บทที่ 1287 ฮวงตี้

"คาดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นหมอเซียนท่านหนึ่ง!" ไห่เส่าเช็ดเหงื่อเล็กน้อย แล้วจะรีบหนีไป

แต่ในเวลานี้ เซียนสวรรค์คนหนึ่งที่เพิ่งจะถูกอู๋เป่ยรักษาหายได้เดินออกมา ในขณะที่มองไปยังไห่เส่า เขาก็กล่าวอย่างเยือกเย็นว่า: "ไอ้สารเลว คุณอู๋เป็นคนที่แกสามารถยั่วยุได้อย่างนั้นเหรอ? แกจงกลายเป็นสุนัข แล้วกินขี้ไปชั่วชีวิตซะเถอะ!"

เซียนสวรรค์ คือผู้ซึ่งสามารถเปลี่ยนทุกอย่างให้เป็นไปตามคำพูดได้อย่างแท้จริง เป็นการมีอยู่ที่สามารถกลับดำเป็นขาวได้ เมื่อคำพูดจบลง ไห่เส่าก็ส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา คนได้กลิ้งไปบนพื้น และกลายเป็นสุนัขขี้เรื้อนตัวหนึ่งจริงๆ

สุนัขตัวนี้คล้ายกับว่ามันตกใจกลัว จึงส่งเสียงกรีดร้อง และหันหน้าวิ่งออกไป เซียนสวรรค์ผู้นั้นหัวเราะเสียงดัง และทำท่าทีวางมาด

ภายในห้องตรวจ เมื่ออู๋เป่ยเห็นว่าหลิ่วอีอีมาแล้ว เขาจึงกล่าวว่า: "อีอี ต่อไปคุณอยู่ช่วยฉันที่นี่ก็แล้วกันนะ"

หลิ่วอีอียิ้มแล้วกล่าวว่า: "แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

อู๋เป่ย: "ได้สิ กลับไปฉันจะบอกกับอธิการบดีเอง"

ในเวลานี้ ได้มีคนเดินเข้ามาในห้องตรวจ เมื่ออู๋เป่ยเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเป็นหญิงสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ซึ่งก็คือซูเฟย

ดวงตาของเขาเป็นประกาย จากนั้นก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ซูเฟย คุณมาได้ยังไง?"

ซูเฟยยิ้มแล้วว่า: "ฉันได้ยินญาติคนหนึ่งบอกว่า ทางโรงพยาบาลอวิ๋นต้าฟู่มีแพทย์ที่เก่งกาจท่านหนึ่งมา ชื่ออู๋เป่ย พอฉันรู้ว่าเป็นคุณ จึงอยากจะมาเยี่ยมเยียนสักหน่อย"

อวิ๋นติ่งและอวิ๋นจิงอยู่ใกล้กันมาก หากขับรถมา ก็ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งถึงสองชั่วโมงเท่านั้น ก่อนที่เทียนตี้จะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก อู๋เป่ยก็เคยแจ้งให้ซูเฟยระมัดระวังเรื่องความปลอดภัย และยังส่งคนไปคุ้มกันเธออีกด้วย

ในระหว่างที่พูดคุยกัน อู๋เป่ยก็พบว่าบนศีรษะของซูเฟย ปรากฏดอกบัวสีทองดอกหนึ่ง ซึ่งมีแสงสีแดงล้อมรอบ ในแสงสีแดงมีอักขระยันต์จำนวนมาก และอักขระยันต์เหล่านี้ก็รวมตัวกันจนกลายเป็นมังกรที่แท้จริงและหงส์

เขาตกตะลึงไปเล็กน้อย โชคชะตาของซูเฟย กลายเป็นแข็งแกร่งเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ซูเฟย: "หลังเลิกงาน ฉันมีเรื่องที่จะพูดคุยกับคุณ"

อู๋เป่ยเห็นว่าเป็นเวลาเกือบจะห้าโมงแล้ว เขาจึงลุกขึ้นยืนโดยตรง และกล่าวว่า: "วันนี้เลิกงานแล้ว พวกคุณค่อยมาใหม่พรุ่งนี้นะ"

เพียงบรรดาผู้ป่วยได้ฟัง ก็ไม่กล้าพูดอะไร ทำได้เพียงแค่แยกย้ายกันออกไป

เขาเชิญซูเฟยไปยังห้องรับรอง จากนั้นจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "เรื่องอะไรกันถึงได้ดูลึกลับเช่นนี้เหรอ?"

