บทที่ 1312 ท่านเป่ย

หัวล้านแสดงรอยยิ้มอันเหี้ยมโหด ทักษะดาบของเขาเรียนรู้จากปรมาจารย์ดาบ รวมถึงเขาอยู่ในช่วงฝึกลมปราณแล้ว ดังนั้นเขาจึงสามารถฟันออกไปได้มากกว่ายี่สิบครั้งในหนึ่งวินาที! เจ้าเด็กพาร์ทไทม์อย่างเขาจะรับมือกับความเร็วแบบนี้ได้อย่างไร?

ระยะทางเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ห้าก้าว สามก้าว"

ฟิ้ว!" หัวล้านเริ่มการลงมือ แสงดาบวาบผ่าน จากบนลงล่าง เขาต้องการฟันจางเสี่ยวเป่ยออกเป็นสองส่วน!

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขายกดาบขึ้น เขารู้สึกเย็นที่คอ และไม่สามารถใช้แรงใดๆ ที่แขนได้ จากนั้นเขาก็เห็นฉากที่คาดไม่ถึง ศีรษะของเขาร่วงลงจากไหล่ เขาได้เห็นคอของเขาเอง

เลือดพุ่งออกมาสูงหลายเมตร และจนกว่าเลือดจะพุ่งออกมาจนหมด ร่างหัวล้านก็ล้มลงกับพื้นด้วยเสียง "ตึง" จางเสี่ยวเป่ยถอยออกไปไม่กี่เมตร เพื่อหลีกเลี่ยงเปื้อนโดนเลือด เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ดาบที่ฟันลงในเมื่อครู่นี้ ดูเหมือนจะเป็นปฏิกิริยาจากจิตใต้สำนึกของร่างกายของเขาเอง ในหัวสมองของเขาไม่ได้นึกคิดแต่อย่างใด เพียงแค่ใช้ความกล้าหาญของเลือดลมแล้วพุ่งตัวออกมาเพื่อปกป้องพี่ลี่

ลูกน้องของหัวล้านต่างตกตะลึง ไม่รู้กรีดร้องขึ้นมา คนกลุ่มนี้ก็หันหลังวิ่งหนีไป

พี่ลี่เป็นคนแรกที่ได้สติ นึกไม่ถึงว่าเธอจะนิ่งสงบมาก พูดอย่างเย็นชา: "หยางเจี่ยว พาคนนำศพโยนลงแม่น้ำ!"

หยางเจี่ยวและพรรคพวกรีบยกศพขึ้นมาใส่กระสอบ และทิ้งคูน้ำที่ห่างไปหลายลี้ ส่วนคนอื่นๆ กำลังทำความสะอาดเลือดบนพื้น

พี่ลี่จุดบุหรี่หนึ่งมวน สูบไปคำหนึ่ง แล้วใส่ไปที่ปากของจางเสี่ยวเป่ย พูดด้วยรอยยิ้ม: "หัวหน้าครอบครัว จากนี้ไปแผงขายอาหารของพี่คนนี้จะเป็นธุรกิจของนายแล้ว"

จางเสี่ยวเป่ยตกตะลึงไปชั่วขณะ: "หัวหน้าครอบครัว?"

พี่ลี่พิงไหล่อันแข็งแรงบึกบึนของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "นายนอนกับฉัน และยังช่วยฉันฆ่าคน จากนี้ไป ฉันก็เป็นผู้หญิงของนายแล้ว"

จางเสี่ยวเป่ยเกาหัว: “แบบนี้… ไม่ดีมั้ง?”

มือขาวๆ ของพี่ลี่ หยิกเอวเขาเบา ๆ “ทำไมตอนที่นอนกับฉัน ถึงไม่พูดว่าไม่ดีมั้งล่ะ?”

