ตอนที่ 1273
บทที่ 1275 ใช่แล้ว ฉันกำลังข่มขู่คุณอยู่
October 21, 2026
ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลงเซี่ยงเทียนจุน เขามองไปรอบ ๆ แล้วถามว่า : “เกิดเรื่องอะไรขึ้น ? เขาเป็นใคร？”
หลงเซี่ยงเทียนจุนคนนี้ไม่รู้จักอู๋เป่ย ดังนั้นเขาจึงถามเหลียนเฉิงเซี่ยง
เหลียนเฉิงเซี่ยง : “อธิการบดี บุคคลนี้บุกเข้าไปในอาคารไม้ไผ่ของท่าน และจะขโมยวิขา แต่ถูกเราล้อมไว้ที่นี่ครับ”
หลงเซี่ยงเทียนจุนเหลือบมองอู๋เป่ย แล้วพูดว่า : “คุณกล้าหาญมาก ถึงกล้ามาขโมยของของฉัน！”
อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น : “สวัสดีครับอธิการบดี ก่อนหน้านี้ผมอยากจะประเมินคุณสมบัติของอาจารย์ที่ปรึกษาระดับสามดาว ดังนั้นคนที่ชื่อเหลียนเฉิงเซี่ยงจึงพาผมมาที่นี่ พอเขาเรียก ก็มีคนตอบรับ แล้วให้ผมเข้าไปในตึกไม้ไผ่ ผมไม่ได้หยิบอะไรในอาคารไม้ไผ่เลย หลังจากรอไม่นาน ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนข้างนอกบอกว่ามีคนขโมยวิชาของอธิการบดี เห็นได้ชัดว่า เป็นเหลียนเฉิงเซี่ยงที่ใส่ร้ายผม”
หลงเซียงเทียนจุนหัวเราะ : “วางแผนใส่ร้ายคุณ ? คุณจะพิสูจน์ได้อย่างไร？“
อู๋เป่ยกล่าว : “อธิการบดีคงเคยได้ยินเรื่อง‘คำสาปแห่งการโกหกใช่มั้ยครับ？”
หลงเซี่ยงเทียนจุน : “คำสาปแห่งการโกหก ? มีคำสาปเช่นนี้จริง ๆ คุณพูดถึงมันทำไม？”
อู๋เป่ย : “ผมบังเอิญรู้จักคำสาปนี้พอดี ตอนนี้ ผมอยากสาปเขาด้วยคำสาปแห่งการโกหกนี้ ถ้าเขากล้าพูดโกหกแม้แต่ประโยคเดียว ร่างกายของเขาจะเน่าเปื่อยทันที และวิญญาณของเขาจะถูกทำลาย ในทำนองเดียวกัน ถ้าผมโกหก ผมก็จะมีชะตากรรมเช่นเดียวกับเขา”
หลังจากพูดจบเขาก็ถามเหลียนเฉิงเซี่ยง : “คุณกล้าไหม ? ”
สีหน้าของเหลียนเฉิงเซี่ยงดูแย่ โดยปกติแล้วเขาไม่เห็นด้วยกับคำขอใด ๆ ของ อู๋เป่ย และพูดอย่างเย็นชา : “คุณในฐานะหัวขโมย คุณมีคุณสมบัติอะไรที่จะร่ายคำสาปได้ ? นอกจากนี้ใครจะรู้ว่าคุณต้องการใช้คำสาปเพื่อทำร้ายฉันหรือไม่？”
อู๋เป่ยมองไปที่หลงเซี่ยงเทียนจุน : “อธิการบดี คุณก็ไม่เชื่อผมเหมือนกันเหรอ ? ”
หลงเซี่ยงเทียนจุนพูดอย่างใจเย็น : “หากคุณไม่สามารถพิสูจน์ได้ ฉันก็สามารถฆ่าคุณได้ทันที”
อู๋เป่ยหัวเราะแล้วพูดว่า : “ฆ่าผม เกรงว่าคุณจะไม่มีสิทธิ์นั้น”
เขาแสดงสัญลักษณ์ของอุปราชและพูดอย่างใจเย็น : “ฉันได้รับความอยุติธรรมที่ไม่ยุติธรรมที่นี่ และตอนนี้ฉันต้องการขอให้จักรพรรดิแคว้นหลงกั๋ว แก้ไขความคับข้องใจของฉัน！”