ซูเฟยชำเลืองมองเขา แล้วกล่าวว่า: "ขอคุณที่ก่อนหน้านี้ดูแลฉันเป็นอย่างดี ฉันจะต้องจากไปสักพักหนึ่ง"

ภายในใจของอู๋เป่ยสั่นสะท้าน เขามองพิจารณาซูเฟย แล้วจึงพบว่าตอนนี้เธอแปลกเป็นอย่างมาก คาดไม่ถึงว่าพลังจิตของเขาจะรับรู้ถึงเธอไม่ได้ นอกจากนี้ ภายในร่างกายของเธอก็มีพลังอันแปลกประหลาดอยู่ ซึ่งพลังนี้แม้แต่ตาวิเศษของเขาก็ไม่อาจมองออกได้

"ซูเฟย นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?"

ซูเฟยยิ้มแล้วกล่าวว่า: "เดิมทีฉันเป็นผู้บำเพ็ญของโลกดึกดำบรรพ์ เพื่อหลบเลี่ยงศัตรูของตระกูล จึงลี้ภัยมาอยู่ที่นี่ ซูเฟยคนที่คุณได้พบเจอก่อนหน้านี้ เป็นเพียงแค่การแปลงกายของฉันเท่านั้น และคนที่คุณเห็นอยู่ในตอนนี้ ก็คือตัวตนที่แท้จริงของฉัน"

อู๋เป่ยตกใจเล็กน้อย: "พลังยุทธ์ของคุณ แม้แต่ฉันก็มองไม่ออก ตกลงคุณคืออาณาจักรอะไรกันแน่?"

ซูเฟยกล่าวว่า: "ฉันคือฮวงตี้ ซึ่งมีพลังยุทธ์ที่ใกล้เคียงกันกับต้าหลัวระยะต้นของพวกคุณ"

อู๋เป่ยเบิกตาโพลง: "ต้าหลัวระยะต้น!"

ซูเฟย: "ฉันได้ข่าวมาว่า เนื่องจากตามหาฉันไม่พบมาโดยตลอด ศัตรูผู้นั้นของฉันจึงกำลังเข้าฌานเพื่อทะลวงไปสู้อีกขั้นหนึ่ง ฉะนั้นฉันจึงจะต้องกลับไปสังหารเขา"

อู๋เป่ยกล่าวว่า: "โลกดึกดำบรรพ์เป็นสถานที่แบบใดกัน?"

ซูเฟย: "คุณเคยดูดซับพลังหวงกู่เซิ่งไม่ใช่เหรอ? พลังหวงกู่เซิ่งนั้น ก็มาจากโลกดึกดำบรรพ์นั่นล่ะ"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ฉันเข้าใจแล้ว มันอยู่ในมิติขั้นสูงอีกมิติหนึ่ง"

ซูเฟย: "คุณจะเข้าใจเช่นนั้นก็ย่อมได้ โลกดึกดำบรรพ์เป็นโลกที่สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์โบราณ มันเป็นโลกหนึ่งที่สูงกว่าโลกแห่งเซียน อันที่จริงคุณก็สามารถตามฉันไปยังโลกดึกดำบรรพ์ได้นะ ด้วยคุณสมบัติของคุณแล้ว เพียงแค่ทำการฝึกฝนที่นั่นสักช่วงเวลาหนึ่ง คุณก็จะต้องกลายเป็นเจ้าผู้ครองเมืองของโลกดึกดำบรรพ์อย่างแน่นอน"

อู๋เป่ยส่ายหน้า: "ฉันไม่อาจไปได้ชั่วคราว หากมีเวลาละก็ ฉันจะไปหาคุณ"