ตอนที่ 1130
บทที่ 1131 ความขัดแย้งที่เกิดจากหญิงสาวคนหนึ่ง
October 21, 2026
เย่เสวียนหัวเราะฮ่าฮ่า : “ตอนนี้พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้ว ไว้มีเวลาผมจะพาคุณไปหาอาจารย์อู๋ ให้เขาช่วยแนะนำให้คุณสักหน่อย”
ลั่วเฟยดีใจอย่างมาก : “จริงเหรอ”
เย่เสวียนพูด : “แน่นอนอยู่แล้ว”
ทั้งสองคนคุยไปด้วยเดินไปด้วย ดึงดูดความสนใจของนักเรียนที่อยู่รอบๆทีละคน
อย่างไรก็ตาม มีชายสูงใหญ่คนหนึ่งขวางอยู่ตรงหน้า จ้องเย่เสวียน : “ไอ้น้อง ความกล้านายไม่น้อยเลยนะ!”
เย่เสวียนเป็นคนนิสัยเสียมาแต่กำเนิด ทันทีที่เห็นก็รู้ได้ทันทีว่ามาหาเรื่อง เขาหัวเราะอย่างเย็นชา : “ความกล้าของนายมากกว่า กล้ามารุกรานนายน้อยอย่างฉัน”
ชายคนนั้นหัวเราะอย่างเยือกเย็นชา : “มาใหม่ใช่ไหม แม้แต่คุณชายเว่ยอย่างฉันก็ไม่รู้จัก!”
เย่เสวียนเป็นคนที่ไม่หลงกลใครง่ายๆ พูด : “นายตาบอดเหรอ คิดไม่ถึงเลยว่าจะไม่รู้จักฉัน”
สีหน้าของคนที่เรียกตัวเองว่าคุณชายเว่ยจมลง พูด : “แกอยากตายเหรอ!”
ไม่รู้ว่าคนพุ่งออกมาจากไหนสองคน กระโจนใส่เย่เสวียนจากซ้ายขวา
พลังยุทธ์ของเย่เสวียนก็ไม่อ่อนแอเช่นกัน ภายใต้คำแนะนำของอู๋เป่ย เดินทีละขั้นตอนจนมั่นคงอย่างมาก ตอนนี้เขาก็เป็นคนเซียนแล้วเหมือนกัน แต่คนที่ลงมือกับเขากลับเป็นตี้เซียนขั้นหยางบริสุทธิ์ แข็งแกร่งอย่างมาก เขาเพียงแค่รู้สึกว่าไหล่จมลง ถูกคนกดไว้บนพื้น
แต่สมควรแล้วที่เขาได้รับการสืบทอดจากอู๋เป่ย ร่างกายเอียงเล็กน้อย แตะหนึ่งในนั้นจนบินออกไป อีกคนโกรธอย่างมาก ต่อยหนึ่งฝ่ามือไปที่หลังคอของเขา
เย่เสวียนหดคอทันที แม้ว่าหนึ่งฝ่ามือนั้นจะต่อยจนเขาเจ็บ แต่กลับไม่สามารถทำให้เขาบาดเจ็บได้ แขนที่ว่างของเขา ต่อยออกไปหนึ่งหมัด ต่อยใต้คางของอีกฝ่าหลุดโดยตรง
หลังจากนั้น เขากลิ้งบนพื้นหนึ่งที ก็มาอยู่ตรงหน้าคุณชายเว่ยแล้ว จับข้างล่างของเขาหนึ่งที จับโดนไอ้นั่นเต็มๆ ออกแรงบีบอย่างแรง
“โอ๊ย.....”
