บทที่ 1263 สังหารปีศาจพยัคฆ์ แก้แค้นเพื่อประชาชน

ราชาเหลือบมองจินฉาน และกล่าวอย่างเคร่งขรึม : "ขุนนางทุจริตคนนี้ ฉันต้องการลงโทษเขาตามกฎหมาย เอาคนมา ลากตัวออกไป และฟันทิ้งซะ!"

เดิมทีแล้ว จ่ายเซี่ยงมีอำนาจมาก สองในสามของเสนาบดีในราชสำนักเป็นคนของเขา ราชาก็เกือบจะถูกเขาทำให้สูญเสียอำนาจไป ตอนนี้เสร็จสิ้นแล้ว ผู้วิเศษได้ลงมาจากฟ้า และควบคุมจ่ายเซี่ยงเอาไว้โดยตรง นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากจริงๆ!

อู๋เป่ยรู้สึกแปลกใจอย่างมาก เขาคาดไม่ถึงว่าราชาจะยืมดาบมาฆ่าคน และสังหารจ่ายเซี่ยงเช่นนี้

เพียงแต่เขาก็ไม่ได้ไยดี มองคนที่ถูกจับตัวออกไปอย่างไม่สนใจ และถูกตัดหัวในที่นั้นโดยตรง

ราชาลุกขึ้นยืน เขามีรูปร่างสง่างามและสูงใหญ่ และทักทายอู๋เป่ยอย่างอ่อนน้อม : "ยังไม่ทราบชื่อแซ่ของคุณเลยนะ"

อู๋เป่ย : "ฉันชื่ออู๋เป่ย เป็นอุปราชแห่งแคว้นหลงกั๋ว"

ราชาอินทรีทองคำตกตะลึง ในฐานะราชา ข่าวสารของเขาจะต้องได้รับอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ และทราบดีว่าถึงแม้เขาจะเป็นอุปราช แต่อำนาจในมือ เกรงว่าจะไม่ได้อ่อนแอไปกว่าราชาอินทรีทองคำเลย!

เขากล่าวทันที : "ที่แท้ก็เป็นอุปราชอู๋นี่เอง เป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้พบกับท่าน!"

อู๋เป่ย : "ฝ่าบาท สถานที่ที่ฉันอยู่ เป็นเพราะห่างไกลจากบ้านเกิดเมืองนอน ด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นจะต้องซื้อเสบียงอาหารและผักสดจำนวนมาก ไม่ทราบว่าจะสะดวกไหมครับ?"

ราชาอินทรีทองคำกล่าวทันที : "เพื่อความสัมพันธ์ฉันมิตรระหว่างทั้งสองแค้วน เรื่องนี้ฉันจะให้ขุนนางเป็นคนรับผิดชอบ ในการจัดหาเสบียงอาหารและผักสดไปให้แคว้นของคุณ และจะจัดหาไก่ปลาเนื้อไข่ให้อีกด้วย"

อู๋เป่ยเห็นว่าราชาองค์นี้พูดอย่างจริงใจ เขาจึงกล่าวว่า : "เช่นนั้นก้องขอบพระทัยฝ่าบาทอย่างมาก เราเป็นเพื่อนบ้านกัน ต่อไปหากฝ่าบาทประสบพบเจอความลำบากยากแค้นอะไร ก็มาหาฉันได้เสมอ ตราบใดที่ฉันสามารถทำได้ ฉันจะไม่บ่ายเบี่ยงอย่างแน่นอน"

ราชาอินทรีทองคำดีใจ : "เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณอุปราชอู๋เป็นอย่างยิ่ง!"

หลังจากนั้น ราชาอินทรีทองคำท่านนี้ก็ได้จัดงานเลี้ยงขึ้นมา เพื่อปรนนิบัติดูแลคณะของอู๋เป่ย

ในงานเลี้ยง ทั้งสองคนได้พูดคุยกันอย่างมีความสุข ในเวลานี้เขาจึงได้ทราบว่า ราชาอินทรีทองคำท่านนี้ มีชื่อว่าอวี๋เจียน

หลังจากที่อวี๋เจียนดื่มเหล้าไปหลายแก้ว เขาก็พูดมากยิ่งขึ้น ด้วยสีหน้าโศกเศร้า กล่าวว่า : "อุปราชอู๋ ฉันในฐานะราชา อันที่จริงก็รู้สึกเสียใจอย่างมาก อย่างเช่นจินฉานคนนั้นที่ถูกสังหารไป โจรชั่วคนนี้ได้ควบคุมดูแลอำนาจการบริหารราชสำนัก ขุนนางส่วนใหญ่เป็นคนของเขา โชคดีที่มีอุปราชอู๋ลงมือในวันนี้ จึงทำให้ฉันสามารถกำจัดอันตรายร้ายแรงที่ซ่อนอยู่ได้"

