ตอนที่ 1113
บทที่ 1115 หลี่ชิงตี้
October 21, 2026
ในตำหนัก อู๋เป่ยได้สร้างเตายาอายุยืนอีกหลายแห่ง
กว่าจะรู้ตัวก็มืดแล้ว และช่วงเย็นเป็นช่วงเวลาที่ดีในการสื่อสารระหว่างสมาชิกในตระกูลหลี่ อู๋เป่ยก็ไม่มีข้อยกเว้น เขาขอให้ยีน่าเตรียมโต๊ะจัดเลี้ยงหลายสิบโต๊ะ สำหรับทุกคนที่จะเข้าร่วม
ทันใดนั้น องครักษ์หลงเว่ยมารายงานว่า : “คุณชาย มีคนชื่อฮวาจึคนหนึ่ง ซึ่งครองจัดโต๊ะจัดเลี้ยงตามลำพัง และกินจนมีอาหารมันเยิ้มเต็มตัวครับ”
อู๋เป่ยได้ยินก็รู้สึกแปลกใจ: “ชื่อฮวาจึเหรอ? ให้เขากินเถอะ กินเสร็จแล้ว ก็เสิร์ฟอาหารต่อ”
อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา องครักษ์หลงเว่ยก็กลับมาอีกครั้งและพูดว่า : “คุณชาย ชายคนนั้นบอกว่าเขาไม่อิ่ม”
อู๋เป่ยตกตะลึง : “กินไปเท่าไหร่แล้ว ? ”
“กินไปสี่โต๊ะแล้วครับ องครักษ์หลงเว่ยพูด “เราควรไล่เขาออกไปไหมครับ ? ”
อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ : “คุณให้ยีน่าย่างเนื้อสัตว์ที่ฉันเตรียมไว้ แล้วฉันจะดูว่าเขาจะกินได้มากแค่ไหน”
องครักษ์หลงเว่ยออกไป และหลังจากนั้นอีกครึ่งชั่วโมง เขาก็กลับมาและรายงานว่า : “คุณชาย ดูเหมือนว่าชายคนนั้นจะอิ่มแล้ว และต้องการพบคุณชายครับ”
อู๋เป่ยพูด “อืม” : “คนที่สามารถกินได้ขนาดนี้ ฉันเองก็อยากจะเจอหน้าเหมือนกัน”
เมื่อออกไปนอกตำหนัก ก็เห็นขอทานคนหนึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะ เขามีผิวสีซีด รูปร่างเตี้ย และเสื้อผ้าของเขาขาดหลุดรุ่ยหมด
เมื่อเขาเห็นอู๋เป่ยออกมา เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า : “ในที่สุดคุณก็เต็มใจที่จะพบฉันแล้ว”
อู๋เป่ยนั่งตรงข้าม เขามองขอทานแล้วพูดว่า : “คุณเพลิดเพลินกับอาหารไหม？”
ขอทานหนุ่มยิ้มแล้วพูดว่า : “ก็พอโอเค”
อู๋เป่ย : “คุณอยากเจอฉันหรอก？”
ขอทานพยักหน้าและพูดว่า : “ฉันขอเตือนคุณว่าประโยคหนึ่ง ชีวิตของคุณตกอยู่ในอันตราย ทางที่ดีควรออกเดินทางคืนนี้ ไม่เช่นนั้นภายในวันพรุ่งนี้ ถึงคุณอยากจะไปมันก็จะสายไปแล้ว”
อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ : “คุณกำลังเตือนฉัน หรือว่ากำลังขู่ฉัน？”
ขอทานยิ้ม“ฮิฮิ” : “ไม่ว่าคุณจะคิดอย่างไร ฉันก็แค่อยากจะมาบอกคุณ”
อู๋เป่ย : “คุณบอกฉันได้ไหม ใครกำลังข่มขู่ฉัน？”
ขอทานยิ้มและพูดว่า : “ไม่สำคัญว่าคุณจะพูดหรือไม่ มันไม่ได้มีอะไรต่างกัน คุณและเขาไม่ได้มาจากโลกใบเดียวกันเลย。”
อู๋เป่ย : “มาคุยกันเถอะ ถ้าเขาแข็งแกร่งเกินไปจริง ๆ ฉันจะถอยออกมาก็ไม่เป็นไร”
ขอทานพยักหน้าและพูดว่า : “ตกลง เนื่องจากคุณเตรียมอาหารให้ฉันมากมายขนาดนั้น ฉันก็จะพูดเยอะขึ้นหน่อย”
หลังจากหยุดชั่วคราว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง และเขาพูดว่า : “ชื่อของเขาคือหลี่ชิงตี้ และเขาได้รับการสืบทอดชิงตี้ พลังที่อยู่เบื้องหลังเขาไม่ใช่สิ่งที่คุณสามารถโต้แย้งได้”
อู๋เป่ย : “สืบทอดชิงตี้งั้นเหรอ? ไม่รู้ว่าบุคคลนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน？”
ขอทานกล่าวว่า : “ขั้นราชาแห่งมนุษย์！”
อู๋เป่ยพูดว่า “โอ้” : “ที่แท้ก็คือราชามนุษย์”
ขอทาน : “ผู้อาวุโสของบุคคลนี้ มีพลังที่น่าสะพรึงกลัว ดังนั้นคุณไม่สามารถทำให้เขาขุ่นเคืองได้”
อู๋เป่ย : “ผู้อาวุโสของเขาเป็นเซียนผู้เที่ยงแท้จริงหรือ？”
ขอทานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า : “น่าจะเป็นอย่างนั้น”
อู๋เป่ย : “ผู้อาวุโสของเขา กล้าท้าทายตำหนักเซียนเทียนหวู่งั้นเหรอ？”
ขอทานตกตะลึง เขาเงียบไปสองสามวินาทีแล้วพูดว่า : “คิดว่าคงไม่กล้า ตำหนักเซียนเทียนหวู่เป็นพลังวิเศษ และแม้แต่เซียนผู้เที่ยงแท้ก็ไม่กล้ายั่วยุ”
อู๋เป่ย : “แล้วทำไมฉันต้องกลัวเขาด้วยล่ะ ? ”
ขอทานประหลาดใจ : “คุณเป็นศิษย์ของตำหนักเซียนเทียนหวู่งั้นเหรอ ? ”
อู๋เป่ยหยิบป้ายคาดเอวออกมามอบให้กับเขา เมื่อเงาของชายชราปรากฏขึ้นในตำหนักเซียนเทียนหวู่ นี่เป็นสิ่งเดียวที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเขาเป็นศิษย์ของตำหนักเซียนเทียนหวู่