บทที่ 1317 กำจัดแก๊งสุนัขกระห่ำ

จางเสี่ยวเป่ยไม่ได้มีความประทับใจที่ดีกับแก๊งสุนัขกระห่ำเท่าไหร่ รอบก่อนคนที่อีกฝ่ายส่งมานั้นอวดดีมาก ทำให้ผู้คนไม่สบอารมณ์

เขาพูด：“แก๊งสุนัขกระห่ำนี้ไม่เคยทำเรื่องดีๆเลย งั้นคืนนี้ไปทำลายมันกันเถอะ！”

อู๋เว่ย：“แก๊งสุนัขกระห่ำมีเงินอยู่ไม่น้อย ได้ยินมาว่าหัวหน้ากำลังเก็บเงินซื้อตำราวิชาระดับสูงอยู่。”

จางเสี่ยวเป่ย：“ตำราวิชาระดับสูงคืออะไร？”

อู๋เว่ย：“วิชาในใต้หล้านั้นแบ่งเป็นระดับต่ำเก้าระดับ ระดับสูงสามระดับ รวมถึงระดับสุดยอด ระดับสุดยอดแบ่งเป็น ระดับราชา ระดับจักรพรรดิ ระดับสวรรค์ ส่วนที่มีต่ำกว่าวิชาระดับต่ำนั้นเป็นวิชาไร้ระดับ เมื่อฝึกไปแล้วโอกาสที่จะมีพลังอันยิ่งใหญ่นั้นน้อยมาก”

จางเสี่ยวเป่ย：“วิชาระดับต่ำนั้นราคาเท่าไหร่？”

อู๋เว่ย：“ถูกสุดไม่กี่หมื่นเงินยันต์ ได้ยินมาว่าหัวหน้าแก๊งเก็บเงินเอาไว้ไม่น้อย หากเขาได้รับวิชามีระดับมาล่ะก็เขาจะต้องพัฒนาอย่างก้าวกระโดดแน่นอน”

ดวงตาของจางเสี่ยวเป่ยเป็นประกาย หัวหน้าแก๊งนี่ทำแต่เรื่องเลวทราม การกำจัดเขาก็นับได้ว่าเป็นการช่วยผู้คนกำจัดคนเลว ในเวลาเดียวกันก็ได้เงินก้อนใหญ่อีกด้วย

ในตอนกลางคืนที่สำนักงานใหญ่ของแก๊งสุนัขกระห่ำ

หัวหน้าแก๊งสุนัขกระห่ำหวงเว่ยเป็นคนเซียนระดับสอง อีกทั้งยังเรียนกระบวนท่าวิชาหมัดด้วย ดังนั้นจึงค่อนข้างแข็งแกร่ง ในเวลาไม่นานก็ใช้กำปั้นชิงอาณาเขตมาได้

หวงเว่ยกำลังดูสมุดบัญชี ทุกเดือนเขาจะรับเงินมาจากแต่ละเขต เงินเหล่านี้ส่วนหนึ่งต้องส่งให้นิกาน อีกส่วนให้กับศาลาว่าการ สุดท้ายเงินอีกสี่ส่วนครึ่งเขาจะเก็บเอาไว้เอง

เขาเก็บเงินมาโดยตลอด เพราะจะซื้อวิชามีระดับ แต่ว่าวิชานั้นแพงเกินไป ตอนนี้เขายังขาดเงินอีกจำนวนมาก ดังนั้นช่วงนี้เขาถึงเปลี่ยนจนกลายเป็นคนบ้าคลั่ง เริ่มที่จะไประรานชาวบ้านในพื้นที่อื่น

อีกทั้งชาวบ้านไม่ได้มีเงินมากมาย ไม่ว่าจะทำอย่างไรเงินก็ยังไม่พอ

ตอนนี้มีเด็กหนุ่มสองคนกำลังผลักเด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดเข้ามา เด็กสาวที่น่าสงสาร เกิดมามีหน้าตาสะสวย ผิวพรรณดี อีกทั้งมีรูปร่างดี

“หัวหน้า นังนี่เป็นผู้หญิงสวยที่สุดที่พวกเราสองพี่น้องหามาได้แล้ว ตอนแย่งเธอมานั้น ทั้งพ่อแม่และพี่ชายของเธอต่างก็ขัดขืน เลยถูกพวกเราฆ่าตาย”

