บทที่ 1310 ยอดฝีมือในการสับเนื้อ

เขาจดที่อยู่ในป้ายประกาศเอาไว้ จึงตัดสินใจไปลองดูสักตั้ง

เดินทางประมาณยี่สิบกิโลเมตร เขามาถึงย่านที่ไม่คุ้นเคยแห่งหนึ่ง สุดปลายถนน มีแผงขายอาหารร้านหนึ่ง พื้นที่ใหญ่อย่างมาก ผู้คนจากทุกสาขาอาชีพมาทานอาหารที่นี่ มีผู้มารับประทานอาหารจำนวนมาก ธุรกิจกำลังเฟื่องฟู

เขามาถึงร้านอาหาร บริกรคนหนึ่งถามด้วยรอยยิ้ม : “อยากกินอะไร”

จางเสี่ยวเป่ย : “ผมมาสมัครงาน”

บริกรหันหน้าไปตะโกน : “พี่ลี่ มาสมัครงาน”

อายุประมาณยี่สิบห้าหกคนหนึ่ง มีสัดส่วนที่ดูดี ผู้หญิงที่มีเสน่ห์คนหนึ่งเดินเร็วออกมา ค่อนข้างสง่างาม เธอสวมชุดกี่เพ้าสีแดงกุหลาบ ดวงตาที่สดใส ดวงตาที่สวยงามของเธอมองดูจางเสี่ยวเป่ยสองสามครั้ง ถามด้วยรอยยิ้ม : “อายุเท่าไหร่แล้ว ชื่ออะไร”

จางเสี่ยวเป่ย : “สิบเจ็ด จางเสี่ยวเป่ย”

พี่ลี่พยักหน้า : “ตามฉันมา ลองทักษะการใช้มีดก่อน”

เธอหันตัวแล้วเดินเข้าไป จางเสี่ยวเป่ยเดินตาม เดินผ่านโซนรับประทานอาหาร จากนั้นมาถึงหลังห้องครัว ห้องครัวกว้างอย่างมาก เชฟและพนักงานสิบกว่าคนกำลังยุ่งอยู่ข้างใน

ในตำแหน่งด้านหลัง มีโต๊ะตัวหนึ่ง มีหมูวางไว้ข้างบนครึ่งตัว

พี่ลี่ : “งานของนาย คือการแยกกระดูกหมูและเนื้อหมูออก และตัดซี่โครง และกระดูกชิ้นใหญ่ออก นอกจากนี้ยังต้องแยกเนื้อหมูแต่ละส่วนออกเป็นหมวดหมู่ต่างๆ สามารถทำงานนี้ได้ไหม”

จางเสี่ยวเป่ยพูดในใจ นี่ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย พยักหน้า : “ทำได้”

พี่ลี่อืมหนึ่งที : “ให้เวลานายครึ่งชั่วโมง ตัดให้ฉันดู” พูดจบ เธอก็เดินออกไปเลย

จางเสี่ยวเป่ยเหลือบมองเนื้อหมูที่หนักหนึ่งร้อยกว่ากิโลกรัมหนึ่งที หยิบมีดตัดกระดูกขึ้นมาอย่างเงียบๆ

พี่ลี่ออกจากห้องครัว เชฟคนหนึ่งพูดด้วยรอยยิ้ม : “พี่ลี่ งานนี้ต่อให้เป็นผมก็ต้องใช้เวลายี่สิบนาที คุณเพียงแค่ให้เด็กคนนี้ครึ่งชั่วโมง เกรงว่าเขาคงทำไม่สำเร็จหรอก”

พี่ลี่พูดอย่างไม่แยแส : “ธุรกิจร้านอาหารค่อนข้างยุ่ง จำเป็นต้องหาคนที่มือเท้าไวคนหนึ่ง ทำไม่สำเร็จภายในครึ่งชั่วโมงก็ออกไปสะ”

ในห้องครัว จางเสี่ยวเป่ยตัดลงไปหนึ่งครั้ง มือถือมีดคมๆ และใบมีดก็เลื่อนไปมาระหว่างกระดูกและเนื้อ ทำให้ตัดชิ้นเนื้อได้อย่างง่ายดาย

