บทที่ 135 สะเมือนทั้งมณฑล

ในไม่ช้ากองพลลาดตระเวน ทีมจับกุมอาชญากร และเจ้าหน้าที่จากสำนักงานเขตก็มาถึงทีละคนๆ นอกจากนี้ยังมีคนบางคนที่คัดเลือกโดยหวงจื่อเฉียง

บุคคลอันดับ 1 ของมณฑลไปที่เกิดเหตุเป็นการส่วนตัวเพื่อดูแลการจัดการ และต่อให้ต้องขุดดินลงไปสามฟุต เขาก็ต้องหาให้เจอ

ในลานบ้านไม่ไกลจากแผงขายก๋วยเตี๋ยวหลอด หญิงชรากำลังมองออกไปผ่านรอยแตกของประตู ดวงตารูปสามเหลี่ยมของเธอฉายแววตื่นตระหนก เธอปิดประตู หันหลังกลับเข้าไปข้างใน

ในห้องมีชายสองคนในวัยสามสิบ พวกเขาเป็นลูกชายของหญิงชรา พวกเขาทั้งหมดมีใบหน้าที่ยาวและสูงและกำยำ

หญิงชรา "มีคนมากมายอยู่ข้างนอก พวกเขาน่าจะตามหาเด็กผู้หญิงสองคน ดูเหมือนว่าตัวตนของพวกเธอจะไม่ธรรมดา"

ชายในชุดแขนสั้นตะคอกอย่างเย็นชา "แม่ ตอนนั้นในยุทธภพแม่ถูกเรียกว่าสตรีอสรพิษ ทำไมกลับมากลัวเรื่องแค่นี้ เบื้องบนเขามีคำสั่งต้องการคนเร่งด่วน หากเราไม่ทำให้ดี ท่านเซียงต้องลงโทษเราแน่”

ชายเปลือยท่อนบนอีกคนพูดว่า "แม่ พี่พูดถูก เราซ่อนพวกเธอไว้ในห้องใต้ดิน พวกเขาหาเขาไม่เจอหรอก"

หญิงชราส่ายหัว "ระวังไว้ดีกว่า ฉันมักจะรู้สึกว่าปฏิกิริยาของพวกเขาครั้งนี้ผิดปกติเกินไป แกสองคนระวังตัวด้วยและอย่าหาเรื่องใส่ตัว หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจนี้ เราจะเปลี่ยนสถานที่"

ห่างออกไปไม่ไกล เหอปี้ซื่อกำลังตรวจสอบกล้องวงจรปิดของร้านค้าใกล้เคียงหลายแห่ง แต่โชคไม่ดีที่กล้องวงจรปิดอยู่ในจุดบอด แถวร้านก๋วยเตี๋ยวหลอดไม่พบอะไรเลย

เหอปี้ซื่อรู้สึกกระวนกระวายใจมากในตอนนี้ ข้างหลังเขามีคนใหญ่คนโตหลายคน เช่น หัวหน้าเขตหานเชียนหย่ง ผู้ช่วยเขตลั่วเหวยคังและผู้นำอีกหลายคน

ภายนอกหานเชียนหย่งทำงานหนักมาก แต่ในใจเขาไม่คิดอย่างนั้น เขาได้ยินข่าวมาว่าจูฉวนหวู่เจ้านายของเขาจะออกจากเมืองหยุนติงในอีกไม่กี่วัน แล้วทำไมต้องส่งเขามาอีกล่ะ ในเมื่อคนเราจากที่ไกลแล้วความสัมพันธ์มันก็ไม่คงเดิม?

ลั่วเหวยคังที่อยู่ข้างๆ ไม่คิดเช่นนั้น เพราะเขาได้รับข่าวว่าจูฉวนหวู่อาจถูกย้ายไปยังเมืองหลวงของจังหวัด มีคนรู้ข่าวน้อยมากเขาจึงไม่พูดอะไร

เขาเชื่อว่าจูฉวนหวู่มีอนาคตที่สดใส ดังนั้นเขาจึงออกไปทันทีที่ได้รับคำสั่ง

ในขณะนี้โทรศัพท์ของหานเชียนหย่งดังขึ้นและหลังจากมองดู เขาก็ยืนตัวตรงโดยไม่รู้ตัว โทรศัพท์ยังไม่ได้รับสาย แต่ใบหน้าของเขายิ้มแย้มและแสดงความเคารพ "เลขาหลิว... อืม อืม ฉัน เข้าใจแล้ว ฉันจะรีบไปให้เร็วที่สุด ฉะนจะเร่งความเร็วที่สุดเพื่อตามหาอู๋เหมย..."

หลังจากวางหูโทรศัพท์ ใบหน้าของหานเชียนหย่งก็ดูตกใจ ทำไมเรื่องนี้ถึงทำให้อาจารย์ผู้ช่วยเมืองตกใจ? เขาขอให้เลขานุการใหญ่ที่อยู่ข้างๆ เขาโทรออก เด็กน้อยที่หายไปคนนี้คือใครกัน?

ขณะที่เขากำลังสงสัยอยู่นั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเหลือบมองก็พบว่าเป็นหมายเลขในเมืองหลวง เขาก็เชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว

เสียงดังมาจากโทรศัพท์ "คุณคือหานเชียนหย่งหรือไม่"

หานเชียนหย่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันของอีกฝ่ายและรีบพูดว่า "ใช่ คุณคือ?"

"ฉันคือจ้าวเจิ้งลิ่งจากกระทรวงความมั่นคง"

หานเชียนหย่งตกใจจนตับสั่น เขาพูดว่า "จ้าว...จ้าวเฉาไจ่ มีอะไรให้รับใช้เหรอครับ?"

จ้าวเจิ้งลิ่งพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม "ในมณฑลของคุณ เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ชื่ออู๋เหมยหายตัวไป คุณต้องตามหาเธอให้ปลอดภัยโดยเร็วที่สุด ฉันได้สั่งเร่งผู้เชี่ยวชาญด้านการสืบสวนคดีอาชญากรรมจากแผนกจังหวัดแล้วและคุณควรทำหน้าที่ต้อนรับให้ดี นอกจากนี้หน่วยปฏิบัติการพิเศษก็กำลังไปและคุณมีหน้าที่ส่งคนไปคุ้มกันพวกเขาไปยังจุดเกิดเหตุ”

ฮันเฉียนยงมองตรงและเขาพูดว่า "ครับ รับคำสั่ง!"

หลังจากวางสายหานเชียนหย่งก็ตะโกนถามเหอปี้ซื่อ"มีเบาะแสอะไรไหม"

เหอปี้ซื่อตรวจดูกล้องวงจรปิดทั้งหมด แต่ไม่พบอะไร เขาปาดเหงื่อเย็น "หัวหน้าเขต ผมไม่พบอะไรเลย"

หานเชียนหย่งงพูดด้วยความโกรธ "ไอ้สวะ! ฉันจะให้เวลาแกหาเบาะแสให้ฉันหนึ่งชั่วโมง ไม่งั้นฉันจะไล่แกออก!"

ลั่วเหวยคังกระแอม "แน่นอน หากคุณพบเบาะแสล่วงหน้า ฉันจะเลื่อนตำแหน่งให้คุณเป็นรองหัวหน้าหน่วยจับกุมอาชญากร"