บทที่ 1203 หนีภัยพิบัติไม่พ้น

ครั้งที่แล้ว อู๋เป่ยต่อสู้กับมังกรเจียวสองหัวตัวนี้อย่างสูสี แต่ตอนนี้เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว โจมตีหนึ่งหมัดออกไป มังกรเจียวสองหัวระเบิดทันที พลังหมัดที่น่าสะพรึงกลัวที่เหลือตกอยู่ที่ชายวัยกลางคน

“บูม!”

ร่างกายของชายวัยกลางคนระเบิดเป็นเสี่ยงๆ อวัยวะภายในทั้งหมดกลายเป็นโคลน ตกในทันที

ฆ่าวัยกลางคนเสร็จ อู๋เป่ยถามอวิ๋นซี : “เมืองหยางแห่งนี้ ตระกูลอวิ๋นสามารถยึดครองได้ไหม”

อวิ๋นซีพูด : “ทันทีที่ท่านทวดหยางตาย ตระกูลหยางก็จบแล้ว เพียงแต่ญาติของตระกูลหยางไม่มีทางจบแบบนี้อย่างแน่นอน”

อู๋เป่ย : “ชาวเมืองหยางถูกกดขี่อย่างรุนแรง ทำลายล้างตระกูลหยาง ก็ถือว่าเป็นการทำเรื่องดีเช่นกัน”

อวิ๋นซี : “ที่แห่งนี้ เปลี่ยนเป็นเมืองอู๋ดีไหม”

“เมืองอู๋เหรอ” อู๋เป่ยครุ่นคิดสักพัก รู้สึกว่าก็ได้เหมือนกัน แซ่อู๋แม้ว่าจะเป็นแซ่ของพ่อที่เลี้ยงดู แต่อู๋เป่ยเป็นชื่อของเขาตั้งแต่เล็กจนโต ตอนนี้ยังเป็นนามแฝงของเขาด้วย

“งั้นก็เปลี่ยนเป็นเมืองอู๋แล้วกัน ผมเป็นเจ้าเมืองเอง!”

ทันใดนั้น เขาขับไล่คนทั้งหมดของตระกูลหยางออกจากเมือง มีปรมาจารย์หลายคนในตระกูลหยาง แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอู๋เป่ย หยางเซินฉื่อก็เป็นหนึ่งในนั้น สามารถทำได้แค่หลบหนีอย่างหมดหนทาง

ขับไล่คนของตระกูลหยางแล้ว อู๋เป่ยใช้พลังจิตของตัวเองเพื่อแสดงภาพลักษณ์ของตัวเองในจิตใจของผู้อยู่อาศัยทุกคน บอกกับพวกเขาว่า เมืองหยางเปลี่ยนชื่อว่าเป็นเมืองอู๋ เขาเป็นเจ้าเมืองคนใหม่

อันที่จริงประชาชนขยันและมีความรับผิดชอบมากที่สุด เพียงแค่ให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้น ถ้าหากพวกเขามีอาหารและเสื้อผ้าก็จะทำงานหนักเพื่อสร้างมูลค่า

อวิ๋นซีจึงอยู่ต่อ ช่วยอู๋เป่ยจัดการเมืองอู๋ ประชาชนในเมือง มีสองล้านกว่าคน นอกเมืองมีพื้นที่ขนาดใหญ่ มีเกษตรกรมากกว่าสี่ล้านคน รวมทั้งหมดแล้วหกล้านกว่าคน

อู๋เป่ยเป็นเจ้าเมือง ได้รับการยกเว้นจากภาษีที่สูงเกินไปทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้น องค์กรก่อการร้าย เช่นค่ายหนามเลือดได้ถูกลบออกไปแล้ว

เขาก็ไม่มีเวลาไปตั้งกฎหมายเช่นกัน จึงคัดลอกกฎหมายและข้อบังคับของเหยียนหลงมาใช้ เขาไม่เก่งเรื่องการปกครอง ดังนั้นจึงให้อวิ๋นซีเรียกคนของตระกูลอวิ๋นมาบางส่วน มีการจัดตั้งสถานที่ราชการแห่งใหม่

ประชาชนของเมืองอู๋รู้สึกขอบคุณอู๋เป่ยอย่างมาก พวกเขาเคยใช้ชีวิตด้วยความกลัวมาก่อน ทำงานเหนื่อยแทบตายก็กินไม่อิ่ม และเขามักจะถูกตระกูลหยางรังแกอยู่บ่อยครั้ง ตอนนี้ดีแล้ว ไม่มีการเก็บภาษี ไม่มีการถูกรังแก ชีวิตจะง่ายขึ้นและมีความสุขยิ่งขึ้น

