บทที่ 1084 สถานการณ์เปลี่ยนไป

อู๋เป่ยคิดอยู่สักพักแล้วพูดว่า "ตกลง ฉันรับปาก"

หลัวเต้ายี่มีรู้สึกสุขมาก เขาพูดว่า: "แต่ก่อนอื่นสิ่งใด ฉันจะประกาศต่อโลกภายนอกว่าคุณเป็นแค่ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ระดับหนึ่งเท่านั้น"

อู๋เป่ย: "ได้"

หลัวเต้ายี่: "ดูเหมือนว่าพรุ่งนี้จะเป็นการประชุมบู๊ลิ้มบู๊ลิ้มใช่ไหม?"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ใช่ ว่ากันว่าจะมีการเลือกปรมาจารย์ศิลปะบู๊ลิ้มขั้นสูงสุด"

หลัวเต้ายี่: "ผู้ได้ตำแหน่งปรมาจารย์ศิลปะบู๊ลิ้มขั้นสูงสุดได้ถูกเลือกไว้แล้ว แต่เราก็สามารถเข้าร่วมแข่งได้"

อู๋เป่ยกระพริบตา: "ผู้อำนวยการอยากให้ฉันออกไปโชว์ฝีมือหรอ?"

หลัวเต้ายี่: “ ใช่แล้ว คณบดี ให้คุณไปเอาชนะคนคนนั้น แล้วเอาตำแหน่งบู๊ลิ้มขั้นสูงสุดมาให้ได้ นี่จะเป็นการดีต่อเป่ยหยวนด้วย"

อู๋เป่ย: "ในเมื่อทางฝั่งนั้นมีการกำหนดคนไว้แล้ว ฉันไปทำอย่างนี้มันจะเหมาะสมหรอ?"

หลัวเต้ายี่: "คนที่ถูกกำหนดให้เป็นบู๊ลิ้มขั้นสูงสุดคือพวกคนที่สนับสนุนหนานหยวน"

หลังจากพูดแบบนี้ อู๋เป่ยก็เข้าใจ เขายิ้มแล้วพูดว่า: "งั้นก็ไม่มีปัญหาไม่รู้ว่าคนที่ทางนั้นเลือกเป็นใครกัน?"

หลัวเต้ายี่: "เซียวชื่อกุ้ยน้องชายของเซียวซือจุน เขาเป็นอัจฉริยะที่ทรงพลังมาก"

อู๋เป่ยเข้าใจว่าทำไมหนานหยวนจึงกล้าแต่งตั้งเซียวชื่อกุ้ยขึ้นมาโต้ง ๆ นั่นก็เป็นเพราะเซียวซือจุนเป็นพี่ชายของเซียวชื่อกุ้ยทำให้ไม่มีใครกล้าแย้ง แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว ระดับของเขาเลยการเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ไปแล้ว ความสำเร็จในอนาคตของเขาต้องสูงกว่าเซียวซือจุนแน่นอน ดังนั้นเขาจึงไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องกลัวอีกฝ่าย

เขาพูดว่า: "เอาล่ะ ฉันจะคว้าแชมป์บู๊ลิ้มขั้นสูงสุดมาให้ได้"

หลัวเต้ายี่: "ไม่ง่ายเลยที่จะเป็นบู๊ลิ้มขั้นสูงสุด หากคุณคิดจะแข่งขันกับเซียวชื่อกุ้ย คุณจะต้องได้ต่อสู้กับปรมาจารย์จำนวนมากที่มารอท้าดวลคุณก่อนอย่างแน่นอน คุณมั่นใจมากไหมที่ว่าจะชนะ?"

อู๋เป่ยตอบกลับ: “ ฉันจะพยายามให้ดีที่สุดแล้วกัน ถ้าเอาชนะไม่ได้จริงๆ ก็คงทำอะไรไม่ได้"

หลัวเต้ายี่: "คืนนี้คุณจะพัฒนาให้ตัวเองเป็นตี้เซียนไหม?"

ในมุมมองของหลัวเต้ายี่ อู๋เป่ยนั้นเป็นราชามนุษย์อยู่แล้ว และการเลื่อขั้นเป็นอมตะทางโลกก็เป็นเรื่องง่าย ๆ

อู๋เป่ย: "ยังไม่ถึงเวลา ฉันยังเดินบนเส้นทางของการเป็นคนเซียนไม่เสร็จเลย"

หลัวเต้ายี่ตกใจ: "คุณจะฝึกซ้อมต่อไหม?"

