บทที่ 1055 ภักดีต่อเจ้านายไท่อี่จื่อเวย

เมื่ออู๋เป่ยเดินผ่านประตูไป หลังประตูนั้นก็มีแสงสีม่วงลอดผ่านออกมา แสงสีม่วงที่ลอดผ่านมานั้นเป็นทางยาวและมีไฟตกลงมาจากด้านบนทั้งสองข้างทาง ทั้งสองข้างทางนั้นก็มีประตูแต่ละบานล้วนมีคำว่า ”เซียน” เขียนอยู่

ในเวลานี้ ชายสองคนที่อยู่ตรงทางเดินยาวนั้นก็กำลังคิดอยู่ และดูเหมือนว่าพวกเขายังคิดไม่ออกว่าจะเข้าไปในถ้ำไหนดี

เมื่ออู๋เป่ยเข้ามา ทั้งสองก็หันมามองดู พวกเขาขมวดคิ้ว ชายที่หน้าเรียวและมีตาชั้นดียวพูดอย่างเย็นชาว่า "ใครให้คุณเข้ามา ออกไป!"

อู๋เป่ยเลิกคิ้วขึ้น เขาเป็นศิษย์ของผู้นําชูซานในโลกของเซียน เขาไม่จําเป็นต้องเอาสองคนนี้มาอยู่ในสายตาเลย เมื่อได้ยินคําพูดที่หยาบคายของพวกเขา เขาก็ก้มหน้าลงแล้วพูดว่า "คุณกําลังพูดกับฉันอยู่เหรอ?"

ชายคนนั้นอดไม่ได้ที่จะแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยกล้าที่จะพูดตอกกลับแบบนั้น ในฐานะสาวกที่มีความสามารถจากนิกายชูซานในโลกของเซียน เขาเป็นถึงผู้นำในนิกายชูซาน โดยธรรมชาติในใจของเขาแล้วเขาย่อมดูถูกศิษย์ที่อยู่ต่ำกว่า แต่ผู้คนจากนิกายดาบซูซานในโลกด้านล่างมีแนวโน้มที่จะได้การนับถืออย่างมาก ราวกับหลานชายปู่

"เจ้าช่างกล้าหาญนัก!" ชายคนนี้ตะโกนออกมาอย่างเย็นชาและใช้อีก มือหนึ่งชี้ออกมาแล้วจึงมีแสงดาบกระทบกับไหล่ของอู๋เป่ย และบอกว่าอยากจะสั่งสอนบทเรียนให้เขา

เมื่ออู๋เป่ยโบกมือ แสงดาบนั้นก็สลายหายไป ในขณะเดียวกันคนของเขาก็มาถึงตรงหน้าหน้าชายที่หน้าผอมเพรียวคนนี้แล้ว

ชายหน้าผอมเพรียวคนนี้ถึงกับอึ้ง จึงเอื้อมมือตบไปที่หน้าของอู๋เป่ย แต่กลับถูกอู๋เป่ยตบเข้าที่ใบหน้าซะก่อน

"เพี๊ยะ!"

เขาหมุนตัวไปรอบ ๆ ที่เดิมอยู่สองสามรอบและนั่งลงกับพื้น พลังที่น่ากลัวนั้นก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ทําให้เขาชาไปทั้งตัวและไม่สามารถขยับได้

อีกคนตกใจและกดร่างเขาติดเข้ากับผนัง เขาจ้องมองอู๋เป่ยอย่างระแวดระวังแล้วถามว่า "คุณเป็นใคร?"

อู๋เป่ยแสดงแสนยานุภาพออกไป ซึ่งมันไม่ธรรมดาไปกว่าพวกอัจฉริยะที่อยู่เหนือพวกเขาเลยและสิ่งนี้ทันทำให้คนตกอกตกใจอย่างมาก!

"ฉันเป็นใคร คุณไม่จําเป็นต้องรู้ ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้ !"

ทั้งสองคนมองหน้ากัน อู๋เป่ยไม่เพียงแต่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาด้วย ทันใดนั้น ชายคนนี้ก็คิดอะไรขึ้นได้ เขาถามด้วยความประหลาดใจว่า "ท่านเป็นศิษย์ ที่ท่านผู้นำรับมาจากข้างล่างงั้นหรือ?"

อู๋เป่ยประหลาดใจเล็กน้อย "คุณรู้หรอ?"

