บทที่ 1176 ปกป้องด้านหนึ่ง

สิ้นสุดเสียง เด็กในชุดแดงหายไป หอกสั้นสีแดงปรากฏขึ้นต่อหน้าอู๋เป่ย เขาจับหอกสั้นเอาไว้ พูด : “คุณให้ผมขัดเกลาคุณเหรอ”

เสียงของเด็กในชุดแดงดังขึ้น : “นายขัดเกลาฉันตอนไหน ถึงเวลานั้นถึงจะสามารถขัดเกลาสมบัติชิ้นที่สองได้”

อู๋เป่ย : “ไม่มีการจำกัดเวลาเหรอ”

เด็กในชุดแดง : “ไม่มี รอให้นายขัดเกลาสมบัติทั้งยี่สิบสี่ชิ้นแล้ว ก็จะเป็นผู้สืบทอดของโตวเป่าเต้าจวิน”

สิ้นสุดเสียง แสงหนึ่งวิ่งผ่าน เขาและหอกสั้นหายไปแล้ว

ชายชราจับหนวด พูด : “คุณสมบัติของคนผู้นี้ดีอย่างมาก ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นจักรพรรดิมนุษย์ ดูเหมือนว่าพวกเรามีความหวังแล้ว”

วินาทีต่อมา อู๋เป่ยกลับไปถึงชั้นหนึ่งโดยตรง เขาเก็บหอกสั้น หันหน้าแล้วเดินออกไปข้างนอก

ในเวลานี้ คนอื่นๆยังคงกำลังค้นหาสมบัติ เพื่อต้องการเลือกสิ่งของที่เหมาะสมจากสิ่งของที่นับไม่ถ้วนเหล่านี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นสิ่งที่ยากมาก ทุกคนต่างกังวลอย่างมาก

ตอนนี้ทุกคนเห็นว่าอู๋เป่ยกำลังเดินออกไป คิดว่าเขาหมดความอดทนแล้ว สุ่มเลือกสิ่งของหนึ่งร้อยชิ้นแล้วเอาของออกไป

เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ จู่ๆก็มีคนๆหนึ่งขัดขวางเขา คนผู้นี้เป็นตี้เซียนขั้นอมตะ ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีเขียว เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

“ส่งของของคลังประเทศออกมา ไม่อย่างนั้นตาย!” อีกฝ่ายพูดอย่างเย็นชา มองออกได้ เขาต้องการปล้นของ!

“แกร็ก!”

อู๋เป่ยเตะออกไปหนึ่งทีเร็วปานสายฟ้า ขาทั้งสองข้างของตี้เซียนขั้นอมตะหักในเวลาเดียวกัน กรีดร้องและล้มลงกับพื้น

“แกร็ก! แกร็ก!”

อู๋เป่ยเดินไปข้างหน้าเตะอีกหลายที เตะกระดูกทั้งหมดในร่างกายของเขาแตกเป็นชิ้น ๆ หลังจากนั้นถาม : “ขยะอย่างแกก็กล้าออกมาปล้นของเหรอ”

ตี้เซียนขั้นอมตะคนนี้เจ็บปวดจนเกือบจะหมดสติ พูดอย่างหมดเรี่ยวแรง : “แกกล้าทำร้ายฉัน ฉันคือ.....”

“พุฟ”

อู๋เป่ยเตะหัวของเขาแตกทันที หลังจากนั้นโยนศพเข้าไปในทะเลสาบ พูดอย่างเย็นชา : “ขยะอย่างแกแบบนี้ กองกำลังที่อยู่เบื้องหลังของแกก็เป็นขยะเช่นกัน ฉันไม่อยากฟัง!”

ผู้ฝึกฝนที่อยู่รอบๆมองเห็นฉากนี้ อดไม่ได้ที่จะขนลุก ตี้เซียนขั้นอมตะคนหนึ่งถูกฆ่าตายทั้งเป็นแบบนี้เหรอ

อู๋เป่ยฆ่าคนผู้นี้ตาย ออกจากสถาบันโดยตรง กลับมาที่สำนักงานใหญ่ของพรรคเทียนหลง

ระหว่างทางไปหลิงซี : “โลกภายนอกเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่ความวุ่นวายแบบนี้อยู่ได้ไม่นาน ความสมดุลของอำนาจจะเกิดขึ้นในไม่ช้า”

ในฐานะจักรพรรดินี เธอมีประสบการณ์เยอะอย่างมาก ภายในใจมีการคาดการณ์แล้ว

อู๋เป่ยพยักหน้า : “สถานการณ์ปัจจุบันค่อนข้างเหมือนกับช่วงเวลาที่มีปัญหาในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ขุนศึกต่างๆ ต่อสู้กันในระยะประชิด สุดท้ายแต่ละคนก็ครอบครองที่ดินผืนหนึ่ง เข่นฆ่ากันเอง กองกำลังที่มีอำนาจที่เดินจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเหลือเพียงกองกำลังใหญ่ไม่กี่กองกำลัง และประเทศจะต้องปกป้องพื้นที่หลักเหล่านี้ ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่ถึงจะแข่งขันกับผู้นำจากกองกำลังต่างๆได้”

กลางดึก อู๋เป่ยหยิบหอกสั้นนั้นออกมาแล้วเริ่มขัดเกลามัน อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พลังจิตของเขาไหลเข้าไปในหอกสั้น ถูกสะท้อนกลับด้วยพลังอันแหลมคม ลองไปหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ

“คิดไม่ถึงเลยว่าจะขัดเกลายากขนาดนี้” เขาส่ายหน้า ทำได้แค่เก็บหอกสั้น

“คืนนี้ ฉันจะฝึกฝ่ามือตถาคตให้สำเร็จให้ได้” เขาพูดในใจ

วิชาตถาคตระดับที่เจ็ด ระดับที่เจ็ดเรียกว่าฝ่ามือตถาคต มีทั้งหมดสิบกระบวนท่า สุดท้ายรวมสิบกระบวนท่าเป็นหนึ่ง ฝ่ามือตถาคตก็สมบูรณ์แบบแล้ว ทรงพลังอย่างมาก

ก่อนหน้านี้ เขาฝึกฝนตราจินกังพุทธะกระบวนท่าที่หนึ่งสำเร็จแล้ว ต่อจากนี้ก็ต้องฝึกกระบวนท่าที่สองถึงสิบให้สำเร็จ

สิบกระบวนท่านี้สามารถทำได้ทีละกระบวนท่า ทั้งหมดเป็นกระบวนท่าที่ทรงพลังอย่างมาก อู๋เป่ยก้าวเข้าสู่เส้นทางจักรพรรดิแล้ว ตอนนี้กลับมาฝึกพวกมันอีกครั้งกลับง่ายอย่างมาก ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ฝึกสำเร็จแล้ว

หลังจากนั้น เขารวมสิบกระบวนท่าเป็นหนึ่งเดียว ทดลองใช้งานฝ่ามือตถาคต ตอนที่ใช้วิชาฝ่ามือนี้ ต้องอยู่ในที่โล่ง

ใช้งานวิชาฝ่ามือตถาคตครั้งแรก เขารู้สึกร่างกายอึดอัดอย่างมาก ใช้พลังไปแค่หนึ่งในสามก็หยุดลงมา

“คิดไม่ถึงเลยว่าจะยากขนาดนี้” เขาคิดสักพัก หยิบกระจกฮาวเทียนออกมา ส่องตัวเอง