บทที่ 13 ฉันจะปิดตา คุณถอดเสื้อ

ไม่กี่นาทีต่อมา อู๋เป่ยก็ลุกขึ้นและจากไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขาร่ายคาถานี้ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่ามันจะได้ผลแค่ไหน ถ้าผลไม่ดี เขาจะร่ายคาถาอีกครั้งในสองสามวัน!

จากนั้นเขากลับบ้านไปพักผ่อน และในตอนตีหนึ่ง เขาก็ไปที่สวนสาธารณะชิงซานตรงเวลาเพื่อฝึกหมัดมังกรอู๋หลง

หมัดมังกรอู๋หลงของเขากำลังบ่มเพาะมังกรตัวเล็กสองตัวที่บ่าซ้ายและขวา ความสำเร็จใกล้เข้ามาแล้ว ในช่วงเวลานี้ เขาต้องฝึกฝนอย่างขยันขันแข็ง

พอมาถึงหมัดสุดท้าย เข้าก็ยืดเอววอร์มอัพทันที เมื่อพลังชี่และเลือดถูกปล่อยออกมา ให้เริ่มฝึกหวู่หลงเซิ่งเฉวียน

หลังจากฝึกฝนนานกว่าหนึ่งชั่วโมง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ามังกรตัวใหญ่ที่กระดูกสันหลังของเขาเชื่อมต่อกับแขนขวาของเขา เขาดีใจมาก และเริ่มฝึกฝนทันที

หลังจากนั้นไม่นาน แขนขวาของเขาก็ค่อยๆ ยืดหยุ่นมากขึ้น จากแขนถึงไหล่ มันเชื่อมต่อกับมังกรอย่างสมบูรณ์ เขารู้ว่ามังกรตัวเล็กบนแขนขวาของเขาเสร็จแล้ว!

มังกรขนาดเล็กที่แขนทั้งสองก่อตัวขึ้นพร้อมกัน แน่นอนว่าหลังจากนั้นไม่นาน มังกรตัวน้อยบนแขนซ้ายของเขาก็เป็นรูปเป็นร่าง ในเวลานี้เมื่อเขาใช้กำปั้นอีกครั้ง เขารู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างของเขาเหมือนมังกรสองตัวบินออกมาจากทะเล และพลังทำลายล้างสูงกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า!

กว่าจะรู้ตัวก็ปาเข้าไปสี่โมงกว่าแล้ว และเขาต้องการฝึกฝนสักพักหนึ่ง เมื่อได้ยินว่ามีคนขึ้นมาบนภูเขา เขาจึงหยุด

ไม่นาน ชายและหญิงชราคู่หนึ่งก็ปีนขึ้นไปบนภูเขาอย่างรวดเร็ว พวกเขาคือ 2 คนที่เขาเห็นเมื่อเช้าวานนี้

อู๋เป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อคนนอกมาที่นี่เขาจะไม่สามารถฝึกหมัดได้ดังนั้นเขาจึงออกไปก่อน

ชายชราเดินตรงมาหาเขาโดยไม่คาดคิด จากนั้นโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง "จูหย่วนซานพบคุณสุภาพบุรุษ ! เมื่อวานเราตาบอดเกินกว่าจะมองเห็นขุนเขา เราดูถูกคุณสุภาพบุรุษอย่างไม่สมควร คุณสุภาพบุรุษโปรดยกโทษด้วย"

อู๋เป่ยมองไปที่ชายชรา และรู้ว่าพวกเขาเห็นถึงการบำเพ็ญปฏิบัติ

มรดกที่อู๋เป่ยได้รับมีต้นกำเนิดมาจากอารยธรรมชั้นสูงในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ และเขาไม่ค่อยรู้เรื่องนักปฏิบัติในโลกปัจจุบันมากนัก รู้แค่ว่าพื้นฐานการบำเพ็ญของชายชราคนนี้ต่ำมาก ชี่แท้ในร่างกายของเขา มีเพียงพลังงานที่คลุมเครือ นั่นคือความแข็งแกร่ง

“ไม่เป็นไร เราไม่รู้จักกัน ไม่ถือว่าดูถูก” เขาพูด

ชายชราดึงผู้หญิงคนนั้นเข้ามาและพูดว่า "นี่คือหลานสาวของฉัน เธอชื่อชิงเหยียน วันนั้นคุณสุภาพบุรุษบอกว่าเธอจะได้รับอันตราย ได้โปรดช่วยเธอด้วย!"

