บทที่ 1336 ชนเผ่าอั้นเยว่

อู๋เป่ยยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ไม่เป็นไร ไม่รู้ก็ไม่ผิด"

ในเวลานี้ฝูหรงได้แสดงสีหน้าชื่นชม และเธอก็กล่าวถามว่า: "ท่านอ๋องคะ พอท่านกลายเป็นตี้เซียนถ้ำสวรรค์แล้ว แม้แต่ตอนที่เป็นตี้เซียนโต้วเทียน ก็ไม่อาจต่อสู้กับเซียนผู้เที่ยงแท้ได้อย่างนั้นเหรอ?"

อู๋เป่ยกล่าวว่า: "อันที่จริงแล้วตี้เซียนกับเซียนแห่งสวรรค์ ไม่ได้มีความแตกต่างกันมากนัก คุณสามารถเข้าใจได้ว่า คนทั้งสองเดินในเส้นทางที่แตกต่างกัน แน่นอนว่า หลังจากที่ตี้เซียนผู้แข็งแกร่งกลายเป็นเซียนแห่งสวรรค์ ก็จะยิ่งเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นไปอีกโดยธรรมชาติ"

ฝูหรงตกตะลึง คำพูดเช่นนี้ เธอก็เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

ฝูคัง: "ท่านอ๋อง เช่นนั้นเพราะเหตุใดเหล่าผู้บำเพ็ญจะต้องโจมตีตี้เซียนด้วยล่ะ?"

อู๋เป่ย: "เนื่องจากการกลายเป็นเซียนแห่งสวรรค์นำมาซึ่งผลประโยชน์มากมาย อีกทั้งการฝึกจนกลายเป็นเซียนแห่งสวรรค์มันง่ายกว่าการสำรวจแต่ละอาณาจักรในตี้เซียนด้วยซ้ำไป จากตี้เซียนกลายเป็นเซียนแห่งสวรรค์ มันเป็นเรื่องของการเปลี่ยนแปลงเพื่อขึ้นสู่จุดที่สูงขึ้น ฉะนั้นเซียนแห่งสวรรค์และตี้เซียนจึงมีรูปแบบของชีวิตที่แตกต่างกัน ซึ่งไม่ได้เหนือกว่าหรือด้อยกว่ากัน"

ฝูคัง: "ท่านอ๋อง ตี้เซียนผู้แข็งแกร่งนั้น สามารถต่อสู้กับต้าหลัวจินเซียนได้ใช่ไหม?"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วกล่าวว่า: "เมื่อเปรียบเทียบจินเซียนและเซียนแห่งสวรรค์ ก็เป็นรูปแบบของชีวิตประเภทที่สาม ถ้าหากตี้เซียนต้องการถูกเรียกว่าจินเซียน ก็ยกเว้นเสียแต่สายเลือดของผู้เที่ยงแท้โบราณจะกลับมาดังเดิม"

เขาจึงไม่พูดอะไรมากอีก และกล่าวว่า: "พวกคุณทำต่อไปเถอะ ฉันมีธุระที่จะต้องพูดคุยกับนายอำเภอฝู"

คนทั้งสองไม่กล้าพูดอะไรมากอีก และรีบถอยออกไป

ฝูฉางหลิง: "ท่านอ๋อง ท่านมีอะไรจะกำชับสั่งเหรอครับ?"

อู๋เป่ย: "พอคนของอาณาจักรผีแดงบุกรุกเข้ามาอีกครั้ง ฉันจะลงมือจับกุมพวกเขา จากนั้นก็จะกล่าวถามถึงตำแหน่งที่ตั้งของพวกเขา และไปดูด้วยตัวเอง"

ฝูฉางหลิงพยักหน้า: "ครับ! ฉันจะให้คนเฝ้าดูอยู่ที่ชายแดนตลอดเวลา ถ้าหากเกิดเรื่อง ฉันจะแจ้งท่านอ๋องทันที!"

อู๋เป่ยพยักหน้า และเขาก็เข้ามาในลานบ้านละทำการนั่งสมาธิฝึกฝน โดยไม่ให้ใครรบกวน

เช้าวันต่อมา พระอาทิตย์ขึ้นมาได้ไม่นาน ก็มีคนรายงานข่าวเข้ามา ฝูฉางหลิงจึงรีบมาเคาะประตู: "ท่านอ๋องครับ ทหารของอาณาจักรผีแดงปรากฏตัวแล้วครับ!"