หลายคนตั้งแผ่นจารึกความเป็นอมตะของอู๋เป่ยที่บ้าน จะมีการถวายธูปและกราบไหว้เช้าเย็น

วันที่สองที่เมืองอู๋เปลี่ยนชื่อ มีแสงเซียนหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า ออร่าที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมท้องฟ้า

“มีตระกูลลี๋ห่ออยู่ที่นี่! ใครทำลายล้างตระกูลหยาง”

อู๋เป่ยไม่มองเลยด้วยซ้ำ ง้างมือขึ้นแล้วใช้ฝ่ามือตถาคต ฝ่ามือขนาดใหญ่ข้างหนึ่ง ล้อมรอบด้วยดวงดาว โจมตีไปทางคนที่อยู่ในแสงเซียนอย่างรุนแรง

การโจมตีครั้งนี้ ใช้พลังของยันต์เทพไท่อี่และยันต์เทพจื่อเวยด้วย เรียกได้ว่าใช้พลังทั้งหมด

“ตุ้ม!”

แสงเซียนสั่นอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่งเสียงครวญครางอู้อี้ หลังจากนั้นแสงเซียนหายไป คนที่พูดคนนั้นหนีกลับไป สุดท้ายไม่กล้าปรากฏตัว

อวิ๋นซีถาม : “ลี๋ห่อหยวนจงใช่ไหมห”

อู๋เป่ย : “คิดว่าน่าจะใช่ กินหนึ่งหมัดของผมไป คิดว่าเขาไม่กล้าลงมาที่โลกเบื้องล่างอีกแน่นอน”

พูดจบ ร่างกายของเขาเซเล็กน้อย รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย พูด : “ฝ่ามือตถาคตนี้ใช้ให้น้อยๆหน่อยดีกว่า”

พักผ่อนไปครึ่งวัน อู๋เป่ยค่อยฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติ

ในคืนนั้น เขาเริ่มฝึกฝนวิชาสร้างหยินหยาง วิชานี้มีสามรูปแบบ รูปแบบที่หนึ่งเป็นการฝึกพลังหยินหยางออกมา

สิ่งที่เรียกว่าพลังหยินหยาง หมายถึงการเปลี่ยนแปลงของหยินและหยางที่เกิดจากพลังของตนเอง เพียงแค่มีการเปลี่ยนแปลงแบบนี้ ก็มีพลังหยินหยางแล้ว

ตัวอย่างเช่นพลังเซียนฮุนหยวน มันก็สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงของหยินหยางได้เช่นกัน การเปลี่ยนแปลงแบบนี้ลึกลับอย่างมาก สามารถทำให้พลังของเขาได้รับการเปลี่ยนแปลงจนสั่นสะเทือนโลก

มีพลังหยินหยางแล้ว พลังของอู๋เป่ยจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนับไม่ถ้วน ตามสุภาษิตที่ว่า หนึ่งให้กำเนิดสอง สองให้กำเนิดสาม และสามให้กำเนิดทุกสิ่ง

หยางและหยิน ทั้งๆที่เป็นสิ่งที่ง่ายที่สุด แต่อู๋เป่ยต้องการตรัสรู้กลับเป็นเรื่องที่ยากอย่างมาก เขาไม่เข้าสู่สถานะของการตรัสรู้ไม่ได้ ในเวลาเดียวกัน ปล่อยบุคลิกภาพไท่ซางออกมา

ใช้เวลาไปเกือบหนึ่งวัน ในที่สุดเขาก็ตรัสรู้การเปลี่ยนแปลงหยินหยางสำเร็จ สิ่งนี้ทำให้เขาได้รับแรงบันดาลใจอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงเริ่มฝึกฝนคัมภีร์ดาบเทียนจี จนกระทั่งฝึกเจียนว่านที่สองสำเร็จ และดาบย้อนกลับแห่งความรอบรู้

ผ่านไปอีกสามวัน เจียนว่านทั้งสองนั้นเข้ากันเท่ากันแล้ว ปลดปล่อยแสงดาบออกมา อันหนึ่งเป็นสีทองสว่าง ส่วนอีกอันเป็นสีฟ้าเข้ม

เขาเรียกคัมภีร์ดาบเทียนจีว่าหยาง เรียกคัมภีร์ดาบเทียนจีว่าหยินว่าหยิน ตอนที่ใช้งาน แสงดาบสองแสงหนึ่งหยินและหนึ่งหยางผสานกัน ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าเหลือเชื่อ!