คนคนนี้ตกใจมาก รีบคุกเข่าลงกับพื้น "ข้าได้พบกับศิษย์พี่แล้ว เราสองคนได้ล่วงเกินศิษย์พี่ไปแล้ว ขอให้ศิษย์พี่ยกโทษให้พวกเราด้วย!"

เขาจึงเอื้อมมือออกไปเพื่อเลี่ยงไม่ให้ตีโดนหน้าชายที่กำลังยิ้มอยู่ จู่ๆท่าทีที่ดูโกรธของอู๋เป่ยก็ดูลดลง เขาพูดว่า "อืม" "ข่าวที่อาจารย์รับข้าเป็นศิษย์ได้แพร่กระจายไปในเมืองชูซานแล้วหรือ?"

ชายคนที่นั่งอยู่บนพื้นก็ตอบและคุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดว่า "ศิษย์พี่ ศิษย์ทุกคนที่ค่อนข้างมีฐานะนั้นรู้กันหมดแล้ว ทั้งศิษย์พี่และศิษย์น้องต่างก็ประหลาดใจเมื่อได้ยินว่าท่านอาจารย์รับศิษจากโลกแดนล่างเป็นศิษย์พี่คนหนึ่ง แต่เมื่อทุกคนรู้ว่าศิษย์พี่เเป็นหมอในดินแดนมนุษย์ พวกเขาต่างก็เชื่อมั่นและคิดว่าศิษย์พี่จะสามารถนําชูซานไปสู่ความรุ่งโรจน์ได้อย่างแน่นอน"

อู๋เป่ยยังไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับชูซานในโลกของเซียนมากนัก ตอนนี้จึงยากที่จะพบสาวกที่ลงมาจากข้างบน จึงตั้งใจถามพวกเขาว่า "พวกคุณชื่ออะไร?"

คนที่หน้าผอมเรียวคนนั้นตอบกลับว่า "ศิษย์พี่ ข้าคือศิษย์น้องหลัวจงเหยา"

อีกคนพูดว่า "ข้าคือ ศิษย์น้องหลี่เต๋อหลง"

อู๋เป่ย: "ข้าได้ยินจากท่านผู้นำว่า ตอนนี้ชูซานถูกปราบปรามโดยนิกายที่เพิ่งเกิดขึ้นมาใหม่ใช่หรือไม่?"

หลี่เต๋อหลง: "ใช่ ศิษย์พี่ สาวกที่มีความสามารถมากมายหลายคนปรากฏตัวขึ้นในนิกายที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่นี้ และความแข็งแกร่งของผู้นำนิกายนั้นก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน พวกเราจึงถูกกดดันมาก ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ขอบเขตอิทธิพลของนิกายซูซาน ของเราถูกกัดกร่อนไปจากหนึ่งในสาม และกลุ่มที่พึ่งพาเราก็ลดลงถึงครึ่งหนึ่ง ท่านผู้นำกังวลมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในช่วงสองสามปีแรกนิกายซูซานของเราใช้ทรัพยากรจํานวนมากเพื่อปลูกฝังและฝึกฝนศิษย์ที่มีคุณสมบัติอยู่หลายคน แต่ผลลัพธ์ที่ได้ไม่เป็นที่น่าพอใจนัก

อู๋เป่ย: "เรามีสาวกกี่คนในเมืองชูซาน?"

หลี่เต๋อหลงกล่าวว่า : "ปัจจุบันมีศิษย์ทุกระดับมากกว่า 5,000 คน และส่วนใหญ่เป็นศิษย์จากลานด้านนอก มีศิษย์จากลานด้านในประมาณหนึ่งพันคน มีศิษย์ที่แท้จริงมากกว่า 300 คน และในที่สุดก็มี เป็นศิษย์สายตรงของผู้เฒ่าประมาณเจ็ดคน สิบคน”

หลัวจงเหยากล่าวเสริมว่า "ศิษย์พี่ มีศิษย์ชั้นสูงที่อยู่เหนือศิษย์สายตรง แต่มีจำนวนน้อยมาก ปัจจุบันนี้มีเพียงห้าคนเท่านั้น ถ้าศิษย์พี่ไปถึงที่นั่นได้ ก็ต้องเป็นศิษย์ชั้นสูงด้วยอย่างแน่นอน"

อู๋เป่ย: "ในหมู่สาวกนั้นมีราชาเซียนเท่าไหร่ และเซียนสวรรค์ครึ่งก้าวอีกเท่าไหร่?"