คุณชายเว่ยส่งเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือด ค่อยๆคุกเข่าลงบนพื้น เซี่ยขวง หลี่เทียนซือและคนอื่นๆที่อยู่ไม่ไกลก็ตอบสนองกลับมาเช่นกัน ทันทีที่เข้ามาก็กระทืบคุณชายเว่ยคนนี้ไปหลายที
คุณชายเว่ยที่น่าสงสาร ถูกทุบตีจนกลายเป็นหัวหมูทันที กอดหัวแล้วร้องไห้
ทุบตีเขาเสร็จ เย่เสวียนจัดระเบียบเสื้อผ้า มองไปทางลั่วเฟยที่กำลังอึ้ง พูด : “ลั่วเฟย ไป พวกเราไปกินข้าวกัน”
ลั่วเฟยกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอถาม : “คุณรู้ไหมว่าคุณชายเว่ยเป็นญาติของใคร”
เย่เสวียนอึ้งทันที : “ญาติใครเหรอ”
ลั่วเฟย : “เขาเป็นหลานชายของอาจารย์หยาง ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้จักรพรรดิที่เพิ่งเกิดใหม่ เย่เสวียน คุณมีปัญหาแล้ วรีบไปหาอาจารย์อู๋ มีแค่เขาเท่านั้นที่สามารถปกป้องคุณได้”
ฟังถึงตรงนี้ เย่เสวียนรู้ได้ทันทีว่าแย่แล้ว ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้จักรพรรดิเลยนะ ได้ยินทวดน้อยของตัวเองบอกว่า ปัจจุบันเขาเป็นแค่ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ระดับหนึ่ง
เพียงแต่ในเวลานี้ แน่นอนเขาไม่สามารถแสดงความกลัวออกมาได้ พูดอย่างไม่แยแส : “ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้จักรพรรดิมีอะไรน่าอวด ทวดน้อยของผมแข็งแกร่งกว่าเขาเป็นร้อยเท่า!”
ลั่วเฟยถอนหายใจเบาๆหนึ่งที : “ฉันขอตัวก่อนนะ คุณดูแลตัวเองด้วย”
เห็นว่าลั่วเฟยหนีไปแล้ว เย่เสวียนก็เริ่มกระวนกระวายแล้ว เขาถามหลี่เทียนซือ : “เทียนซือ นายคิดว่าทวดน้อยสามารถเอาชนะปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้จักรพรรดิอะไรนั่นไหม”
สำหรับความแข็งแกร่งของอู๋เป่ยนั้น หลี่เทียนซือค่อนข้างเข้าใจเช่นกัน เขาพูด : “เพียงแค่ไม่ใช่เซียนสวรรค์ คุณชายเอาชนะได้หมด”
ฟังเขาพูดแบบนี้ เย่เสวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก : “แล้วจะกลัวอะไรอีก ไป กินข้าวกัน ฉันเลี้ยงเอง!”
หลี่เทียนซือ เย่เสวียนและคนอื่นๆไปกินข้าวที่โรงอาหาร คุณชายเว่ยคนนั้นถูกคนหามไปที่หน้าอาคารไม้ไผ่เล็กแห่งหนึ่งแล้ว ภายในอาคารเล็ก มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างใน อายุประมาณสามสิบต้นๆ
เมื่อเห็นมองเห็นคุณชายเว่ยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำมูกและน้ำตา ขมวดคิ้วเล็กน้อย : “จื้อต๋า ใครทำร้ายนายจนกลายเป็นสภาพแบบนี้”
คุณชายเว่ยคนนี้ชื่อเว่ยจื้อต๋า เขาพูดด้วยเสียงร้องไห้ : “คุณน้า เป็นนักเรียนมาใหม่คนหนึ่ง”
หนึ่งในชายหลายคนที่ส่งเขามาที่นี่ มีคนหนึ่งพูด : “อาจารย์หยาง คนผู้นั้นเป็นนักเรียนที่อาจารย์อู๋พามา ชื่อว่าเย่เสวียน”
อาจารย์อู๋เหรอ ชายหนุ่มคนนั้นพูด : “อู๋เป่ยปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ระดับหนึ่งคนนั้นเหรอ”
ชายหลายคนพยักหน้า : “ใช่”
ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเย็นชา : “ตีสุนัขก็ต้องดูเจ้าของ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เห็นฉันอยู่ในสายตา”
เขาโบกมือหนึ่งที ข้างหลังมีนักเรียนสองคนเดินออกมา สองคนนี้ล้วนแล้วเป็นอัจฉริยะของโรงเรียน ตอนนี้ตกอยู่ภายใต้การดูแลของเขาแล้ว สองคนนี้ ล้วนแล้วเป็นเซียนกษัตริย์ คนหนึ่งเป็นเซียนกษัตริย์ขั้นประตูมังกร คนหนึ่งเป็นเซียนกษัตริย์ขั้นหยินหยาง
“พวกนายสองคนไปช่วยจื้อต๋าระบายความโกรธ เป็นหรือตายไม่ต้องสนใจ” เขาพูดอย่างไม่แยแส