หวงเว่ยวางสมุดบัญชีลง เขามองไปที่เด็กสาว พยักหน้า：“พวกคุณออกไปเถอะ”

สองคนนั้นได้จากไป ในห้องนั่งเล่นอันใหญ่โตเหลือเพียงหวงเว่ยและเด็กสาว

หวงเว่ยช่วงนี้อารมณ์ไม่ดี ดังนั้นทุกคืนเขาจึงต้องหาหญิงสาวมาเพื่อปลดปล่อย เพราะในอาณาเขตของแก๊งนั้น ผู้หญิงทุกคนล้วนแต่เป็นของเขา เขาต้องการนอนกับคนไหนก็ต้องได้ เขาถึงได้เปลี่ยนผู้หญิงทุกคืน

ผู้หญิงที่เคยนอนกับเขา หากเชื่อฟังก็จะเก็บมาเป็นสาวใช้ หากไม่เชื่อฟังก็จะส่งไปให้กับพวกลูกน้อง หลังจากที่เขาได้มาเป็นหัวหน้าแก๊ง ไม่รู้ว่าได้พรากความบริสุทธิ์จากผู้หญิงไปกี่คนแล้ว

หญิงสาวหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เธอค่อยๆก้าวไปด้านหลัง หวงเว่ยพูด “มานี่！ไม่งั้นแกตาย！”

จากนั้นหญิงสาวก็ไม่กลัวอีกต่อไป แต่กลับมองไปที่ด้านซ้ายของหวงเว่ย เขาจึงหันหน้าไปก็พบว่ามีคนหนุ่มสองคนยืนอยู่ไม่ไกล

หวงเว่ยสีหน้ามืดลง：“ใครให้พวกแกเข้ามา？” เขาคิดว่าคนที่เพิ่งมานั้นเป็นลูกน้องของเขา

คนที่เพิ่งมาก็คือจางเสี่ยวเป่ยและอู๋เว่ย อู๋เว่ยพูดเสียงเยียบเย็น “หวงเว่ย ทำแต่เรื่องเลวทราม พวกเรามาเพื่อฆ่าแก！”

หวงเว่ยหัวเราะอย่างเย็นชา：“แกสองคนจะมาฆ่าฉัน？”

เขาลุกขึ้นยืน แล้วก้าวมาหาจางเสี่ยวเป่ยและอู๋เว่ย อู๋เว่ยถอยไปด้านหลังหลายก้าว แต่จางเสี่ยวเป่ยนั้นกลับยืนคอยอยู่แล้ว

พลังของหวงเว่ยนั้นไม่ได้อ่อนแอเลย เขายกหมัดขวาขึ้น จากนั้นก็ฟันลงมา นี่คือฝ่ามือผ่าแยกที่ดีเขาถนัดที่สุด

หลังจากที่มือของเขาเพิ่งจะผ่าลงมา เท้าก็รู้สึกอ่อนยวบแล้วล้มลงไปด้านหน้า เขาจึงต้องก้าวไปหนึ่งก้าวเพื่อที่จะสร้างสมดุลให้ร่างกาย ในตอนนี้เองจางเสี่ยวเป่ยก็ลงมือ เขาราวกับย่นระยะทางเหลือแค่นิ้วเดียว พริบตาเดียวก็ถึงข้างกายของหวงเว่ย จากนั้นก็ต่อยไปที่อกของหวงเว่ยอย่างรุนแรงหนึ่งหมัด

หวงเว่ยส่งเสียงออกมา จากนั้นร่างกายอ่อนยวบราวกับโคลน ค่อยๆล้มลงที่พื้น ผิวเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ สองตาเหลือกค้าง มีลมออกจากปอดไม่หยุด แต่ออกอย่างเดียวไม่มีเข้า

หลังจากนั้นสิบกว่าวินาที เขาก็ไม่หายใจอีก ในตอนนี้หากผ่าศพของเขาออกมาก็จะเห็นว่าปอดของเขาแตกละเอียด จึงทำให้ขาดอากาศหายใจ หัวใจระเบิดเป็นชิ้นๆ และอวัยวะภายในนั้นเสียหายอย่างรุนแรง

หลังจากฆ่าหวงเว่ย อู๋เว่ยก็หัวเราะออกมา：“ลูกพี่ คุณแข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก！”