บทที่ 11 กลผีแม่ลูกอาละวาดกับโอกาส

ลู่จวินเฟยพยักหน้า "ตอนนั้นลูกค้าที่มาดูบ้านรายหนึ่งตกลงมาจากชั้นสิบแปด เสียชีวิตคาที่"

อู๋เป่ยพยักหน้าแล้วเดินต่อไป หลังจากเดินไปสักพักเขาก็เห็นอาคารพาณิชย์หลังที่สองที่เต็มไปด้วยควันสีดำ และถามว่า "แล้วที่นี่หล่ะ?"

ลู่จวินเฟยแสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างช่วยไม่ได้ "ช่างไฟฟ้าถูกไฟฟ้าดูดจนเสียชีวิตที่นี่ อู๋เป่ย คุณรู้ได้อย่างไรว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่นี่ คุณดูข่าวหรือ ? "

อู๋เป่ยไม่ตอบ และเดินไปข้างหน้า จากนั้นชี้ไปที่อาคารหลังที่สามแล้วถามว่า "มีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่ใช่ไหม ?"

ลู่จวินเฟยแสดงสีหน้าตกตะลึง เขาจ้องไปที่อู๋เป่ยและพูดว่า "คนงานตกแต่งอาคารกระโดดลงมาจากชั้นบนสุดของอาคารนี้และเสียชีวิตทันที"

อู๋เป่ยกล่าว "ตามที่คาดไว้"

เขาเดินไปรอบ ๆ อาคารสองสามครั้ง และในที่สุดก็พูดว่า "เข้าไปดูสิ"

สีหน้าของลู่จวินเฟยเปลี่ยนไป "เข้าไป?"

อู๋เป่ยยิ้ม "ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่"

อู๋เป่ยบอกว่าไม่กลัว ลู่จวินเฟยก็ต้องไม่กลัว เขากัดฟัน และเดินไปหาอู๋เป่ย

แม้ว่าตัวอาคารจะถูกปิดไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รับการปรับปรุงใหม่ และเต็มไปด้วยขยะ ทั้งสองมาถึงทางหนึ่งเพราะไม่มีไฟฟ้า และสภาพแวดล้อมโดยรอบอึมครึมมาก

เดินผ่านทางนั้นเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนั้นยังไม่ได้ติดตั้งประตู นับประสาอะไรกับการตกแต่ง ด้านในก็รกมากเช่นกัน

ในขณะที่เดิน อู๋เป่ยจ้องมองที่พื้นด้วยดวงตาทะลุมิติของเขา เขาพบขวดโหลสีดำถูกฝังอยู่ใต้ดินสิบเมตรในบ้านนี้ และอากาศสีดำก็ออกมาจากขวด

อากาศสีดำชนิดนี้เป็นวิญญาณชั่วร้ายที่เป็นอันตรายต่อผู้คน เมื่อสัมผัสเป็นเวลานานจะสร้างอารมณ์เชิงลบและทำให้ผู้คนเสียสติ

เขามองทะลุโอ่งไปเรื่อย ๆ และเห็นร่างของทารกเปียกโชกอยู่ในน้ำ ทารกขนาดเท่าฝ่ามือถูกคนนำออกมาตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์

สิ่งที่เห็นทำให้อู๋เป่ยรู้สึกไม่ขยะแขยงจนต้องดึงลู่จวินเฟยออกจากบ้านทันที

จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปในบ้านอีกเก้าหลัง แต่ละหลังมีไหฝังอยู่ข้างใต้ และทุกหลังมีศพทารก

อู๋เป่ยยังคงเงียบจนลู่จวินเฟยอดไม่ได้ที่จะถาม "อู๋เป่ย เกิดอะไรขึ้น นายบอกฉันได้ไหม?"

อู๋เป่ยดูซีเรียส "อีกไม่นานจะชัดเจน ตามฉันมา!"

อู๋เป่ยเห็นอากาศสีดำเป็นคลื่นนอกบ้านพักบนภูเขาจากระยะไกล และอากาศที่ชั่วร้ายนั้นรุนแรงกว่าที่อยู่ด้านล่างหลายเท่า!

