บทที่ 1126 ยาวิวัฒนาการหยินหยางระดับจักรพรรดิ

จางมู่เซียนพยักหน้า : “บรรพบุรุษจางเต้าหลิงบรรลุการตรัสรู้ที่นี่ ในเวลานั้นก็รู้ว่าที่นี่มีดินแดนเซียนพยัคฆ์มังกรแห่งหนึ่ง เพียงแต่ยังไม่เปิด ต่อมาตระกูลจางของฉผมได้ปกป้องสถานที่แห่งนี้มาหลายชั่วอายุคน และมีการตั้งชื่อบริเวณนี้ว่าภูเขาหลงหู แต่น่าเสียดาย เฝ้าจนถึงวันนี้ ก็ไม่ได้รับของมากมายเท่าไหร่”

อู๋เป่ย : “ปรมาจารย์แห่งสวรรค์เป็นคนเข้าไปก่อน หรือว่าไม่ได้รับอะไรเลยเหรอ”

จางมู่เซียนถอนหายใจ : “การเก็บเกี่ยวที่แท้จริง อยู่บนเขาศักดิ์สิทธิ์ น่าเสียดายที่ลูกศิษย์ของผมไม่เอาไหน ไม่มีใครสามารถไปถึงจุดสุดท้ายได้ ตรงกันข้ามถูกคนนอกรับผลประโยชน์ไป”

อู๋เป่ย : “ได้ยินมาว่าเป็นคุณชายเทียนซวีอะไรนั่น ฮึ คนจากโลกแห่งเซียนไม่มีเหตุผลมากเกินไปแล้ว โอหังอย่างมาก”

จางมู่เซียน : “นั่นก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ใครให้คนอื่นเป็นนิกายชั้นหนึ่งล่ะ”

ในไม่ช้า อู๋เป่ยก็เริ่มปรุงยาอายุวัฒนะ การปรุงยาพยัคฆ์มังกรทองค่อนข้างยาก เขาใช้เวลาไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า ค่อยปรุงยาออกมาหนึ่งเตา ยาอายุวัฒนะเป็นระดับราชา มีทั้งหมดสองเม็ด

มองเห็นยาพยัคฆ์มังกรทองลูกกลมๆ จางมู่เซียนตื่นเต้นจนตัวสั่น พูด : “สำเร็จแล้ว! นอกจากนี้เป็นระดับราชา! คุณชายอู๋เป็นปรมาจารย์ปรุงยา ทำให้คนนับถือจริงๆ ขอบคุณมาก!”

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ยาพยัคฆ์มังกรทองนี้ สามารถช่วยให้ผู้คนวางรากฐานได้ลึก เป็นยาศักดิ์สิทธิ์ที่หาได้ยากอย่างมาก ปรมาจารย์แห่งสวรรค์จาง เรื่องที่คุณสัญญากับผม อย่าลืมล่ะ”

จางมู่เซียนรีบพูด : “ผมจะให้หลี่เทียนถูถอนตัวเดี๋ยวนี้เลย ไม่ผิดสัญญาแน่นอน!”

เป้าหมายของอู๋เป่ยสำเร็จแล้ว ลุกขึ้นแล้วกล่าวอำลา จางมู่เซียนส่งเขาไปตลอดทาง จนถึงตีนเขา ส่งเขาจากไปด้วยสายตา

“ใช่เขาไหม” มองเห็นอู๋เป่ยจากไปไกล ซุนจื่อชิงถามอย่างกะทันหัน

จางมู่เซียนพูดอย่างไม่แยแส : “เดิมทีฉันก็สงสัยเขาเหมือนกัน แต่เนื่องจากคุณชายเทียนซวีที่ออกมาเป็นคนสุดท้าย คิดว่าคนผู้นั้นน่าจะตายไปแล้ว”

ซุนจื่อชิง : “คิดไม่ถึงเลยว่า วิชาปรุงยาของเขาจะร้ายกาจขนาดนี้”

จางมู่เซียน : “ใช่แล้ว ยาพยัคฆ์มังกรทองระดับชราชา ฉันไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำ จื่อชิง ต่อจากนี้ไปภูเขาหลงหูของพวกเรา จะต้องผูกมิตรกับคนผู้นี้”

แม้ว่าซุนจื่อชิงจะไม่ยินยอม แต่เธอรู้ว่าอู๋เป่ยนั้นเหนือคนเกินไปแล้ว อย่างอื่นไม่ว่า เพียงแค่วิชาการปรุงยาอย่างเดียว ในอนาคตจะต้องเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงอย่างแน่นอน ทุกคนจะต้องมาประจบประแจงเขา

ซุนจื่อชิงถอนหายใจเบาๆหนึ่งที : “คนแบบนี้ เพียงแค่โชคดีเท่านั้น”

จางมู่เซียนมองเธอหนึ่งที พูด : “โชค ส่วนหนึ่งก็มาจากความแข็งแกร่งเหมือนกัน เธออย่าดูถูกคนอื่นเพราะเหตุนี้”

ซุนจื้อชิงลดสายตาลง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฟังเข้าไหม

แม้ว่าอู๋เป่ยจะลงจากภูเขาหลงหูแล้ว ทันทีที่ออกมา ก็มองเห็นหงหลิงและเฉินเต้าซวน คิดไม่ถึงเลยว่าคนสองคนนี้จะรอเขาอยู่ที่ตีนเขามาโดยตลอด

“พี่ใหญ่อู๋!” หงหลิงกระโดดเข้ามา กอดแขนของเขาด้วยความยินดี “ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นคุณ”

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ผมมองเห็นพวกคุณแล้ว ไม่กล้าเข้าไปเผชิญหน้า”

เฉินเต้าซวนโบกมือหนึ่งที ปิดกั้นแสงและเสียง ค่อยถาม : “อู๋เป่ย คนที่ขึ้นไปบนเขาคนนั้น เป็นนายจริงๆเหรอ”

อู๋เป่ยพยักหน้า : “เป็นผมเอง พ่อบุญธรรม คุณชายเทียนซวีคนนั้นผมเป็นคนปลอมตัวเอง คุณชายเทียนซวีตัวจริงต้องการฆ่าผม เลยถูกผมฆ่ากลับ”

เฉินเต้าซวนตัวสั่นสะท้าน เขาถอนหายใจหนึ่งที : “หน้าสิ่วหน้าขวาน ไม่มีเวลาไปสนใจเยอะขนาดนั้นแล้ว ฆ่าได้ดี”

อู๋เป่ย : “ข้างบน ดินแดนการทดลองการฝึกซ้อมที่ต้าเต้าจวินพยัคฆ์มังกรทิ้งไว้ ผมผ่านการทดลองการฝึกซ้อมไปหนึ่งด่านแล้ว รอให้ผมกลายเป็นเซียนกษัตริย์ชั้นประตูมังกร ก็สามารถเข้าร่วมด่านที่สองของการทดลองการฝึกซ้อมได้”

หงหลิง : “พี่ใหญ่อู๋ ทำไมดินแดนเซียนพยัคฆ์มังกรถึงหายไปล่ะ”

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ไม่ได้หายไปไหน เพียงแค่ถูกผมเก็บเอาไว้แล้ว ตอนนี้ผมเป็นเจ้าของดินแดนเซียนพยัคฆ์มังกร”

เฉินเต้าซวนพูดอย่างจริงจัง : “อย่างที่คาดนายเป็นคนโชคดี ต่อจากนี้ นายอย่าเคลื่อนไหวไปเรื่อย ตั้งใจทะลวงให้ดี กลายเป็นตี้เซียนเมื่อไหร่ ค่อยออกมาตอนนั้น”