หลงเซี่ยงเทียนจุนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง : “คุณคืออุปราช ! ”
อู๋เป่ยได้แอบส่งสารอนุสรณ์ถึงจักรพรรดิแคว้นหลงกั๋ว เนื้อหาทั่วไปคือ ตอนนี้เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์ระดับหนึ่ง แต่มีคนต้องการทำร้ายเขา และหวังว่าจักรพรรดิมังกรจะให้ความช่วยเหลือได้
อู๋เป่ยรู้ดีว่า ในฐานะอุปราช เขาเป็นคนที่มีสถานะสูงมากในแคว้นหลงกั๋ว ในทางกลับกัน อุปราชต้องทำงานหนัก เพื่อจักรพรรดิแห่งแคว้นหลงกั๋ว หากจักรพรรดิแคว้นหลงกั๋วไม่สามารถสนับสนุนเขาได้ในขณะนั้น เขาจะสูญเสียศักดิ์ศรีไปอย่างง่ายดาย
“ใช่แล้ว ฉันเป็นอุปราชแคว้นหลงกั๋ว ”อู๋เป่ยกล่าว
หลงเซี่ยงเทียนจุน“ตะคอก” : “คุณเป็นอุปราชของแคว้นหลงกั๋ว คุณขโมยของของฉัน ก็ต้องยอมรับการลงโทษ！”
อู๋เป่ย : “พวกคุณทุกคนบอกว่าผมขโมยของไป เช่นนั้นทางที่ดีที่สุดก็บอกผมมา ว่าอาคารไม้ไผ่แห่งนี้อะไรหายไป”
หลงเซี่ยงเทียนจุนเหลือบมองไปทั่ว และทันใดนั้นก็โมโหขึ้น : “‘ขวดหลงต่าน’และ‘ถ้วยฟีนิกซ์ทองคำ’ของของฉันหายไป！”
สองสิ่งนี้เป็นสมบัติในโลกแห่งเซียน ในตอนนั้นเพื่อที่จะซื้อพวกมัน เหลียนเซี่ยงเทียนจุนจ่ายเงินไปนับหมื่นล้าน
อู๋เป่ย : “ของที่คุณพูดถึง ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ยิ่งกว่านั้นไม่เคยเห็นเลยด้วย”
บุคคลหนึ่งตะโกนขึ้นมา : “อธิการบดี ค้นตัวของเขา และตรวจสอบอาวุธเวทมนตร์ที่เก็บไว้！”
อู๋เป่ยมองไปที่ผู้พูด และเยาะเย้ยกลับ : “มองฉันทำไม ? หรือคุณไม่กล้าให้พวกเราค้นตัว？”
อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น : “ถ้าฉันมองคุณเพียงครั้งเดียว คุณก็จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน”
อีกฝ่ายโกรธมาก : “เจ้าหนู นี่คุณกำลังขู่ฉันอยู่เหรอ ? ”
อู๋เป่ย กล่าว : “ใช่ ฉันกำลังขู่คุณอยู่ ! ”
ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ : “ฉันหยวนหู่ไม่เคยถูกใครข่มขู่มาก่อน คุณเป็นคนแรก ! ”
หลงเซี่ยงเทียนจุน : “คุณมอบสิ่งที่คุณมีให้กับฉัน หลังจากที่ฉันตรวจดูแล้ว หากไม่มีสิ่งใดที่เป็นของฉันจริง ๆ ฉันจะปล่อยคุณไป”
โดยปกติแล้วอู๋เป่ยไม่สามารถปล่อยให้คนเหล่านี้มองผ่านอาวุธเวทมนตร์ที่เก็บไว้ของเขาได้ อย่างไรก็ตามเขาได้ซ่อนสิ่งต่าง ๆ ไว้มากมาย เขาจึงพูดอย่างเย็นชาทันที : “อยากจะดูสิ่งของของฉัน เว้นแต่ฉันจะตายไปแล้วเท่านั้น”