เมื่อพวกเขามาถึงประตูบ้าน อู๋เป่ยก็ถามว่า "มีคนตายที่นี่ไหม?"

ลู่จวินเฟยพยักหน้า "มีผู้เสียชีวิตแล้ว 2 ราย นายน่าทึ่งมาก!"

อู๋เป่ยจ้องมองลงไปที่พื้น เขาเห็นไหขนาดใหญ่ฝังอยู่ใต้พื้นดินประมาณ 5 เมตรในลานบ้านแห่งนี้ ข้างในเป็นศพของหญิงสาวที่ไม่มีแขนขา เหลือแต่ลำตัวและศีรษะ น่าสะอิดสะเอียนมาก

เขาถอนหายใจยาวและพูดว่า "แน่นอน นี่เป็นวิญญาณแม่ลูก!"

มรดกที่เขาได้รับจากจี้หยกคือไสยศาสตร์ หนึ่งในนั้นผนึกวิชามนตร์มืดแห่งความชั่วร้าย กลผีแม่ลูกอาละวาด มนตร์นี้สะกดให้ผู้หญิงตั้งครรภ์สิบครั้งติดต่อกัน จากนั้นนำตัวอ่อนที่มีชีวิตออกมาทีละตัว และใช้วิชาลับให้กลายเป็นศพทารก ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นจะถูกฆ่า โดยแยกแขนขาแขนขาออกเป็นส่วน ๆ และแช่ไว้ในแท่นบูชายันต์

วิชามนตร์มืดนี้ใช้เวลานานและโหดร้าย ต้องอาศัยกระแสจิตระหว่างแม่กับลูกรวมถึงการรวมตัวของความแค้นที่รุนแรง กลายเป็นวิญญาณร้ายที่น่ากลัวซึ่งมีอานุภาพรุนแรงมาก

“กลผีแม่ลูกคืออะไร?” ลู่จวินเฟยรีบถาม

“ออกไปจากที่นี่ก่อน” อู๋เป่ยไม่พูดอะไรมาก และลากเขาลงจากภูเขาอย่างรวดเร็ว

เมื่อกลับมาที่รถ ลู่จวินเฟยรู้สึกเหมือนลูกบอลลมรั่ว เขาสูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมด และล้มลงบนเบาะอย่างอ่อนปวกเปียก สีหน้าของเขาซีดจาง จิตใจของเขาอ่อนแอ และเสียงของเขาสั่นเทา เขาพูดว่า "ฉันเป็นอะไร?"

อู๋เป่ยกดหน้าผากของเขาสองสามครั้ง และพูดว่า "วิญญาณชั่วร้ายเข้าสู่ร่างกาย อีกสักครู่จะดีขึ้น"

หลังจากหยุดครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า "มีคนวางกลผีแม่ลูกอาละวาดไว้ที่นี่ ทำลายกลนี้ไม่ยาก แค่ขุดมันออกมา แต่คุณต้องเตรียมบางอย่าง"

เมื่อได้ยินว่าอู๋ตงก็สามารถทำลายวิญญาณชั่วร้ายที่นี่ได้ ลู่จวินเฟยส่ายหัว "อู๋เป่ย นายมีวิธีจริงๆ เหรอ?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ถ้าทำลายวิชามนตร์มืดแห่งความชั่วร้าย คุณก็สามารถตกแต่งต่อไปได้"

หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเขียนวัสดุต่างๆ เช่น ผงนอแรด ปัสสาวะหมาดำ เลือดหงอนไก่ของไก่อายุสามขวบ แท่งหมึก ขนตากระทิง ฯลฯ จากนั้นส่งทั้งหมดให้ลู่จวินเฟยทางอีเมล์

ลู่จวินเฟยยังมีลางสังหรณ์ว่าอู๋เป่ยดูเหมือนจะมีทางออก เขาตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น "เอาล่ะ ฉันจะเตรียมทันที!"

“ไม่ต้องห่วง พาฉันไปที่สถานีก่อน วันนี้ฉันจะกลับบ้าน พรุ่งนี้เที่ยงฉันจะไปรับนายที่สถานี”

ลู่จวินเฟยพยักหน้าพร้อมกับสตาร์ทรถและส่งอู๋เป่ยไปที่สถานีขนส่ง