ราวกับว่าเขาเกิดมาพร้อมกับมีด มีดหลายเล่มมีประสิทธิภาพอย่างมากเมื่ออยู่ในมือของเขา ไม่ถึงสิบนาที โดยพื้นฐานแล้วเขาได้แยกเนื้อและกระดูกออกแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการตัดซี่โครงเป็นชิ้นเล็ก ๆ และหั่นเนื้อชิ้นใหญ่เป็นชิ้น ๆ น้ำหนักหลายกิโลกรัมต่อหนึ่งชิ้น

ส่วนงานที่เหลือเป็นเรื่องง่ายแล้ว ไม่ถึงสามนาที เขาก็ทำงานเสร็จแล้ว

ตอนที่พี่ลี่เดินเข้ามา เหลือบมองหมูที่จัดไว้อย่างประณีตบนเขียง เธอพอใจอย่างมาก เหลือบมองนาฬิกาหนึ่งที พูด : “สิบสี่นาที ไม่เลว นายสามารถอยู่และทำงานได้”

จางเสี่ยวเป่ยถาม : “เถ้าแก่ เงินเดือนของทางนี้เท่าไหร่”

พี่ลี่ : “ไม่มีเงินเดือนที่แน่นอน ยิ่งทำงานหนักยิ่งได้เยอะ หมูครึ่งตัวที่อยู่ตรงหน้านาย เพียงแค่นายทำสำเร็จตามข้อกำหนดได้ ฉันก็จะให้นายห้าเหรียญ”

ดวงตาของอู๋เป่ยเป็นประกาย หมูครึ่งตัวก็ให้ห้าเหรียญ อย่างนั้นหนึ่งวันน่าจะทำเงินได้ไม่น้อย

พี่ลี่มองเขา : “จางเสี่ยวเป่ย ข้างบนรถยังมีหมูอีกหกตัว นายช่วยฉันจัดการทั้งหมดด้วย”

จางเสี่ยวเป่ยอืมหนึ่งที ทำงานต่อไปอย่างเงียบๆ

หมูตัวที่สอง เวลาในการทำงานลดลงอีกสองนาที รอให้เขาจัดการหมูตัวที่เจ็ดเสร็จแล้ว ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีแล้ว ใช้เวลาแค่แปดนาทีเท่านั้น

เมื่อพี่ลี่เห็นความสำเร็จด้านการทำงานของจางเสี่ยวเป่ย เธอที่มีประสบการณ์มากมายก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงเช่นกัน : “นายเป็นคนทำทั้งหมดเหรอ”

จางเสี่ยวเป่ยพยักหน้า ถาม : “เถ้าแก่ ยังมีงานอื่นให้ทำไหม”

พี่ลี่หัวเราะออกมา พูด : “ต่อจากนี้ไปไม่ต้องเรียกฉันว่าเถ้าแก่ เรียกฉันว่าพี่ลี่ ทางของฉันยังมีงานสับเนื้ออยู่หนึ่งงาน ทุกการสับห้าสิบกิโลกรัมฉันจะจ่ายเงินให้นายสิบเหรียญ นายทำไหม”

ตอนนี้จางเสี่ยวเป่ยขาดเงิน รีบพยักหน้า : “ทำ”

จากนั้น เขาเริ่มสับเนื้ออีกครั้ง มีดทำครัวสองเล่มเต้นระบำอยู่ในมือ ทำให้เกิดเสียงที่หนาแน่นออกมา ไม่ถึงสองนาที สับเนื้อออกมาได้สิบห้ากิโลกรัมแล้ว

เนื้อที่เขาสับออกมา บางและสม่ำเสมอ ดีกว่าเชฟคนอื่นๆอย่างมาก

เขาสับเนื้อชิ้นที่สองต่อไป ครั้งนี้สับยี่สิบกิโลโดยตรง ปรากฏว่าใช้เวลาน้อยกว่าเดิม ใช้เวลาเพียงสองนาทีครึ่งก็ทำงานเสร็จแล้ว

สับเนื้อห้าสิบกิโลกรัมเสร็จ ความเร็วของจางเสี่ยวเป่ยนั้นรวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ แสงดาบผสานเป็นหนึ่งเดียว เขาสามารถสับเนื้อสับได้สามสิบกิโลกรัมในเวลาประมาณหนึ่งนาที