บทที่ 1044 การดำรงอยู่อันน่าสะพรึงกลัวของกล่องทองสัมฤทธิ์

ทันใดนั้น เงาหนึ่งพุ่งลงมาจากท้องฟ้า มือขาวเรียวข้างหนึ่ง ตบไปที่ไหล่ของชายคนนั้นเบา ๆ

ไหล่ซ้ายของผู้ชาย จู่ๆก็ทรุดลงไป พลังที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าไปในร่างกายของเขา เขาอ้าปากแล้วกระอักเลือดออกมา ส่ายไปมาและถอยหลัง

หลงชิงจินและอู๋เป่ย ปรากฏต่อหน้าทุกคน

อู๋เป่ยเห็นว่าคนผู้นั้นได้รับบาดเจ็บ พูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา : “แกเก่งมากเลยไม่ใช่เหรอ”

ผู้ชายยื่นมือเช็ดเลือดที่มุมปาก เขาจ้องมองหลงชิงจิน พูดทีละคำทีละประโยค : “มังกร แข็งแกร่งมากจริงๆ!”

มังกร แสดงถึงวิวัฒนาการขั้นสูงสุด แม้ว่าเขาจะเป็นโต้วเทียนเซียนจุน แต่ยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลงชิงจิน

หลงชิงจิน : “แกทำร้ายคุณชายอู๋ ฉันมาช่วยเขาจัดการแก”

อู๋เป่ยกลับพูด : “ชิงจิน หมู่บ้านแห่งนี้ประหลาดเล็กน้อย ผมมีบางอย่างอยากถามเขา”

ตอนนี้ผู้ชายต้องเผชิญหน้ากับอู๋เป่ยตรงๆ เขาพูด : “ผู้น้อยหมินโยว ก่อนหน้านี้ทำให้ขุ่นเคืองแล้ว ผมขอขอโทษคุณชาย ณ ที่นี้ด้วย”

เขานั้นสามารถปล่อยวางได้จริงๆ ผสานมือทำความเคารพอู๋เป่ย

อู๋เปย : “หมินโยว ฉันขอถามแก คนที่พวกแกสัญญาด้วยในตอนนั้น ไม่ออกจากหมู่บ้านหนึ่งพันปีเป็นใคร”

หมินโยวเงียบสักพัก พูด : “เขาเป็นนายพลของราชวงศ์ซ่งเหนือ ตี๋ชิง”

อู๋เป่ยใช้เวลาว่างอ่านประวัติศาสตร์มาไม่น้อย รู้ว่าตี๋ชิงเป็นนายพลที่แข็งแกร่งในราชวงศ์ซ่งเหนือ สร้างผลงานมากมาย แต่ต่อมาถูกไล่ออกจากราชการ มีแผลในปาก ตายด้วยโรคซึมเศร้า

“ดูเหมือนว่าตี๋ชิงมีชีวิตอยู่ได้แค่สี่สิบกว่าปี ไม่เหมือนผู้ฝึกฝน” เขาพูด

หมินโยว : “เขาตายแล้วจริงๆ เพียงแต่ เขาประสบกับความหายนะแห่งความเป็นอมตะในขณะนั้น แม้ว่าร่างกายจะตายไปแล้ว ด้วยเหตุนี้คนกลับทะลวงสู่ขั้นยึดครองสวรรค์ หลังจากนั้นเลื่อนขั้นเป็นเซียนสวรรค์ ตอนนี้กลายเป็นผู้นำสวรรค์ไปแล้ว”

อู๋เป่ย : “ผู้นำสวรรค์เหรอ ร้ายกาจอย่างมากจริงๆ ไม่น่าล่ะ พวกแกถึงไม่กล้าขัดคำสั่งเขา”

หมินโยว : “พวกเราต้องการที่จะสืบพันธุ์ ดังนั้นเป็นบางครั้งบางคราว ก็จะมีคนส่งผู้หญิงมาหนึ่งกลุ่ม แต่งงานกับคนหนุ่มของเผ่าพันธุ์พวกเรา”

อู๋เป่ย : “ตี๋ชิงให้พวกแกเฝ้าอยู่ที่นี่ เหตุผลคืออะไร”

หมินโยว : “ตี๋ชิงให้พวกเราพิทักษ์สิ่งของบางอย่างที่นี่”

อู๋เป่ยถาม : “อะไร”

หมินโยว : “ไม่รู้ ของสิ่งนั้นถูกใส่ไว้ในกล่องทองสัมฤทธิ์ใบใหญ่กล่องหนึ่ง พวกเราไม่สามารถเปิดได้”

อู๋เป่ย : “พาฉันไปดู”

หมินโยวไม่ปฏิเสธ เขาพาอู๋เป่ยและหลงชิงจิน มาถึงบ้านโบราณในหมู่บ้าน ล้านใหญ่อย่างมาก มีกล่องทองสัมฤทธิ์ยาวประมาณสามเมตร กว้างสองเมตร สูงหนึ่งเมตรครึ่งวางอยู่ข้างใน

ผิวด้านนอกของกล่องใบนี้ เต็มไปด้วยภาษาโบราณ อู๋เป่ยอ่านดูสักพัก ภาษาแบบนี้ น่าจะเป็นก่อนยุคแห่งเซียน เป็นภาษาโบราณ

เขาเปิดโหมดตาเทพ ก็มองเห็นถ้ำสวรรค์อยู่ในกล่องทองสัมฤทธิ์ มีการสร้างค่ายกลที่ไม่มีใครเทียบได้ในถ้ำสวรรค์ ใช้ปราบโลงศพสำริดโบราณ! โลงศพสำริดโบราณบรรจุศพโบราณที่ปกคลุมไปด้วยยันต์ศพหนึ่ง เปลือยกาย ทั้งร่างกายปลดปล่อยออร่าที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งออกมา

เมื่อเขามองเห็นศพ จู่ๆดวงตาก็เจ็บปวด รีบละสายตาออกมาจากแสง

เขาไม่เปลี่ยนสีหน้า ถาม : “ตอนนั้นตี๋ชิงเคยพูดอะไรไหม”

หมินโยว : “เขาบอกว่า ของสิ่งนี้คืออะไรไม่รู้ ของที่อยู่ข้างในจะออกสู่โลกในไม่ช้าก็เร็ว และยังบอกให้พวกเราพิทักษ์มันหนึ่งพันปี”

อู๋เป่ย : “พิทักษ์หนึ่งพันปีเหรอ หมายความว่า อีกไม่กี่ปีข้างหน้า ของที่อยู่ข้างในก็จะออกสู่โลกเหรอ”

หมินโยว : “น่าจะเป็นแบบนี้”

อู๋เป่ยถามทันที : “เห็นแก่ใบหน้าของผู้นำสวรรค์ตี๋ชิง วันนี้ฉันจะปล่อยแกไปหนึ่งครั้ง” พูดจบ เขาดึงหลงชิงจินแล้วจากไปทันที

หลังจากทั้งสองจากไป ไม่นานก็ร่อนลงบนยอดอาคารแห่งหนึ่งในเมืองเซี่ยน

หลงชิงจินพูดด้วยรอยยิ้ม : “ปล่อยเขาไปแบบนี้เหรอ”

อู๋เป่ย : “ในกล่องทองสัมฤทธิ์นั้น มีของสิ่งหนึ่งที่น่ากลัวอย่างมาก”

หลงชิงจินตกใจอย่างมาก สิ่งที่สามารถถูกอู๋เป่ยบอกว่าน่ากลัวได้ อย่างนั้นจะต้องเป็นของที่น่าสะพรึงกลัวอย่างมากแน่นอน