋เป่ยไม่ได้โม้ นับตั้งแต่อู๋เหมยพร้อมที่จะพัฒนาตัวเอง เขาก็ขอให้จูชิงเหยียนช่วยจ้างติวเตอร์จำนวนมากเพื่อพัฒนาของอู๋เหมยในทุกด้าน

อู๋เจิ้นจงถูกบดบังอีกครั้ง เขาพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

อู๋เมิ่งมองไปที่อู๋เหมยด้วยความชื่นชมและพูดว่า "พี่เสี่ยวเหมย พี่ได้ทำยังไงถึงได้ที่หนึ่งในจังหวัด งั้นพี่จะเข้ามหาลัยเทียนจิงหรือหัวชิงเหรอ?

อู๋เหมยพูดขึ้น "พี่ยังคิดไม่ออก อยากจะรอจนถึง ม.6 ก่อน จะได้เข้าร่วมแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก"

อู๋เมิ่ง "พี่เก่งมาก พี่จะต้องได้รับรางวัลแน่นอน"

อู๋เหมย "พี่ทำข้อสอบระดับนานาชาติมาหลายชุดแล้ว พี่น่าจะคว้าเหรียญทองมาได้"

อู๋เจิ้นจงไอและเปลี่ยนหัวข้อที่ทำให้พวกเขาหดหู่ เขาพูดว่า "อู๋เป่ย ได้ยินว่าช่วงนี้แกทำงานแล้วนี่"

อู๋เป่ยพูดด้วยเสียงนิ่งเรียบ "ไม่ใช่ที่จริงจัง แค่ทำธุรกิจบางอย่างเฉยๆ"

"โอ้? แกทำธุรกิจเหรอ" อู๋เจิ้นจงเริ่มสนใจ "ธุรกิจอะไร"

"ผมลงทุนในบริษัทยาและโครงการอสังหาริมทรัพย์ แต่ผมยังไม่ได้กำไรเลย" เขาพูดโดยบอกความจริง