แสงสายฟ้าแสงหนึ่งพุ่งออกมาจากจวนของนายอำเภอ ผ่านไปไม่กี่อึดใจ มันก็ตกลงใกล้ๆ ชายแดน ในเวลานี้ ได้มีกองกำลังทหารกลุ่มหนึ่ง ประมาณห้าร้อยนาย กำลังโจมตีกำแพงเมืองของเมืองเซี่ยนอยู่

คนเหล่านี้ สวมชุดเกราะสีดำแดง ร่างสูงกว่าสองเมตร ผมสีแดง และดวงตาสีเขียว เพียงแค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนป่าเถื่อน

พวกเขาถือกระบองที่ยาวกว่าสามเมตร และมีน้ำหนักถึงห้าร้อยกิโลกรัม และทุกครั้งที่ฟาดกระบองลงไป กำแพงเมืองก็แหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ

เมืองเซี่ยนแห่งนี้ เรียกได้ว่าเป็นเมืองแห่งดอกไม้ ในเมืองอุดมไปด้วยดอกไม้นานาชนิด มีประชากรกว่าสี่แสนคน ถ้าหากกำแพงเมืองถูกทำลายลง ผู้บริสุทธิ์กว่าสี่แสนคนในเมืองจะต้องตกที่นั่งลำบากอย่างแน่นอน

ด้านบนกำแพงเมือง กองกำลังทหารที่เฝ้ารักษาเมืองต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ทว่าด้วยศักยภาพของทั้งสองฝ่ายที่แตกต่างกันอย่างมาก คนจำนวนหลายสิบคนที่ถูกสังหารในทันที

"ครืน!"

ทันใดนั้น แสงสายฟ้าแสงหนึ่งก็ตกลงมา จู่ๆ ทหารชั้นยอดเหล่านั้นของอาณาจักรผีแดงก็ถูกโจมตีจนตกลงมาจากกำแพงเมืองทันที นอกจากนี้หลังจากที่ตกลงมาแล้วก็หายใจได้เพียงไม่กี่ครั้ง ร่างกายก็เน่าเปื่อยและกลายเป็นโคลนในทันที!

ทหารชั้นยอดนับร้อยนายที่กำลังไต่กำแพงเมืองอยู่ได้ถูกโจมตีจนตกลงมาภายในไม่กี่วินาที และคนที่ลงมือนั้นก็คืออู๋เป่ย

เขากวาดสายตามองไป จึงพบว่ามีแม่ทัพคนหนึ่งที่ขี่หมาป่าขนาดยักษ์ตัวสีเทาคอยบงการการโจมตีอยู่ด้านล่าง เขาจึงลอยลงมา และโบกมือไปกลางอากาศเล็กน้อย จากนั้นพลังดาบสามพันเล่มก็ได้ลอยออกไป และฟันทหารของอาณาจักรผีแดงจนกลายเป็นชิ้นๆ โดยเหลือแม่ทัพที่ขี่หมาป่าผู้นั้นเอาไว้

"พรวด!"

หัวหมาป่าถูกฟันขาด แม่ทัพผู้นี้ตกใจจนหน้าถอดสี เขาจึงลอยขึ้นไปในอากาศ แต่ก็ถูกอู๋เป่ยคว้าด้านหลังลำคอเอาไว้

แม่ทัพผีแดงผู้นี้สูงกว่าสองเมตรครึ่ง อู๋เป่ยจับเขาค่อนข้างยากลำบาก เขาจึงสะบัดมือเล็กน้อย และคาดไม่ถึงว่าคนจะย่อส่วนจนกลายเป็นคนตัวเตี้ยที่สูงเพียงแค่หนึ่งเมตรครึ่งทันที

แม่ทัพผีแดงผู้นี้มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที นี่มันวิธีการอะไรกัน?

บนศาลาประตูเมือง ทหารทุกคนต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ

อู๋เป่ยจ้องมองแม่ทัพผู้นี้แล้วกล่าวว่า: "อาณาจักรผีแดงของพวกคุณเข้ามาในป่าดึกดำบรรพ์ทำไมกัน?"

แม่ทัพผู้นี้ตกใจจนทึ่มทื่อไป แล้วกล่าวด้วยเสียงอันสั่นเครือว่า: "ท่านเซียนไว้ชีวิตด้วย อย่าฆ่าฉันเลย"

อู๋เป่ย: "ฉันจะไม่ฆ่าคุณ หากคุณตอบคำถามของฉันอย่างตรงไปตรงมา" แม่ทัพผู้นี้กล่าวว่า: "ครับ อาณาจักรผีแดงรับข่าวมาว่า ราชินีอั้นเยว่ได้รับบาดเจ็บสาหัส และคนในตระกูลอั้นเยว่ทุกคนต่างก็ได้รับพิษชนิดเรื้อรัง ซึ่งคนส่วนมาสูญเสียพลังในการต่อสู้ไป ฉะนั้น กษัตริย์ของพวกเราจึงต้องการให้ยึดครองอั้นเยว่ซะ จากนั้นก็ให้แย่งชิงทรัพย์สินเงินทองและน้ำแร่อายุวัฒนะมา"