จางเสี่ยวเป่ยหน้าแดง ลังเลไม่รู้จะตอบอย่างไร

พี่ลี่ลากเขาเข้าไปในบ้าน สั่งให้ห้องครัวทำอาหารมา ขอให้จางเสี่ยวเป่ยดื่มกับเธอ

“นายรู้ไหมว่าฉันเปิดร้านอาหารแห่งนี้ได้อย่างไร” เธอถาม

จางเสี่ยวเป่ย: "ไม่รู้ครับ พี่ลี่ มันน่าทึ่งมากที่ผู้หญิงอย่างคุณสามารถหาเลี้ยงชีพที่นี่ได้"

พี่ลี่หัวเราะเยาะตัวเอง: "ไม่ใช่เพราะถูกบีบบังคับหรอกเหรอ? ปีที่แล้วฉันยังเป็นถึงรองประธานของบริษัทจดทะเบียนในอวิ๋นจิง ฉันบริหารคนหลายร้อยคน นั่งรถหรู และอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ แต่ในชั่วข้ามคืน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป บริษัทไม่มีแล้ว และพ่อแม่ คุณปู่ และคุณลุง ก็ถูกมือยักษ์จากท้องฟ้าตบจนแหลกละเอียด ตอนที่ฉันเก็บศพพวกท่านนั้น ทำได้เพียงใช้มือโกยเท่านั้น”

พูดถึงตรงนี้ ไม่มีความโศกเศร้าบนใบหน้าของเธอ มีเพียงความชินชา

“ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ผู้คนในอวิ๋นจิงเสียชีวิตไปแล้วร้อยละสามสิบ ในทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยซากศพ และแมวและสุนัขที่กินซากศพ แมวบางตัวกินคนทั้งเป็นจนตัวโตเท่าเสือ จึงวิ่งเข้าไปในชุมชนเพื่อกินคน โชคดีต่อมาระเบียบก็ค่อยๆ กลับคืนมา และคนอย่างพวกเราจึงได้มีทางรอด"

"แต่โลกใบนี้ ไม่ได้เป็นเหมือนเคยอีกต่อไป ใครก็ตามบนท้องถนน ก็อาจจะเป็นยอดฝีมือก็ได้ สามารถฆ่าคุณได้ด้วยหมัดเดียว ดังนั้นผู้คนในปัจจุบันต่างก็ระมัดระวัง ไม่กล้ารุกรานใครไปเรื่อย”

“ตอนที่เปิดแผงขายอาหารนี้ ฉันยังตั้งใจไหว้ฝากตัวเป็นการพิเศษ ก่อนหน้านี้ผู้ที่ดูแลพื้นที่นี้ คือผู้ที่มีชื่อว่าท่านหม่า แต่ท่านหม่าถูกหัวล้านทำร้ายจนตาย ต่อมาเขาเริ่มควบคุมดูแลพื้นที่นี้ เรียกเก็บเงินค่าคุ้มครอง หัวล้านคนนี้เข้าหาได้ยาก เก็บเงินเป็นจำนวนมาก และไม่ช่วยจัดการเรื่องต่างๆ เอะอะก็ทำร้ายคน แม่งเอ้ย กูอยากจะฆ่ามันให้ตายนานแล้ว“

ขณะที่พูด เธอดึงกริชออกมาจากรองเท้าบู๊ตของเธอ โดยมีแสงเยือกเย็น และแสงสีฟ้าจางๆ ประกายออกมา

เธอพูดอย่างเรียบเฉย: "ฉันได้วางยาพิษลงไป ตราบใดที่ได้แทงทะลุผิวหนังของหัวล้าน เขาก็จะต้องตายอย่างแน่นอน แน่นอนว่า ฉันก็จะถูกเขาทำร้ายจนตาย"

จางเสี่ยวเป่ยตกใจ เขาก็รีบเก็บกริชและกล่าวว่า: "ระวังจะบาดโดนมือนะ"

พี่ลี่มองเขาด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันชื่อหมิงลี่ และต่อมาทุกคนก็เรียกฉันว่าพี่ลี่ ความจริงแล้วปีนี้ฉันอายุเพียงยี่สิบห้าปีเท่านั้น"