อู๋เป่ยตอบกลับ: "ขั้นคนเซียนหรือที่รู้จักกันในชื่อจักรพรรดิมนุษย์ ฉันอยากจะลองดูสักหน่อย"

หลัวเต้ายี่อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: "ขั้นจักรพรรดิมนุษย์ มีเพียงสามจักรพรรดิและห้าฮ่องเต้เท่านั้นที่สามารถบรรลุขั้นสูงได้!"

อู๋เป่ย: "มีคนทำได้ ฉันก็ต้องทำได้ ถึงยังไงฉันก็มีวิชาที่เพียบพร้อมมากกว่าพวกเขา อีกทั้งยังมีสภาพแวดล้อมการฝึกฝนที่ดีกว่า ว่าไหมล่ะ?"

หลัวเต้ายี่อดไม่ได้ที่จะสนใจไปด้วย: "ในขั้นจักรพรรดิมนุษย์ เราควรจะเก่งด้านไหนกัน"

อู๋เป่ย: "สามารถเบิกทางเรื่องวิวัฒนาการใหม่ ๆ ได้ สามารถนำพาเผ่าพันธุ์มนุษย์ก้าวไปข้างหน้าได้ นี่แหละคือความสามารถของจักรพรรดิมนุษย์ แน่นอนว่าจักรพรรดิมนุษย์ยังเป็นผู้พิทักษ์เผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วย"

“คุณ… มั่นใจใช่ไหม?” หลัวเต้ายี่อดไม่ได้ที่จะถาม

อู๋เป่ยคิดอยู่พักหนึ่ง: “ ฉันไม่มั่นใจแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ถ้าสำเร็จมันก็จะเป็นประโยชน์ต่อฉันมาก"

หลัวเต้ายี่พยักหน้า: "ใช่ แม้แต่สามจักรพรรดิและห้าฮ่องเต้ที่เคยประสบความสำเร็จก่อนก็ไม่กช้าที่จะพูดว่าตัวเองจะประสบความสำเร็จแน่นอนเพราะนอกจากจะใช้ความสามารถแล้ว มันยังต้องใช้ดวงอีกด้วย"

หลัวเต้ายี่ชี้ไปที่หลัวเป่ากวนแล้วพูดว่า "ฉันมีเรื่องจะขอร้องคุณ นี่คือหลานชายของฉัน หมออู๋โรคของหลัวเป่ากวนสามารถรักษาให้หายขาดได้ไหม"

อู๋เป่ยสังเกตเห็นหลัวเป่ากวนมานานแล้ว เขาส่ายหัว: “ ตั้งแต่ตอนที่เขาเกิดมาแล้ว แต่คุณก็ฝืนรักษาชีวิตของเขาไว้ เค้ามีชีวิตจนถึงทุกวันนี้ก็นับว่ามหัศจรรย์แล้ว ฉันแนะนำว่าคุณอย่าฝืนไปมากกว่านี้เลยจะดีกว่า”

หลัวเต้ายี่ถอนหายใจเบา ๆ: "ฉันคิดไว้อยู่แล้วล่ะ"

ร่างกายและจิตวิญญาณของหลัวเป่ากวนมีปัญหา ที่จริงเขาควรตายตั้งแต่เพิ่งเกิด แต่หลัวเต้ายี่ใช้วิธีของเซียนเพื่อฝืนให้เขามีชีวิตอยู่

อู๋เป่ยพบว่ามียันต์ของขลังเซียนเจ็ดอันวิ่งอยู่ในร่างของหลัวเป่ากวน พวกมันพยายามรักษาพลังชีวิตของเขา ทันทีที่ยันต์เซียนใช้การไม่ได้ เขาก็จะตายทันที

อู๋เป่ย: "เด็กคนนี้สูญเสียวิญญาณจิตไปหนึ่งส่วนและเสียวิญญาณกายไปสองส่วน เขามีข้อบกพร่องทางร่างกายตั้งแต่กำเนิด นับเป็นปาฏิหาริย์ที่เขารอดชีวิตมาได้"

หลัวเต้ายี่พยักหน้า: "ใช่ ฉันมันโลภเกินไป"

เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าของเขา อู๋เป่ยพูดต่อว่า “ แม้ว่าตอนนี้ฉันจะรักษามัน แต่ไม่แน่ว่าในอนาคตฉันอาจจะรักษามันได้"