อู๋เป่ย : "ท่านได้รับมรดกราชวงศ์นี้มาเก้าชั่วอายุคนแล้ว ดังนั้นท่านควรจะมีอำนาจการควบคุมประเทศอินทรีทองคำอย่างแข็งแกร่งจึงจะถูกต้อง"

อวี๋เจียนยิ้มเจื่อนๆ : "ในดินแดนมีสี่สำนักใหญ่ สำนักเซิ่งยิงดั้งเดิมนั้นได้หายไปแล้ว แต่สำนักดาบเทียนตี้จะแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ส่วนอีกสามสำนัก ก็ไม่สามารถยั่วยุได้ง่ายๆ ราชาอย่างฉันเมื่อได้พบเจอท่านประมุขของพวกเขาก็จะต้องนอบน้อมถ่อมตน"

อู๋เป่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "ราชาอย่างท่านนี้ ช่างไม่มีความสุขเลยจริงๆ"

อวี๋เจียนยกแก้วขึ้นมา : "อุปราชอู๋ ฉันขอดื่มให้คุณแก้วหนึ่ง!"

ในการสนทนา อู๋เป่ยพบว่าอวี๋เจียนเป็นคนตรงไปตรงมา เขาจึงรู้สึกประทับใจ และกล่าวทันทีว่า : "ต่อไปฉันยังมีเรื่องอีกมาก ที่จะต้องรบกวนฝ่าบาท ฉะนั้นฝ่าบาทไม่จำเป็นจะต้องเกรงใจฉันหรอก มีเรื่องอะไรที่ต้องการจะให้ช่วยเหลือ ก็แค่บอกมาเท่านั้น"

อวี๋เจียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า : "เทือกเขาตะขาบที่ห่างจากเมืองอินทรีทองคำไปแปดร้อยไมล์ มีราชาปีศาจท่านหนึ่ง ทุกๆ ปีแคว้นของฉันจะต้องมอบคนเป็นๆ หนึ่งแสนคน เพื่อเซ่นสังเวยให้ลูกหลานปีศาจของเขากิน เป็นเวลา 67 ปีแล้ว ที่ฉันมีใจอยากจะฆ่าราชาปีศาจคนนี้ ทำอย่างไรได้ศักยภาพของฉันมีขีดจำกัด ลูกน้องก็ไม่มียอดฝีมือเลย"

เมื่อฟังเขาพูดจบ อู๋เป่ยก็เข้าใจความหมายของเขาทันที จึงเอ่ยถามว่า : "ราชาปีศาจมีพลังยุทธ์อะไรกัน?"

อวี๋เจียน : "เคยมีเซียนสุญญตาต่อสู้กับมัน และถูกมันกินไปแล้ว"

"เป็นปีศาจอะไร?" อู๋เป่ยเอ่ยถามอีกครั้ง

"ปีศาจพยัคฆ์ มันกินคนเป็นๆ ไปมากมาย หล่อหลอมวิญญาณจนกลายเป็นสมิง ศักยภาพจึงแข็งแกร่งมาก เฮ้อ ในฐานะราชาของแคว้น ฉันไม่สามารถปกป้องพสกนิกรของตนเองได้ มันช่างน่าละอายจริงๆ!"

ดวงตาของอู๋เป่ยประกายแสงเย็นชา : "ปีศาจพยัคฆ์สมควรตายคนนี้ ฝ่าบาทรอฉันชั่วประเดี๋ยวเดียว ฉันจะไปตัดหัวปีศาจพยัคฆ์ เพื่อแก้แค้นให้แก่ประชาชนที่ตายไป!"

อวี๋เจียนตกตะลึง ไม่รอให้พูดโน้มน้าวเขา อู๋เป่ยได้หายไปจากที่นั่นแล้ว

โดยรอบเทือกเขาตะขาบ เต็มไปด้วยภูผาวารีที่ยากแค้น และมีแมลงมีพิษอยู่ทุกที่ ในเทือกเขา มีปีศาจพยัคฆ์ตนหนึ่ง เขากลายเป็นปีศาจเมื่อ 130 ปี ตอนนี้พลังยุทธ์ค่อยๆ ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น และกลืนกินคนเป็นๆ ตลอดทั้งปี