บทที่ 1277 ป่ามรณะ

อู๋เป่ยนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เขาหยิบมือถือออกมาแล้วติดต่อไปยังฮวาเจี๋ยหยู

เมื่อโทรศัพท์ถูกรับสาย เสียงของฮวาเจี๋ยหยูก็ดังขึ้นว่า: "ท่านผู้นำ!"

อู๋เป่ย: "เลขาฮวา ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าประตูของสำนักงานใหญ่พรรคเทียนหลง"

ฮวาเจี๋ยหยูทอดถอนใจเล็กน้อย: "ท่านผู้นำ พวกเราย้ายออกมาแล้วค่ะ ฉันจะทำการแจ้งที่อยู่ใหม่ให้กับท่าน"

หลังจากแจ้งที่อยู่แล้ว อู๋เป่ยก็รีบไปในทันที พวกเขาเดินทางอย่างน้อยหนึ่งร้อยไมล์ ไปทางทิศเหนือของหลงจิงจากนั้นก็เข้าสู่เขตของป่าดึกดำบรรพ์

ในนี้มีหุบเขาเล็กๆ ที่หุบเขามีบ้านอันเรียบง่ายอยู่สองสามหลัง ที่ทางเข้าหุบเขา มีคนของพรรคเทียนหลงอยู่ที่นั่น

เมื่อเห็นอู๋เป่ย สีหน้าของพวกเขาต่างก็ยุ่งเหยิง

อู๋เป่ยกล่าวว่า: "ที่นี่คือสำนักงานใหญ่พรรคเทียนหลงเหรอ?"

ฮวาเจี๋ยหยูทอดถอนใจ: "ย้ายมาที่นี่ได้สองสามวันแล้วล่ะ แต่พวกเรายังได้ทันได้แจ้งให้ท่านผู้นำทราบ"

อู๋เป่ยยิ้มเยาะ: "ดูเหมือนว่า ถึงแม้พรรคเทียนหลงจะไม่ได้ถูกยกเลิก แต่ก็ไม่ถูกปฏิบัติดี และให้ความสำคัญแต่อย่างใด"

ฮวาเจี๋ยหยู: "ทุกคนต่างก็มีความกลัดกลุ้มอยู่เต็มอก แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ก็รู้ว่าไม่มีวิธีแต่อย่างใด ทำได้เพียงแค่ยอมรับสภาพความเป็นจริงเท่านั้น"

อู๋เป่ยชำเลืองมองไปทางทิศเหนือ: "ทางทิศเหนือเป็นป่าทั้งหมดเลยเหรอ?"

ฮวาเจี๋ยหยู: "พวกเราได้ยินมาว่า ข้ามผ่านป่าดึกดำบรรพ์นี้ไป ทางทิศเหนือจะมีราชอาณาจักรจำนวนมาก ซึ่งทั้งหมดเป็นแคว้นใต้อาณานิคมของเทียนเต้าเหมิน และป่าผืนนี้ มีชื่อว่าป่ามรณะ เป็นเขตปลอดสิ่งมีชีวิต ว่ากันว่าแม้แต่เซียนสวรรค์ก็ยังไม่กล้าเข้าไป"

อู๋เป่ย: "เอาพรรคเทียนหลงมาไว้ที่นี่ นั่นก็หมายความว่าพวกเราได้ถูกทอดทิ้งแล้ว"

เขาครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: "เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน พวกคุณตามฉันไปที่เกาะซิ่งหลง ที่นั่นกำลังขาดกำลังคน พวกคุณก็ไปช่วยฉันก็แล้วกัน"

เพียงทุกคนได้ฟังว่าสามารถออกไปได้ ต่างก็ดีอกดีใจ อยู่ที่นี่ไม่มีอนาคต ไม่มีรายได้ ช่างน่าเบื่อเลยจริงๆ ถ้าหากตามท่านผู้นำออกไปได้ เช่นนั้นก็จะเป็นเรื่องที่ดีอย่างมาก!

อู๋เป่ย: "ฉันเป็นอุปราชของทางด้านนั้น ต่อไปไม่ต้องเรียกฉันว่าท่านผู้นำแล้วนะ"

ฮวาเจี๋ยหยู: "นายท่าน มีเรื่องที่จะต้องแจ้งกับท่าน สองสามวันมานี้ พวกเราเห็นผู้มีพลังยุทธ์จำนวนไม่น้อยเข้าไปในป่ามรณะ และรวมถึงเซียนสวรรค์ด้วย"

อู๋เป่ย: "อ้อ มีคนเข้าไปในป่ามรณะอย่างนั้นเหรอ?"

ฮวาเจี๋ยหยู: "นายท่าน คนเหล่านี้เสี่ยงชีวิตเพื่อเข้าไปในนั้น จะต้องมีมูลเหตุอย่างแน่นอน"

อู๋เป่ยครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: "ในเมื่อฉันมาแล้ว ก็เข้าไปดูสักหน่อยดีกว่า"

เย่เสวียน: "ปรมาจารย์ อย่าไปเลยดีกว่า ในนี้เป็นเขตต้องห้ามสิ่งมีชีวิต ซึ่งมันอันตรายเป็นอย่างมาก"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ไม่เป็นไรหรอก คนอื่นเข้าไปได้ แน่นอนว่าฉันก็ต้องเข้าไปได้เหมือนกัน"

พูดจบ ร่างก็เขาก็สั่นไหวเล็กน้อย และกลายเป็นภาพลวงตา จากนั้นก็บุกเข้าไปในป่ามรณะ

ป่าดึกดำบรรพ์ผืนนี้ ไม่รู้ว่าไม่มีใครเข้ามานานแค่ไหนแล้ว ซึ่งก่อนยุคโลกแห่งเซียน มันก็มีอยู่แล้ว

ต้นไม้ในป่ามีขนาดใหญ่และหนาแน่นมาก ด้านในแทบจะมองไม่เห็นแสงอาทิตย์ และคนก็อยู่ในเงามืดตลอดมา

เมื่อเดินไประยะหนึ่ง จู่ๆ อู๋เป่ยก็หยุดลง เพราะตระหนักได้ถึงอันตราย

"ฟับ!"

ทันใดหวายที่มีหนามเส้นหนึ่ง ก็พุ่งขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็พันรอบขาและเอวของเขาอย่างรวดเร็ว

อู๋เป่ยไม่ได้ขยับ แต่พลังดาบสั่นสะเทือนขึ้นมา และหวายนี้ก็กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโดยสิ้นเชิง

หวายเส้นที่เหลือ ไม่กล้าเข้าใกล้เขา และหลบหลีกออกไปไกล

อู๋เป่ยปล่อยหนูนักล่าสมบัติออกมา แล้วกล่าวว่า: "เสี่ยวเป่า บริเวณโดยรอบนี้มีสมบัติไหม?"

หนูนักล่าสมบัติขยับจมูกเล็กน้อย และในดวงตาก็เริ่มส่องแสงออกมา และชี้ไปยังด้านหน้าทางซ้ายมือ