บทที่ 110 การเปลี่ยนแปลงในตระกูลถัง

เมื่อทั้งสองมาถึงห้องโถง พวกเขาเห็นถังหมิงหยูและถังหมิงฮุยต่อสู้กัน ถังหมิงฮุยถูกถังหมิงหยูตรึงไว้กับพื้น คนที่เหลือบางคนต่อสู้ บางคนตะโกน ทุกอย่างดูวุ่นวาย

อู๋เป่ยพูดไม่ออกชั่วขณะ ยังไงพวกเขาก็เป็นครอบครัวที่ร่ำรวย แล้วทำไมพวกเขาถึงทำอย่างนั้น?

เขาเห็นหยางเจินจูชำเลืองมองชั้นพรสวรรค์คนนั้น คนๆ นั้นก็เข้ามาทันทีและพูดเสียงดังว่า "หยุดตีได้แล้ว เลิกโกรธคุณปู่ได้แล้ว" จากนั้นเขาก็ยื่นมือไปดึงถังหมิงฮุย

อู๋เป่ยหรี่ตาของเขาและเขาพบว่ามือของชายคนนี้เต็มไปด้วยพลังชี่ เห็นได้ชัดว่ามีจุดประสงค์เพื่อโจมตีถังหมิงฮุยอย่างลับๆ เขาตวัดนิ้วทันทีและลมก็ตีข้อมือของชายคนนั้น ชายคนนั้นร้อง "อ๊าก" เขาถอยหลังอย่างรวดเร็ว เงยหน้าขึ้นและมองไปที่อู๋เป่ยด้วยความประหลาดใจ

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา "อยู่ต่อหน้าฉันแล้วคิดจะทำอะไร? บังอาจมากนะ!"

อีกฝ่ายพูดด้วยความโกรธ "คุณทำอะไร?"

อู๋เป่ยปล่อยหมัดขึ้นไปในอากาศและเงาของกำปั้นสีทองก็กระทบกับหน้าอกของชายคนนั้น ด้วยเสียงอู้อี้ กำปั้นยื่นทะลุจากหลังของชายคนนั้น! เขากระอักเลือดออกมาเต็มปากและเขาก็ล้มลงกับพื้น

หลังจากเอาชนะบุคคลนี้อู๋เป่ยก็ยื่นมือออกและยกถังหมิงหยูขึ้น เมื่อเขายกถังหมิงหยูร่างกายของอีกฝ่ายหมดเรี่ยวแรง เขาพูดอย่างตกใจว่า "ปล่อยฉันไป!"

อู๋เป่ยโยนเขาออกไป จากนั้นเขาช่วยพยุงถังหมิงฮุยลุกขึ้น เขาขมวดคิ้วและถามว่า "คุณลุงเกิดอะไรขึ้น"

ถังหมิงฮุยตัวสั่นด้วยความโกรธ ชี้ไปที่ถังหมิงหยูและพูดว่า "ไอ้สารเลวนี้ เขาใช้จื่อยี่มาขู่ฉัน!"

“โอ้?” อู๋เป่ยเลิกคิ้ว “เขาขู่ว่าอะไร”

ถังหมิงฮุย"เขาบอกว่าถ้าฉันกล้าที่จะแข่งขันกับเขาเพื่อควบคุมธุรกิจตระกูลถัง จื่อยี่และแม่ของเธอจะอยู่ไม่รอดภายในสามวัน!"

ใบหน้าของถังหมิงหยูมืดมนและเย็นชา "คุณกุเรื่องเอง ฉันไม่ได้พูด"

ถังหมิงฮุยพูดด้วยความโกรธ "ถังหมิงหยูถ้าแกเป็นลูกผู้ชายก็ยอมรับซะ! ฉันจะบอกคุณว่าถ้าคุณกล้าแตะต้องครอบครัวของฉันแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันจะสู้สุดชีวิต!"

"สู้กับฉันเหรอ สู้ได้รึไง"ถังหมิงหยูเย้ยหยัน เขามองไปที่ถังหมิงฮุยเหมือนกำลังมองดูคนตาย

ดวงตาที่สวยงามของถังจื่อยี่กะพริบด้วยแสงเย็นวาบ "ทำไมลุงถึงต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย"

ถังหมิงหยูใช้สายตาน่ากลัวมองเธอ จากนั้นดวงตาของเขาก็สบเข้ากับอู๋เป่ยและพูดว่า "ปรมาจารย์อู๋ เรื่องนี้เป็นเรื่องของตระกูลถัง ฉันหวังว่าคุณจะไม่มายุ่ง"

“งั้นเหรอ ถ้าฉันยุ่งล่ะ?” อู๋เป่ยพูดด้วยเสียงนิ่งเรียบ

ถังหมิงหยูหัวเราะกังเหอะ "เมื่อนานมาแล้ว ฉันมีเพื่อน เขาเป็นเป็นทายาทตระกูลที่ฝึกพลังลมปราณและเขาเป็นปรมาจารย์ชั้นพรสวรรค์! เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าระหว่าเขากับคุณ ใครจะเก่งกว่ากัน?”

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "คุณขู่ฉันเหรอ?"

"ไม่กล้าหรอก"ถังหมิงหยูพูดเสียงนิ่งเรียบ"แต่ฉันเชื่อว่าปรมาจารย์อู๋เป็นคนฉลาด"

จู่ๆถังจื่อยี่ก็มีลางสังหรณ์ ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป "คุณลุง คุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ คุณจะฆ่าพวกเราทั้งหมดรึไง"

ถังหมิงหยูพูดอย่างโกรธเคือง "แกบังคับฉันเอง! เป็นคนธรรมดาไม่ชอบ? ชอบที่จะมาต่อกรกับฉัน พวกแกเคยชนะฉันรึไง?"

ถังจื่อยี่เดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอเห็นคุณปู่ เห็นใบหน้าที่สดใสของเขากำลังโกรธ ในใจเธอทำอะไรไม่ถูกและกังวล

“คุณปู่” เธอเรียกและกำลังจะเข้าไปหา

“ออกไป” จู่ๆ ชายชราก็มองเธออย่างแข็งกร้าว ดวงตาของเขาดุร้ายมากราวกับว่าเขาต้องการจะกินคน

ถังจื่อยี่ตกตะลึง "คุณปู่คุณ ... "

“ออกไป!” เขาพูดอย่างเน้นย้ำ

ดวงตาของถังจื่อยี่เปลี่ยนเป็นสีแดง นี่เป็นครั้งแรกที่ปู่ของเธอทำแบบนี้ เธอกระทืบเท้าและเดินออกไป

อู๋เป่ยยืนอยู่ที่ประตู เขามองเข้าไปและไม่พบอะไรผิดปกติกับชายชรา แล้วทำไมอารมณ์ของเขาถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้?

ด้วยความคิด เขาพูดกับถังจื่อยี่ว่า "มากับฉัน" ในเวลาเดียวกัน เขาก็เรียกถังหมิงฮุย

เดินออกจากบ้านมาถึงที่เปลี่ยว เขาถามว่า "ลุงถัง เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เราไม่อยู่"