อู๋เป่ยมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วพูดว่า "แค่นวดนิดหน่อย และฝึกฝนตามวิถีใหม่ เธอจะฟื้นตัวได้ในเวลาประมาณหนึ่งเดือน"

ชายชราดีใจอย่างมาก "คุณสุภาพบุรุษมีเมตตา โปรดช่วยผมด้วย!"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งและถามเขาว่า "คุณอาศัยอยู่ใกล้ ๆ ไหม?"

ชายชราพูดอย่างรวดเร็ว "ไม่ไกล รถจอดอยู่ที่เชิงเขา"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นไปที่ที่คุณอยู่ ที่นี่ไม่สะดวก"

ชายชราตกลงอย่างรวดเร็ว พวกเขาลงภูเขาพร้อมกันโดยมีชายชรานำทาง

มีรถจอดอยู่ในสวนสาธารณะจริง ๆ รถคันนี้เป็นรถหรูที่มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งล้านหยวน มีคนขับรถด้วย ชายชรานั่งข้างคนขับ ส่วนอู๋เป่ยกับหญิงสาวชื่อจูชิงหยานนั่งด้านหลัง

"ฉันยังไม่ได้ถามนามสกุลคุณสุภาพบุรุษเลย" ชายชรากล่าว

"ฉันชื่ออู๋เป่ย" อู๋เป่ยพูด จากนั้นเขาก็มองไปที่จูชิงเหยียน เขาพบว่าเธอมีนิสัยเย็นชา และเธอก็เป็นสาวสวยที่แตกต่างจาก ถังจื่อยี่อย่างสิ้นเชิง

จูชิงเหยียนรู้สึกกระวนกระวายใจมาก เธอรู้ถึงความน่ากลัว เธอรู้ได้ว่าคน ๆ นี้แค่โบกมือก็สามารถฆ่าปู่ของเธอได้ในครั้งเดียว! การนั่งกับคนแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กประถมนั่งถัดจากครูที่เข้มงวด เธอรู้สึกกระวนกระวายใจ

"คุณอู๋ ฉันได้ยินมาว่าปรมาจารย์แห่งพลังชี่สามารถทำร้ายผู้คนด้วยการเด็ดดอกไม้จากใบไม้ได้จริงไหม? " จูชิงเหยีนทำลายความเงียบ และถามคำถามที่เธอสงสัย

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง "สามารถทำได้ แต่ยาก เพราต้องฝึกฝนการเปิดเส้นลมปราณร่างกายทั้งหมด ไม่มีใครจะเชี่ยวชาญในการฝึกสิ่ง เมื่อใช้ลูกดอกได้ ทำไมไม่ใช้ใบไม้หล่ะ?"

จูชิงเหยียนหน้าแดงเมื่อรู้ว่าคำถามของเธอดูไม่ชำนาญ

จูหย่วนซานตอบอย่างรวดเร็ว: "คุณอู๋ ฉันฝึกศิลปะการต่อสู้ตอนอายุสิบสาม ฉันฝึกฝนอย่างหนักมาตลอดชีวิต แต่ตอนนี้ฉันยังอยู่ในระดับของความแข็งแกร่ง และไม่สามารถทะลุไปถึงระดับของพลังงานชี่ได้ นั่นเป็นเพราะอะไร?”

อู๋เป่ยเคยสังเกตจูหย่วนซานมาก่อน เขาจึงกล่าวว่า "การฝึกฝนพลังชี่จะต้องได้รับคำแนะนำจากอาจารย์ หากมีคนแนะนำคุณ คุณสามารถก้าวเข้าสู่ขั้นพลังชี่ได้ตลอดเวลา"