บทที่ 1157 พลังอันยิ่งใหญ่นั้นไร้เหตุผล

อู๋เป่ยไม่รีบร้อนขึ้นไปบนเวที เขาถามหลัวเต้ายี่ "ท่านคณบดีเคยได้ยินศาลาหลิงเซียนมาก่อนไหม?"

หลัวเต้ายี่ "พึ่งรู้เมื่อไม่นานมาถึงการมีอยู่ของศาลาหลิงเซียน"

อู๋เป่ย "ในบรรดาอัครเสนาบดีทั้งสิบสอง มีคนของพวกคุณไหม?"

หลัวเต้ายี่ "มีอยู่สองคน"

อู๋เป่ยก็ไม่ได้ถามต่อมาก ตอนนีเขารู้แล้วว่าอัครเสนาบดีทั้งสองคนนั้นอาจจะไม่มีอำนาจมากนัก มิเช่นนั้นอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายก็คงไม่มีลงมือกับเขา

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เขายังมีผู้สนับสนุน ใครก็ตามที่กล้าคุกคามเขาจะต้องถูกโจมตีจนตาย! หากเอาชนะไม่ได้ ก็ไปเชิญผู็อาวุโสหลงจวินมา!

อู๋เป่ยมองดูครุ่หนึ่ง จึงพบว่าในที่นั่งเวทีมีปรมาจารย์คนหนึ่งอยู่ ชายคนนีอายุยี่สิบตนๆ ดวงตาราวกับสายฟ้า ใครกตามที่ท้าทายเขาจะตองพ่ายแพ้ดวยสามหมัดสองเตะ

"ชายคนนั้นคือเซียวชื่อกุ้ย" เถี่ยวซวนที่อยู่ข้างๆร้องเตือน

อู๋เป่ย "บุคคลนีค่อนข้างทรงพลัง แต่เขาไม่นับว่าอยู่ในระดับสูง"

เถี่ยวซวน "รองคณบดีอู๋เป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ในตำนาน จึงเป็นธรรมดาที่จะดูถูกเขา แต่ในสยตาพวกเรา เขาเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งนัก"

ในขณะนั้น มีร่างหนึ่งกระโดดขึ้นไปในเวทีวงแหวนและท้าทายเซียวชื่อกุ้ย

เมื่อเห็นบุคคลนี้ เหลิงหยินก็พูดว่า "โอวหยางหยู ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ขั้นสี่"

อู๋เป่ย "โอวหยางหยูนี้ไม่ง่ายเลย ไม่แน่เขาอาจจะไม่แพ้"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา เถี่ยวซวนและคนอื่นๆต่างตกตะลึง "ความแขงแกร่งของเขาเทียบได้กับเซียวชื่อกุ้ยเหรอ?"

อู๋เป่ยเหลือบมองดูเล็กน้อยแล้วพูดว่า "เกรงว่าจะดีกว่าเล็กน้อย"

หลัวเต้ายี่ยิ้มแล้วพูดว่า "เป็นอู๋เป่ยที่มีสายตาเฉียบคม โอวหยางหยูนี้พึ่งกลับไปที่ตระกูลโอวหยางเมื่อไม่กี่วันมานี้ เมื่อเขากลับมาเขาก็มาหาฉัน บอกว่าอยากจะเข้าร่วมการประชุมศิลปะการต่อสู้นี้ ฉันรู้ถึงเหตุผลของความมุ่งมั่นของเขา จึงถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ พบว่าเขาได้รับการสืบทอดพลังสายเลือดที่แข็งแกร่งจากตระกูลโอวหยางมา ดังนั้นความแข็งแกร่งของเขาจึงเติบโตอย่างก้าวกระโดด"

เถี่ยวซวน "สืบทอดพลังแห่งสายเลือด?"

หลัวเต้ายี่ "มีบ้างตระกูล มีการเปิดสายเลือดของบรรพบุรุษได้ คุณสมบัติของโอวหยางหยูนั้นดีอยู๋แล้ว ตระกูลโอวหยางจึงทุ่มเทความพยายามทั้งหมดเพื่อฝึกฝนเขา"

ในขณะที่หลายคนกำลังคุยกันโอวหยางหยูและเซียวชื่อกุ้ย ทั้งสองมีการเคลื่อนไหวที่ยอดเยี่ยม ทักษะอันลึกซึ้ง หมัดและการเตะแต่ละครั้งมีพลังอันยิ่งใหญ่

อู๋เป่ยมองดูอยู่ครู่แล้วพูดว่า "โอวหยางหยูกำลังจะชนะแล้ว"

เมื่อพูดจบ ทั่วทั้งร่างกายของโอวหยางหยูก็ระเบิดระเบิดแสงสีเหลืองเข้มออกมา จากนั้นเซียวชื่อกุ้ยก็บินออกไปราวกับว่าเขาถูกโจมตีด้วยพลังมหาศาล

หลังจากเขาร่อนลง เซียวชื่อกุ้ยยังคงอาเจียนออกมาเป็นเลือดใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกระดาษขาว เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

เถี่ยวซวนรู้ประหลาดใจ "เขาทำได้ยังไงกัน?"

อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น "วิธีการสืบทอดทางจากเลือด"

เซียวชื่อกุ้ยพ่ายแพ้ต่อโอวหยางหยู เป็นผลลัพธ์ที่เกินความคาดหมายของใครหลายๆคน

"สมกับเป็นอาจารย์ของสำนักเหนือ การประชุมศิลปะการต่อสู้เพื่ออำนาจครั้งนี้จะต้องดุเดือดมากแน่ๆ"

"ถูกต้อง ความตื่นเต้นยังอยู่ในตอนท้าย บุคคลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในสำนักเหนือเราคือ ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ในตำนานอู๋เป่ย ความแข็งแกร่งของเขาจะตองเหนือกว่าโอวหยางหยูมากๆแน่"

"อย่าดูถูกคนอื่นไป ฉันได้ยินมาว่ามีอัจฉะริยะจากโลกเซียนด้วย พวกเขาจะต้องไม่ด้อยไปกว่าอู๋เป่ยหรอกมั้ง?"

โอวหยางหยูเอาชนะเซียวชื่อกุ้ย ยืนหยัดเป็นเจ้าแห่งสังเวียน และเป็นเจ้าแห่งสังเวียนคนใหม่

ในเวลานี้ จู่ๆก็มีพระราชวังเซียนบินมาจากทางตะวันออก! ปรมาจารย์จากพระราชวังเซียนอยู่บนอากาศ มีอาคารสยงามและห้องหยก บรรยากาศของเซียนมีหมอกและเสียงเปียโนแผ่งเบาซึ่งฟังแล้วรื่นหูยิ่งนัก

ทันใดนั้น พระราชวังเซียนก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนไป แม้แต่เจ้าแห่งสังเวียนก็เงยหน้าขึ้นมองดู

มีคนในฝูงชน รู้จักพระราชวังนี้ คนนั้นตกตะลึงแล้วอุทานว่า "เป็นวิหารชิวหลัว!"